Χθες άρχισα να διαβάζω το καινούριο και τελευταίο βιβλίο της σειράς ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ - ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕ ΘΕΟΥΣ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ/3, Εκδόσεις ΩΡΟΡΑ και στο 2ο διήγημα της Φίλις Ανν Καρ "Το μικρό δαχτυλάκι" μιλάει για ένα βίο αγίου βγαλμένο όμως μέσα από την φαντασία της συγγραφέως,καθώς εκείνος πούλησε την ψυχή του μικρού του δαχτύλου του ποδιού στον διάβολο με αντάλλαγμα 20 ασημένια ρούβλια.Πρόκειται για το βίο του Αγίου Συλβέστρου του Μελαγχολικού
Στις δύο τελευταίες παραγράφους γράφει:
"έμαθε το λάθος του αμέσως μετά το θάνατό του . Ενώ η υπόλοιπη ψυχή του αναλήφθηκε κατευθείαν στον Παράδεισο, το μικρό αστρικό δαχτυλάκι του έπεσε σα βαρίδι προς την άλλη κατεύθυνση. Όμως όταν ο άγιος βολεύτηκε τελεικά πάνω σε ένα χρυσό σύννεφο, ανακάλυψε προς μεγάλη φρικη του ότι συνέχιζε να έχει την αίσθηση του δαχτύλου του, τόσο έντονη σαν να ήταν ακόμα προσκολλημένο στο υπόλοιπο αστρικό του σώμα. Δοκίμασε να βυθίσει το πόδι του μέσα σε ένα ρυάκι ρέουσας αστρόσκονης, να το τρίψει με το βάλσαμο του Παραδείσου, να το πασπαλίσει με χιονονιφάδες. Αλλοι πρότειναν διάφορες θεραπείες: ο Δαβίδ τραγουδούσε ψαλμούς για να αποσπάσει το μυαλό του Συλβέστρου από τον πόνο, ο Βενέδικοτς απόσταξε ένα δυναμωτικό μελίτωμα, η Μάρθα ετοίμασε μια αλοιφή από μάνα και υδράργυρο. Δυστυχώς όλα αυτά τα γιατρικά μπορούσαν να έχουν εφαρμογή μόνο στο κομμάτι του αγίου που βρισκόταν στον Παράδεισο και κανένα δεν μπορούσε να φτάσει το μικρό δαχτυλάκι που βρισκόταν στο δωμάτιο παιχνιδιών της ανιψιάς του Διαβόλου.
Για το λόγο αυτό, ο Επίσκοπος του Παλιτσνογκι ονομάστηκε Αγιος Συλβέστρος ο Μελαγχολικός. Συνήθως η ανιψιά του Διαβόλου αφήνει το δαχτυλάκι του κλεισμένο μέσα στο κουτί με τα μικρότερα παιχνίδια της, και κατ' αυτές τις περιόδου ο επίσκοπος υποφέρει απλώς από μία μικρή φλόγωση, τριγυρνώντας κουτσαίνοντας στον Παράδεισο με ένα αχνό χαμόγελο. Ομως κάποιες φορές η ανιψιά βγάζει έχω το δάχτυλο, το πλάθει σε αστεία σχήματα η το κάνει μπαλάκι και το πετάει με το κοφτερό νυχάκι του αντίχειρά της μέσα στα αναμμένα κάρβουνα. Τότε ο Συλβέστρο αναζητά το Σπήλαιο του Γαλαξία ή την Σπηλιά των Ομιχλών, και οι άλλοι άγιοι τον αφήνουν διακριτικά στην ησυχία του"