Η ερωμένη της Ντόρας Ρωζέττη

Παρεκκλίνοντας από τον «κανόνα» της ενότητας, σήμερα δημοσιεύουμε όχι ένα λογοτεχνικό κείμενο αλλά κείμενα που αφορούν το δημιουργό και συγκεκριμένα τη συγγραφέα. Λίγους μήνες πριν (Νοέμβριος 2005) κυκλοφόρησε σε επανέκδοση το βιβλίο «Η ερωμένη της» της Ντόρας Ρωζέττη. Το βιβλίο έχει προκαλέσει αίσθηση τόσο για τη λογοτεχνική αξία του κειμένου όσο και για το τολμηρότατο – αν αναλογιστεί κανείς το έτος της πρώτης έκδοσης: 1929 !! – περιεχόμενο του που αφορά τον έρωτα δύο γυναικών!!rnΕπίσης όμως αίσθηση προκαλούν και τα στοιχεία της ζωής και της προσωπικότητας της συγγραφέως, όπως τα παρουσιάζει η μελετήτρια, κυρία Ελένη Μπακοπούλου σε σχετικό αφιέρωμα στο περιοδικό «Οδός Πανός» τεύχος 132, Απριλίου – Ιουνίου 2006. Η Κυρία Ντόρα Ρωζέττη - ψευδώνυμο της Νέλλης (Ελένης) Κ. (το πραγματικό όνομα δεν αποκαλύπτεται) ήταν μια πολύ δραστήρια και ενδιαφέρουσα γυναίκα: επιστήμων (ιατρός), διανοούμενη, λογοτέχνιδα, μουσικός, αθλήτρια, φυσιολάτρης, ορειβάτιδα και πρωτοπόρος σπηλαιολόγος – σύντροφος της Κυρίας Άννας Πετροχείλου στις εξερευνήσεις της.

Παρατίθενται σχετικά αποσπάσματα:

rnΣχόλιο της μελετήτριας:

«…………..rnΑνέβηκε στις ψηλές κορφές, άλλα κατέβηκε και στα σκυθρωπά ανθρακωρυχεία του Μάντσεστερ. Έπεσε με το αλεξίπτωτο - η πρώτη Ελληνίδα λένε - και κατέβηκε σε ανεξερεύνητα σπήλαια. Μαζί με την Πετροχείλου, πρώτη στο Δυρό, πρώτη στην Παιανία. Εργάστηκε ως γιατρός στη Λιβύη κοντά στους Αμερικανούς σε χλιδάτο νοσοκομείο. Αλλά έζησε και στο επιστημονικό περιθώριο των αφροδισιολόγων της Ομόνοιας της εποχής εκείνης...rnΓύμνασε το μυαλό σπουδάζοντας μέχρι μεγάλη ηλικία. Γύμνασε το κορμί κάνοντας όλα τα σπορ. Έμαθε φλάουτο αλλά έμαθε και μποξ. Οι ψηλές φωτεινές κορφές που πάτησε και οι σπηλιές ή οι υπόγειες στοές που κατέβηκε συμβολίζουν όλη τη ζωή της.rn……………...»

Από λόγια της ίδιας:

«………………rnΠήγα στο Μάντσεστερ στα ορυχεία και έκανα εργατική Ιατρική. Industrial Health - Βιομηχανική Υγεία. Κατέβηκα εφτακόσια μέτρα κάτω στα ανθρακωρυχεία. Προχωράς, προχωράς στις στοές και στο τέλος μόνο ένας άνθρωπος ξαπλωμένος μπορεί να προχωρήσει. Έχουν κάρβουνο για χίλια χρόνια. Πολύ μου άρεσε η Αγγλία. Δέκα φορές πήγα εκεί. Και η Αυστρία μου άρεσε, πηγαίναμε με τον άντρα μου για τη δουλειά του αλλά και για να γλεντήσουμε. Η Ιταλία δεν μου άρεσε... Είχα εκεί κάποια ιστορία όχι και τόσο καλή. Γι' αυτό ίσως δεν μου άρεσε.rnΜε τον Κωστίκα κάναμε και ορειβασία μαζί. Εγώ την ορειβασία μόνο στα γεράματα την παράτησα. Πάτησα πολλές κορφές. Έκανα και εξερευνήσεις σπηλαίων μαζί με την Πετροχείλου. Στο Δυρό, την Παιανία, σε πολλά σπήλαια μπήκα. Κατεβαίνοντας μάλιστα πρώτη με το σκοινί στο σπήλαιο της Παιανίας τραυματίστηκα στο κεφάλι στα τοιχώματα του στενού ανοίγματος.rn…………………»

Από κείμενο της στη «Διάπλαση των Παίδων» όπου υπέγραφε ως «Πανταχού παρών»:

«…………………

ΣΤΟΝ ΚΙΘΑΙΡΩΝΑrnΚάθε φορά που πάω για κορφή, νιώθω μια αλλόκοτη χαρά μέσα μου, που με κάνει να ξεσπώ σε υστερικές σχεδόν κραυγές... Πηδώ άγρια... τραγουδώ με παραφωνίες... πετώ τον κούκο μου δεξιά κι αριστερά, και γενικά κάνω τέτοιες αρλούμπες, που η παρέα μου αρχίζει να φοβάται για το σάλεμα του μυαλού μου. Λες και θέλω να το φάω το βουνό, να το καταπιώ. Ανοίγω το βήμα μον, ανοίγω το στόμα μου, ανοίγω τα χέρια μου... Όταν μάλιστα τύχει ν'ακούεται από μακρυά το κουδούνισμα των προβάτων, ανοίγω τόσο τ' αυτιά μου για ν' απολάψω τον απόκοσμο ήχο, που λες θα τα ξεκολλήσω με τα χέρια μου. Δεν έχει τίποτε εξαιρετικό ο Κιθαιρώνας. Ο Μέλιος επιμένει πως είναι καλύτερος απ' την Πάρνηθα. Τσακωνόμαστε άγρια. Τα έλατα εδώ είναι όλα σάπια. Και νερό ούτε σταγόνα σε τέσσερις ώρες ανηφοριά. Συλλογιέμαι τις πηγές της Πάρνηθας κάθε δέκα λεφτά. Εδώ ξεραΐλα. Η κορυφή όμως! Ω, τι ευτυχία σαν αντικρύσεις το ορόσημο! Αρχίζει αμέσως ο καθένας όπου βρει να γράφει τ' όνομα του. Το χαρακτηριστικό κάθε ορειβάτη. Γιατί το κάνει ο καθένας μας; ένστιχτο ίσως ρωμέικο. Έπειτα έρχεται η... θέα! Και τότε πάλι αρχίζει ο καθένας ν' αναπτύσσει τις σοφίες του, τις γεωγραφικές του γνώσεις.rnΒουνά πολλά εκεί πέρα, παντού ολόγυρα... Χωριά αμέτρητα κάτω... Θάλασσα. Ναι, μα εμένα μ' αρέσει ο Γερμένος απ' όλα. Θάθελα τόσο να 'πεφτα κει μέσα χωρίς να το καταλάβω. Συλλογίζομαι με πόνο πως θα κατέβω, πως θα αφήσω τη κορφή...rnΑρχίζει η κατηφοριά, τα όμορφα μονοπάτια που τα παίρνεις τρεχάλα. Κάποιος χωριάτης που μ' ακούει να γρινιάζω συμμερίζεται τον καϋμό μου... «Αμ τότες κορίτσι μου να πάρεις μια γκλίτσα να φυλάεις τα πρόβατα δω πα... δεν κάνεις εσύ για την πολιτεία...». Να 'ξερες τι μας περιμένει κει κάτω!...rnΓύρισα και ξανακοίταξα την κορφή. Ύστερα κατέβασα το κεφάλι κι εξακολούθησα τον κατήφορο.rn.................»

Υ.Γ. 1: Όπως με ενημέρωσε ο εκδότης της «Οδού Πανός» στο επόμενο τεύχος του περιοδικού θα υπάρχει συμπληρωματικό άρθρο που θα περιλαμβάνει και φωτογραφίες της κυρίας Ντόρας Ρωζέττη. Επίσης μου είπε ότι το πραγματικό της όνομα που είναι στη διάθεση του περιοδικού, αλλά δε δημοσιοποιείται κατ’ επιθυμία των εν ζωή συγγενών, σχετικά εύκολα μπορεί να βρεθεί από τον ενδιαφερόμενο ερευνητή. Κι εκεί που όλα έδειχναν ότι το μυστήριο λύθηκε, στην «Καθημερινή» της προηγούμενης Κυριακής και σε άρθρο της Όλγας Σελλά, διαβάζουμε ότι «…στο επόμενο τεύχος του κερκυραϊκού περιοδικού «Ο Πόρφυρα» φιλοξενείται κείμενο του συγγραφέα Φίλιππου Δρακονταειδή, ο οποίος περιγράφει μιαν άλλη ως τη Ντόρα Ρωζέττη του βιβλίου, δημοσιεύοντας μάλιστα και δύο φωτογραφίες της!». rnΚαι το μυστήριο συνεχίζεται!

Υ.Γ. 2: Παρασκευή 20/5/2005 – Παρασκευή 19/5/2006: Ένας χρόνος «Σπήλαια και Λογοτεχνία».rnΗ θεματική ενότητα «Σπήλαια και Λογοτεχνία» συμπληρώνει σήμερα ένα χρόνο παρουσίας στο forum της Σ.Ο.Ε. Με την ευκαιρία, η ενότητα θα ήθελε – και πάλι – να ευχαριστήσει όσους τη στηρίζουν και συγκεκριμένα:rn- τα παιδιά της Επιτροπής Διαδυκτιακής Προβολής και ιδιαιτέρως την elena, για την αμέριστη υποστήριξηrn- όσους συμμετέχουν στην ενότητα δημοσιεύοντας κείμενα, σχόλια και παρατηρήσειςrn- όσους συνδράμουν με υποδείξεις ή παροχή κειμένων και βιβλίωνrn- αλλά και όσους συμπαρίστανται με ενθαρρυντικά σχόλια και καλά λόγια.rnΚαι του χρόνου με υγεία!

Χρήστος Δ. ΤσατσαρώνηςrnΕξάρχεια, Αθήνα