Tο θέμα αυτό ήθελα να το βάλω κάτω από την ανακοίνωση της Ελενας για το γεωλογικό παράδεισο της Μήλου, όμως προτίμησα τελικά αυτή τη θεματολογία και θα καταλάβετε γιατί.
Για τη Μήλο μπορείτε επίσης να διαβάσετε στο τεύχος 180 των Κορφών Ιούλιος – Αύγουστος (το καινούριο δηλαδή). Διαβάσαμε, λοιπόν, κι εκεί για τις γεωλογικές ομορφιές του νησιού. Σαρακίνικο, Γλαρονήσια, Κλέφτικο, Φυριπλάκα (παλιό σβησμένο ηφαίστειο). Αυτά βέβαια για μας που δεν έχουμε πάει είναι απλά ονόματα. Αντιπροσωπεύουν όμως τη σημαντικότερη πηγή πλούτου δηλαδή την εξόρυξη άφθονων ορυκτών.
Μέχρι τώρα αυτή τη εξόρυξη «έδενε» αρμονικά με τις υπόλοιπες δραστηριότητες του νησιού καθώς και με τη γενικότερη εικόνα του. Διάβασα κάτι όμως, το οποίο με ανησύχησε λίγο.
Αυτός ο παράδεισος, το πιθανότερο είναι σύντομα να γίνει κόλαση. Η ίδια η ευλογία του νησιού να γίνει και η κατάρα του. Κι όλα αυτά εξαιτίας ενός νόμου που προτίθεται το Υπουργείο Ανάπτυξης, να καταθέσει στη Βουλή. Αυτός ο νόμος προβλέπει ότι σε περιοχές που υπάρχουν αρκετές λατομικές δραστηριότητες, υπερισχύουν των άλλων δραστηριοτήτων.
Από ότι διαβάσαμε στην Καθημερινή της Κυριακής, ο νόμος ευνοεί κάποιες συγκεκριμένες εταιρείες και μια από αυτές είναι μία εταιρεία αργυρομεταλλευμάτων που κάνει εξόρυξη βαρυτίνης στη Μήλο. Θα ήθελα να ελπίζω ότι για χάρη του περισσότερου χρήματος δεν θα γίνει η Μήλος ένα απέραντο λατομείο καταστρέφοντας φυσικές ομορφιές (ΚΑΙ ΣΠΗΛΑΙΑ) μέσα σε αυτές. Όμως το ελπίζω, ΔΕΝ το πιστεύω! Και νομίζω ότι δεν πρέπει να μας αφήσει αδιάφορους αυτός ο νόμος. Γιατί σαν κάτι να μου λέει ότι θα δούμε κι άλλες, πολλές, καταστροφές σπηλαίων κι αυτή τη φορά με την άδεια του Κράτους!
