Αγαπητοί φίλοι καλησπέρα
Συζητώντας κατά καιρούς με διαφόρους που ασχολούνται με την σπηλαιολογία είδα ότι ο καθένας ξεκίνησε να ασχολείται με αυτήν την δραστηριότητα για τους δικούς του λόγους που συνήθως όμως έχουν ένα κοινό βασικό χαρακτηριστικό
Την αγάπη για την εξερεύνηση του ¨αγνώστου¨ και την δίψα μας να δούμε και να γνωρίσουμε κάθε κρυφή γωνιά αυτού του κόσμου που ζούμε είτε βρίσκεται πάνω από την επιφάνεια είτε κάτω από αυτήν.
Πιστεύω ότι είναι κάτι που κουβαλάμε μέσα μας από πάρα πολύ παλιά από την στιγμή που υπήρξαμε σε αυτόν τον πλανήτη.
Για αυτό πιστεύω ότι πέραν από το ¨αθλητικό¨ κομμάτι της δραστηριότητας που λέγεται σπηλαιολογία κατά βάθος υπάρχει κάτι πολύ πιο αρχέγονο……που μας γοητεύει και μας συναρπάζει σε αυτήν την ιστορία.
Δεν ξέρω αν αυτό το μήνυμα ¨ξεφεύγει¨ από την θεματολογία του φόρουμ (αν κρίνουν οι συντελεστές ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο ας …λάβουν τα κατάλληλα μέτρα….).
Και κάτι τελευταίο που θα ήθελα να μαθω την δικη σας γνωμη .....
…μήπως τελικά όλο αυτό έχει να κάνει στην πραγματικότητα με την εξερεύνηση του ίδιου μας του εαυτού;…
Βλέποντας κάποιος τα όρια του…. τις αντοχές του….. τους φόβους του η όχι ….τις αντιδράσεις του στα πλαίσια μιας τέτοιας ενασχόλησης δεν ανακαλύπτει τελικά τον ¨άγνωστο ¨ που κρύβει μέσα του;
Και κάτι ακόμη …..έχει άραγε αντίκτυπο ….(με την καλή έννοια) στην καθημερινή του ζωή σε άσχετες δραστηριότητες ακόμα και στον εργασιακό του χώρο η ενασχόληση με ένα όχι και τόσο σύνηθες ¨χόμπι¨ (αν και δεν μου αρέσει η λέξη αυτή μου ήρθε στο μυαλό τώρα) όπως η σπηλαιολογία;
Αυτά περιμένω την γνώμη σας …..και ελπίζω να μην ξέφυγα πολύ από τα θέματα που αφορούν το φόρουμ εδώ ….
Θανασης
Θ
ΘΑΝΑΣΗΣ
dim.kar
Kαλημέρα σύντροφοι!
Tο παρακάτω κείμενο το ετοίμασα για να δημοσιευθεί στο περιοδικό «Αζιμούθιο» που κυκλοφορεί σε λίγες μέρες. Δεν περιορίζεται μόνο στην σπηλαιολογία (για την οποία υπάρχουν και άλλα κίνητρα…) αλλά καλύπτει και άλλες «δραστηριότητες». Δεν είναι τα «πάντα», είναι πάντως μια ακόμη «οπτική γωνιά» που καλύπτει "κάπως" τα ζητήματα που βάζει ο Θανάσης…
n«ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕnnΤο σημείωμα αυτό ξεκίνησα να το γράφω ξαπλωμένος στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου. Στο πόδι μου έχουν φυτέψει 7 βίδες και 1 λάμα, είναι πρησμένο και πονάει όλο το κορμί μου. Το πόδι μου έχει συντριπτικό κάταγμα έξω σφυρού. Το έσπασα σε ένα φαράγγι. Δεν έφτανε ότι το έσπασα αλλά αναγκάστηκα να κινηθώ με σπασμένο πόδι σε ένα μεγάλο κομμάτι του φαραγγιού.nnΚαι επανέρχεται το μεγάλο ερώτημα, όχι από εμένα αλλά από γνωστούς και φίλους που δεν ξέρουν, δεν καταλαβαίνουν ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ.nnΤο ερώτημα αυτό το έχω θέσει φυσικά κι εγώ όχι μόνο στον εαυτό μου αλλά και σε άλλους ανθρώπους που ζουν την περιπέτεια στη φύση. Για το κάνουμε… Δυστυχώς κανείς δεν έχει δώσει μία απάντηση και μάλλον ούτε κι εγώ θα τα καταφέρω..nnΤο τι κάνει ανθρώπους σαν κι εμάς, με λίγο ως πολύ λυμένα τα βιοποριστικά τους προβλήματα - γιατί εάν δεν τα έχεις λύσει, μόνο τα ….extreme sports δεν σε ενδιαφέρουν - να αφήνουν την άνεση και την καλοπέρασή τους και να ανεβαίνουν σε βουνά που αγγίζουν τα όρια του διαστήματος, να ριψοκινδυνεύουν σε ορθοπλαγιές που προκαλούν δέος, να τρέχουν σαν τρελοί να περάσουν κάτω από κορνίζες χιονιού, να κατεβαίνουν με «καρυδότσουφλα» αφρισμένα ποτάμια, να χάνουν το φως του ήλιου για μέρες σφηνωμένοι χιλιόμετρα μέσα στη γη και άλλα …περίεργα και υγιεινά, είναι ένα ενδιαφέρον ερώτημα.nnΠριν χρόνια ένας από τους ανθρώπους που κάνει σπηλαιοκαταδύσεις, όταν του είχα κάνει αυτήν την ερώτηση δεν μου είχε δώσει καμιά απάντηση. Το μόνο που μου είχε πει ήταν «και εσύ γιατί το κάνεις;» εννοώντας φυσικά πως εγώ δεν έπρεπε να ρωτάω. Ήξερα….nnΗ απάντηση γιατί «είναι εκεί» προσωπικά δεν με καλύπτει. Κι άλλα πράγματα είναι εκεί αλλά σε μας δεν κάνουν «κλικ» ώστε να ασχοληθούμε μαζί τους. Η μόνη απάντηση που προσωπικά έχω βρει είναι μέσα στην ίδια την φύση του ανθρώπου. Η (δική μου) απάντηση φυσικά και δεν είναι παρά ένα μόνο μέρος της (όλης) απάντησης και φυσικά δεν διεκδικεί τον τίτλο της από καθ’ έδρας απόλυτης τέτοιας. nnΗ φύση λοιπόν του ανθρώπου αποτελείται (κατ’ εμένα) στην βάση της από ένα βιολογικό υπόβαθρο το οποίο ό,τι και να γίνει δεν μπορούμε να ξεφύγουμε! Πάνω σε αυτό μπορούμε να χτίσουμε οτιδήποτε, αλλά το βιολογικό υπόβαθρο δεν αλλάζει. Ποιο είναι αυτό; Μα ενός θηλαστικού που έπρεπε να μάχεται για να επιβιώσει ενάντια σε πολύ καλύτερα εξοπλισμένους εχθρούς. Κι ύστερα έπρεπε να μάχεται για να υπερασπίζεται τις πηγές του νερού από άλλους ανθρώπους, τους κυνηγότοπους του, τα χωράφια του… nnΕπόμενο λογικό βήμα: να ορίσουμε τι είναι μάχη; Μάχη (κατ’ εμένα πάλι) είναι η κατάσταση στην οποία ο άνθρωπος φτάνει στα όρια του και υπάρχουν πολύ σοβαρές πιθανότητες να πεθάνει, να τραυματιστεί σοβαρά κλπ κλπ Κάποιοι άνθρωποι είναι απλά από την ίδια τη φύση τους μαχητές, άρα πρέπει να σπρώχνουν τον εαυτό τους στα όρια. Κι όπως ένας μαχητής χωρίς εχθρούς μαραζώνει, σβήνει σιγά σιγά από ανία, γίνεται σαν φυτό χωρίς νερό και ήλιο, έτσι κι ο άνθρωπος που δεν φτάνει τον εαυτό του στα όρια (ενώ το έχει ανάγκη) επίσης μαραζώνει.. Ταυτόχρονα ένας μαχητής (ή άνθρωπος που φτάνει στα όρια) συνήθως δεν λειτουργεί μόνος του αλλά σε συνεργασία με άλλους ανθρώπους. nnΕπί χιλιάδες χρόνια ο άνθρωπος είχε βρει τον πόλεμο ως τον συναρπαστικότερο τρόπο για να καλύψει αυτήν την ανάγκη του για μάχη, για τα όρια που αναζητούσε. Κάποιοι τυχεροί μπόρεσαν να την καλύψουν με την εξερεύνηση. Τα τελευταία εκατό διακόσια χρόνια προστέθηκε ο αθλητισμός (στον οποίο με τα χρόνια προστέθηκαν τόσοι και τόσοι κανόνες ώστε έπαψε να είναι μια οριακή μάχη – συγκρίνετε την πυγμαχία πριν από διακόσια χρόνια που οι αγώνες κατέληγαν συχνά σε βαρείς τραυματισμούς ή και θανάτους με την πυγμαχία σήμερα όπου οι αθλητές φορούν γάντια, προστατευτικά στα δόντια και μάσκες. Η το ζίου-ζι-τσου που κατέληξε στο πολύ πιο …εξευγενισμένο τζούντο). nnΤι μένει λοιπόν; Πού ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει τον εαυτό του στα όρια; Πού αλλού παρά σε κάθε μέρος και σε κάθε στιγμή που το ψιθύρισμα του θανάτου σιγανοτραγουδά στα αυτιά μας; Πού μπορεί να βρει την κυριολεκτικότερη ερμηνεία η λέξη «σύντροφος» παρά μέσα σε μια χιονότρυπα ενώ έξω μαίνεται η χιονοθύελλα, με το λιτό σπαρτιατικό γεύμα σ’ ένα στενό πατάρι, με το μοίρασμα ενός υπνόσακου σε κάποιο μπιβουάκ βαθιά μέσα στην γη. Σε κάθε μέρος που το ενδιαφέρον για τον άλλο δεν είναι ακαδημαϊκό αλλά βασική προϋπόθεση και για την δική σου επιβίωση…nnΤο άρθρο το τελειώνω επτά μήνες μετά το ατύχημα. Το πόδι μου το έσπασα στις 8 Αυγούστου. Στις 8 Ιανουαρίου έκανα το πρώτο μου φαράγγι μετά τον τραυματισμό μου. Μετά από πέντε ακριβώς μήνες, ήταν η πρώτη φορά που ένοιωσα τόσο ζωντανός. Για μένα, γι’ αυτό το κάνουμε…»n
Δημήτρης Καραγιάννης
Tο παρακάτω κείμενο το ετοίμασα για να δημοσιευθεί στο περιοδικό «Αζιμούθιο» που κυκλοφορεί σε λίγες μέρες. Δεν περιορίζεται μόνο στην σπηλαιολογία (για την οποία υπάρχουν και άλλα κίνητρα…) αλλά καλύπτει και άλλες «δραστηριότητες». Δεν είναι τα «πάντα», είναι πάντως μια ακόμη «οπτική γωνιά» που καλύπτει "κάπως" τα ζητήματα που βάζει ο Θανάσης…
n«ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕnnΤο σημείωμα αυτό ξεκίνησα να το γράφω ξαπλωμένος στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου. Στο πόδι μου έχουν φυτέψει 7 βίδες και 1 λάμα, είναι πρησμένο και πονάει όλο το κορμί μου. Το πόδι μου έχει συντριπτικό κάταγμα έξω σφυρού. Το έσπασα σε ένα φαράγγι. Δεν έφτανε ότι το έσπασα αλλά αναγκάστηκα να κινηθώ με σπασμένο πόδι σε ένα μεγάλο κομμάτι του φαραγγιού.nnΚαι επανέρχεται το μεγάλο ερώτημα, όχι από εμένα αλλά από γνωστούς και φίλους που δεν ξέρουν, δεν καταλαβαίνουν ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ.nnΤο ερώτημα αυτό το έχω θέσει φυσικά κι εγώ όχι μόνο στον εαυτό μου αλλά και σε άλλους ανθρώπους που ζουν την περιπέτεια στη φύση. Για το κάνουμε… Δυστυχώς κανείς δεν έχει δώσει μία απάντηση και μάλλον ούτε κι εγώ θα τα καταφέρω..nnΤο τι κάνει ανθρώπους σαν κι εμάς, με λίγο ως πολύ λυμένα τα βιοποριστικά τους προβλήματα - γιατί εάν δεν τα έχεις λύσει, μόνο τα ….extreme sports δεν σε ενδιαφέρουν - να αφήνουν την άνεση και την καλοπέρασή τους και να ανεβαίνουν σε βουνά που αγγίζουν τα όρια του διαστήματος, να ριψοκινδυνεύουν σε ορθοπλαγιές που προκαλούν δέος, να τρέχουν σαν τρελοί να περάσουν κάτω από κορνίζες χιονιού, να κατεβαίνουν με «καρυδότσουφλα» αφρισμένα ποτάμια, να χάνουν το φως του ήλιου για μέρες σφηνωμένοι χιλιόμετρα μέσα στη γη και άλλα …περίεργα και υγιεινά, είναι ένα ενδιαφέρον ερώτημα.nnΠριν χρόνια ένας από τους ανθρώπους που κάνει σπηλαιοκαταδύσεις, όταν του είχα κάνει αυτήν την ερώτηση δεν μου είχε δώσει καμιά απάντηση. Το μόνο που μου είχε πει ήταν «και εσύ γιατί το κάνεις;» εννοώντας φυσικά πως εγώ δεν έπρεπε να ρωτάω. Ήξερα….nnΗ απάντηση γιατί «είναι εκεί» προσωπικά δεν με καλύπτει. Κι άλλα πράγματα είναι εκεί αλλά σε μας δεν κάνουν «κλικ» ώστε να ασχοληθούμε μαζί τους. Η μόνη απάντηση που προσωπικά έχω βρει είναι μέσα στην ίδια την φύση του ανθρώπου. Η (δική μου) απάντηση φυσικά και δεν είναι παρά ένα μόνο μέρος της (όλης) απάντησης και φυσικά δεν διεκδικεί τον τίτλο της από καθ’ έδρας απόλυτης τέτοιας. nnΗ φύση λοιπόν του ανθρώπου αποτελείται (κατ’ εμένα) στην βάση της από ένα βιολογικό υπόβαθρο το οποίο ό,τι και να γίνει δεν μπορούμε να ξεφύγουμε! Πάνω σε αυτό μπορούμε να χτίσουμε οτιδήποτε, αλλά το βιολογικό υπόβαθρο δεν αλλάζει. Ποιο είναι αυτό; Μα ενός θηλαστικού που έπρεπε να μάχεται για να επιβιώσει ενάντια σε πολύ καλύτερα εξοπλισμένους εχθρούς. Κι ύστερα έπρεπε να μάχεται για να υπερασπίζεται τις πηγές του νερού από άλλους ανθρώπους, τους κυνηγότοπους του, τα χωράφια του… nnΕπόμενο λογικό βήμα: να ορίσουμε τι είναι μάχη; Μάχη (κατ’ εμένα πάλι) είναι η κατάσταση στην οποία ο άνθρωπος φτάνει στα όρια του και υπάρχουν πολύ σοβαρές πιθανότητες να πεθάνει, να τραυματιστεί σοβαρά κλπ κλπ Κάποιοι άνθρωποι είναι απλά από την ίδια τη φύση τους μαχητές, άρα πρέπει να σπρώχνουν τον εαυτό τους στα όρια. Κι όπως ένας μαχητής χωρίς εχθρούς μαραζώνει, σβήνει σιγά σιγά από ανία, γίνεται σαν φυτό χωρίς νερό και ήλιο, έτσι κι ο άνθρωπος που δεν φτάνει τον εαυτό του στα όρια (ενώ το έχει ανάγκη) επίσης μαραζώνει.. Ταυτόχρονα ένας μαχητής (ή άνθρωπος που φτάνει στα όρια) συνήθως δεν λειτουργεί μόνος του αλλά σε συνεργασία με άλλους ανθρώπους. nnΕπί χιλιάδες χρόνια ο άνθρωπος είχε βρει τον πόλεμο ως τον συναρπαστικότερο τρόπο για να καλύψει αυτήν την ανάγκη του για μάχη, για τα όρια που αναζητούσε. Κάποιοι τυχεροί μπόρεσαν να την καλύψουν με την εξερεύνηση. Τα τελευταία εκατό διακόσια χρόνια προστέθηκε ο αθλητισμός (στον οποίο με τα χρόνια προστέθηκαν τόσοι και τόσοι κανόνες ώστε έπαψε να είναι μια οριακή μάχη – συγκρίνετε την πυγμαχία πριν από διακόσια χρόνια που οι αγώνες κατέληγαν συχνά σε βαρείς τραυματισμούς ή και θανάτους με την πυγμαχία σήμερα όπου οι αθλητές φορούν γάντια, προστατευτικά στα δόντια και μάσκες. Η το ζίου-ζι-τσου που κατέληξε στο πολύ πιο …εξευγενισμένο τζούντο). nnΤι μένει λοιπόν; Πού ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει τον εαυτό του στα όρια; Πού αλλού παρά σε κάθε μέρος και σε κάθε στιγμή που το ψιθύρισμα του θανάτου σιγανοτραγουδά στα αυτιά μας; Πού μπορεί να βρει την κυριολεκτικότερη ερμηνεία η λέξη «σύντροφος» παρά μέσα σε μια χιονότρυπα ενώ έξω μαίνεται η χιονοθύελλα, με το λιτό σπαρτιατικό γεύμα σ’ ένα στενό πατάρι, με το μοίρασμα ενός υπνόσακου σε κάποιο μπιβουάκ βαθιά μέσα στην γη. Σε κάθε μέρος που το ενδιαφέρον για τον άλλο δεν είναι ακαδημαϊκό αλλά βασική προϋπόθεση και για την δική σου επιβίωση…nnΤο άρθρο το τελειώνω επτά μήνες μετά το ατύχημα. Το πόδι μου το έσπασα στις 8 Αυγούστου. Στις 8 Ιανουαρίου έκανα το πρώτο μου φαράγγι μετά τον τραυματισμό μου. Μετά από πέντε ακριβώς μήνες, ήταν η πρώτη φορά που ένοιωσα τόσο ζωντανός. Για μένα, γι’ αυτό το κάνουμε…»n
Δημήτρης Καραγιάννης
elena
Θανάση
ένα τέτοιο θέμα ΔΕΝ θα έπρεπε να λείπει από ένα σπηλαιολογικό Forum.
Η ερώτηση ...γιατί αυτό και όχι κάτι άλλο...
Θεωρώ μάλιστα σωστό να γράψουν σε αυτή την ενότητα όλα τα μέλη του Φόρουμ, εξηγώντας και εκμυστηρεύοντας ο καθένας τα δικά του κίνητρα και τις δικές του απόψεις.
Τελειώνοντας...μετά από ένα αρκετό χρονικό διάστημα αυτό το κομμάτι θα μπορούσε και να αρχειοθετηθεί ή ακόμα και να κυκλοφορήσει "ηλεκτρονικά"...
Περιμένουμε και άλλες απόψεις να ακουστούν....
ένα τέτοιο θέμα ΔΕΝ θα έπρεπε να λείπει από ένα σπηλαιολογικό Forum.
Η ερώτηση ...γιατί αυτό και όχι κάτι άλλο...
Θεωρώ μάλιστα σωστό να γράψουν σε αυτή την ενότητα όλα τα μέλη του Φόρουμ, εξηγώντας και εκμυστηρεύοντας ο καθένας τα δικά του κίνητρα και τις δικές του απόψεις.
Τελειώνοντας...μετά από ένα αρκετό χρονικό διάστημα αυτό το κομμάτι θα μπορούσε και να αρχειοθετηθεί ή ακόμα και να κυκλοφορήσει "ηλεκτρονικά"...
Περιμένουμε και άλλες απόψεις να ακουστούν....
N
Nikos
Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα την δίνει ο κάθένας στον εαυτό του. Λίγοι ως ελάχιστοι είναι οι άνθρωποι που πραγματικά θα καταλάβουν την προσωπική μας απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Ο καθένας μας έχει διαφορετικές βλέψεις, ανάγκες, εικόνες, στόχους, όνειρα, οπότε είναι πολύ δύσκολο να εξήγήσεις και να μετάφέρεις με τα λόγια αυτά τα συναισθήματα σε κάποιον άλλο. ΑΛΛΑ αυτό που μας ενώνει είναι μια ‘τρύπα’ στο έδαφος με άγνωστες παραμέσα διαστάσεις, μια ορθοπλαγιά που χάνεται στον ουρανό, μια παγωμένη βορινή κόψη και άλλα πολλά...Έτσι όλοι μας έχουμε κοινές εικόνες και καταλαβαίνουμε οτι υπάρχει ‘κάτι’ που μας ωθεί να δραστηριοποιούμαστε με αυτόν τον τρόπο, αλλά αυτό το ‘κάτι’ είναι διαφορετικό στον καθένα μας.
Την επιλογή μας αυτή την καταλαβαίνουμε καλύτερα μετά από κάθε μεγάλη ταλαιπωρία. Για παράδειγμα: Αφού έχουμε περάσει μια ‘υπέροχη’ νύχτα μέσα σε μια χιονότρυπα, μοιράζοντας σταφίδες με τον σύντροφό μας (σχοινοσύντροφος, υπνοσακοσύντροφος, χιονοσύντροφος, και άλλα πολλά) και κοιτάζοντας το ρολόι, όταν βρισκόμαστε στην ζεστασία και στην ασφάλεια του σπιτιού, του αυτοκινήτου θα δίναμε τα πάντα για να πάμε πάλι εκεί πίσω.
Η προσωπική μου απάντηση σε αυτό λοιπόν το ερώτημα είναι: ‘Το κάνω επειδή απλά ΤΟ ΓΟΥΣΤΑΡΩ!!!’ Όχι μόνο μ’αρέσει, αλλά το γουστάρω!! Πρακτικά μπορεί να μην απαντάς στο ερώτημα. Αλλά όσον αφορά την ουσία, προσωπικά πιστεύω οτι δεν υπάρχει καλύτερη απάντηση στο ερώτημα....
Την επιλογή μας αυτή την καταλαβαίνουμε καλύτερα μετά από κάθε μεγάλη ταλαιπωρία. Για παράδειγμα: Αφού έχουμε περάσει μια ‘υπέροχη’ νύχτα μέσα σε μια χιονότρυπα, μοιράζοντας σταφίδες με τον σύντροφό μας (σχοινοσύντροφος, υπνοσακοσύντροφος, χιονοσύντροφος, και άλλα πολλά) και κοιτάζοντας το ρολόι, όταν βρισκόμαστε στην ζεστασία και στην ασφάλεια του σπιτιού, του αυτοκινήτου θα δίναμε τα πάντα για να πάμε πάλι εκεί πίσω.
Η προσωπική μου απάντηση σε αυτό λοιπόν το ερώτημα είναι: ‘Το κάνω επειδή απλά ΤΟ ΓΟΥΣΤΑΡΩ!!!’ Όχι μόνο μ’αρέσει, αλλά το γουστάρω!! Πρακτικά μπορεί να μην απαντάς στο ερώτημα. Αλλά όσον αφορά την ουσία, προσωπικά πιστεύω οτι δεν υπάρχει καλύτερη απάντηση στο ερώτημα....
Σ
ΣΠΗΛΑΙΟΕΠΑΦΙΚΟΣ
ΦΙΛΕ ΘΑΝΑΣΗ, ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ 
ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΑΚΟΜΗ, ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΧΟΝΤΑΙ, ΑΛΛΑ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ 
.........ΑΠΟ ΕΜΠΕΙΡΙΑ 10 ΧΡΌΝΩΝ ΠΙΑ ΣΤΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΤΟΥ ΣΠΕΛΕΟ, ΕΧΩ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΤΙ ΚΟΙΝΟ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ 'ΜΕΝΟΥΝ' ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ, ΚΑΘΩΣ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ ΟΛΑ ΤΑ ΑΡΧΙΚΑ ΠΡΟΓΝΩΣΤΙΚΑ ΑΝΑΤΡΕΠΟΝΤΑΙ.
ΓΙΑΤΙ ΔΗΛΑΔΗ ΔΕΝ ΜΕΝΟΥΝ ΟΙ ΣΤΑΝΝΤΑΡ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΤΕΣ, ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΙ, ΟΙ ΓΕΩΛΟΓΟΙ, ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΙ, ΟΙ ΓΥΜΝΑΣΤΕΣ ΑΛΛΑ ΜΕΝΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ OUTSIDER ΙΔΙΩΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ, ΓΡΑΦΙΣΤΕΣ, ΥΔΡΑΥΛΙΚΟΙ, ΚΟΜΠΙΟΥΤΕΡΑΔΕΣ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΟΙ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΙ ΟΝΕΙΡΕΥΤΕΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΑΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΕΡΑΤΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ 
( ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΚΡΗΓΟΡΗΣΩ ΣΑΝ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ ΤΟΝ GKAR )
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΕ ΕΜΑΣ
ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΣΟ ΠΙΟ ΒΑΘΙΑ ΚΑΤΕΒΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ ,ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΒΑΘΙΑ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟΝ 'ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΄Ο ΦΙΛΟΣ ΜΑΣ Ο DR. ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΙΑΒΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΠΕΛΕΟ, ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΠΗΛΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 2003 ΣΤΟΝ ΔΥΡΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ ΤΟ 2004 MAΣ EIXE ANAΠTΥΞΕΙ ΣΕ 15 ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ
΄΄Ο ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΛΟΓΟΥ''ΣΥΜΦΩΝΩ ΑΠΟΛΥΤΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥ
ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΤΗΝ ΣΤΕΙΛΩ 
elena
Σπηλαιοεπαφικέ, γιατί δεν δημοσιεύσεις την Ομιλία έτσι ώστε να μπορούμε να την διαβάσουμε όλοι μέσα από το Φόρουμ;
Θ
ΘΑΝΑΣΗΣ
Σπηλαιοεπαφικέ, γιατί δεν δημοσιεύσεις την Ομιλία έτσι ώστε να μπορούμε να την διαβάσουμε όλοι μέσα από το Φόρουμ;
Συμφωνω και εγω με την Ελενα θα βοηθουσε και στην αναπτυξη της συζητησης
....και ελπιζω και στην συμμετοχη και αλλων μελων ....
Συμφωνω και εγω με την Ελενα θα βοηθουσε και στην αναπτυξη της συζητησης
....και ελπιζω και στην συμμετοχη και αλλων μελων ....
Σ
ΣΠΗΛΑΙΟΕΠΑΦΙΚΟΣ
ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΚΑΛΟΙ,
ΑΝΑΓΚΑΣΤΗΚΑ ΝΑ ΑΝΟΙΞΩ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΕΔΩ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΜΕ ΘΕΜΑ ΄΄Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΛΟΓΟΥ ΄΄ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΩ ΤΙΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΜΟΥ ΕΔΩ ΚΑΙ 10 ΧΡΟΝΙΑ. ΤΥΧΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ ΚΑΙ ΕΧΩ ΜΑΖΈΨΕΙ ΟΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΠΟΡΟΥΣΑ!
ΚΑΛΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
( ΚΑΙ ΕΛΕΓΑ ΟΤΙ Ο ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ ΗΤΑΝ Ο ΠΙΟ ΠΟΛΥΛΟΓΑΣ! )
ΑΝΑΓΚΑΣΤΗΚΑ ΝΑ ΑΝΟΙΞΩ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΕΔΩ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΜΕ ΘΕΜΑ ΄΄Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΛΟΓΟΥ ΄΄ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΩ ΤΙΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΜΟΥ ΕΔΩ ΚΑΙ 10 ΧΡΟΝΙΑ. ΤΥΧΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ ΚΑΙ ΕΧΩ ΜΑΖΈΨΕΙ ΟΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΠΟΡΟΥΣΑ! ΚΑΛΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
( ΚΑΙ ΕΛΕΓΑ ΟΤΙ Ο ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ ΗΤΑΝ Ο ΠΙΟ ΠΟΛΥΛΟΓΑΣ! )
G
giorgos
Ο ΣΠΗΛΑΙΟΕΠΑΦΙΚΟΣ έχει δημοσιέυσει την ομιλία του εδώ...
Η θεματική αυτή ενότητα παραμένει αφιερωμένη στους λόγους που είμαστε σπηλαιολόγοι...
Η θεματική αυτή ενότητα παραμένει αφιερωμένη στους λόγους που είμαστε σπηλαιολόγοι...
caspex
Γεια και χαρά σε όλους!
Ωραίο θέμα ανοίξατε (μπράβο Θανάση). Θα ήθελα να ακούσω τις απόψεις κι άλλων σπηλαιολόγων. Προσωπικά τείνω να συμφωνώ πιο πολύ με τον Νίκο. Σίγουρα σπηλαιολογιά κάνει κάποιος γιατί τον γεμίζει αυτή η ενασχόληση (δηλ.γιατί την γουστάρει)
Προσωπικά για άλλους λόγους ξεκίνησα και για άλλους λόγους συνέχισα την σπηλαιολογία. Αν και ανήκω σε έναν σύλλογο ο οποίος έχει την λέξη "αθλητικός" στην επωνυμία του, ποτέ δεν το είδα έτσι. Η σπηλαιολογία καταρχήν είναι εξερευνητική όπως όλοι προείπαν. Είναι επίσης μια εξαιρετικά ολιστική προσέγγιση στην φύση:
Οδηγούμε 4Χ4 σε χωματόδρομους (καμια φορά προσπαθούμε να πάμε και με ελικόπτερο αλλά... που τέτοια τύχη
) για να ανέβουμε ψηλά στο βουνό, να περπατήσουμε πολλές ώρες με ορειβατικά σακίδια κι εξοπλισμό (ή με ορειβατικά σκι), να χρησιμοποιήσουμε χάρτες και όργανα προσανατολισμού (GPS, πυξίδες κτλ), να εντοπίσουμε την είσοδο σπηλαίων, να τα εξερευνήσουμε κατεβαίνοντας με τα σπηλαιολογικά σκοινιά, να τα φωτογραφήσουμε, να τα χαρτογραφήσουμε, να παρατηρήσουμε το εσωτερικό τους και να επιστρέψουμε κουρασμένοι και γεμάτοι ενέργεια στο σπίτι μας... Κι εκεί άρχίζει ένα άλλο κομμάτι, αυτό του διαβάσματος, της αρχειοθέτησης, της καταγραφής, των παρουσιάσεων και των ομιλιών προς τους συμπολίτες μας κτλ κτλ κτλ.
Πάνω από όλα όμως είναι η εξερεύνηση και η γοητεία που ασκεί πάνω μας, είναι η απόλυτη ελευθερία που νιώθεις όταν κοιμάσε 750μέτρα κάτω από την γη (εκεί δεν σε φωτογραφίζει κανένας δορυφόρος...), είναι η υπερπροσπάθεια που καταβάλεις για πολύ απλά πράγματα όπως π.χ. το περπάτημα (υπερπροσπάθεις για να μην πάθεις το παραμικρό γνωρίζοντας ότι από εκεί κάτω, ναι πίσω από εκείνο το στενό που πέρασες με τεράστια δυσκολία, θα χρειαστούν πολλές ημέρες για να σε πάνε σε νοσοκομείο εαν ...στραβοπατήσεις (ή θα χρειαστεί να περπατάς με σπασμένο πόδι όπως ο Δημήτρης). Είναι επίσης η ευτυχία που νοίωθεις όταν βλέπεις τα αστέρια ή τον ήλιο μετά από μια πολύωρη (ή πολυήμερη σε πολλές αποστολές του ΣΕΛΑΣ) παραμονή κάτω από την γή. Είναι η συντροφικότητα και η προσέγγιση στον σπηλαιοσύντροφο κάτω από δύσκολες συνθήκες. Προσέγγιση κάτω άπό συνθήκες στις οποίες δεν χωράει καμία υποκρισία και καμια υπερηφάνια αλλά η επίτευξη του στόχου και η ασφαλής επιστροφή. Τέλος είναι η ικανοποίηση που νιώθεις όταν με τα χρόνια είσαι σε θέση να εξηγήσεις σε συνανθρώπους σου για την ευαισθησία και την μεγάλη σημασία αυτών των (συχνά) πολύ σημαντικών δημιουργημάτων της φύσης Είναι το συναίσθημα του πόσο μικρός και συνάμα πόσο μεγάλος αισθάνεσαι βλέποντας να αποκαλύπτονται σιγά-σιγά μπροστά σου τα στάδια της σπηλαιογένεσης του σπηλαίου (που διήρκησαν χιλιάδες ή πολλές φορές και εκατομύρια χρόνια...).
Αυτά είναι λίγα που μου ήρθαν στο μυαλό τα τελευταία λεπτά... αυτά μάλλον είναι τα σημαντικότερα για εμένα προσωπικά. Τα συναισθήματα και οι σκέψεις είναι δεκάδες... ίσως να γέμιζαν βιβλία εαν τις καταγράφαμε...
Κώστας (caspex) Αδαμόπουλος
-------------------------------------------
Υ.Γ. 1: Προς Σπηλαιοεπαφικό: Γιώργο, δεν έχω αναφέρει τον φόβο, αλλά δεν σημαίνει ότι δεν συμφωνώ με την θέση σου. Ναι, ο φόβος είναι μια αιτία για την οποία κάνουμε ή μάλλον ξεκινίσαμε την σπηλαιολογία. Πιο συγκεκριμένα η ικανοποίηση μας όταν τον "νικάμε", όταν τον ξεπερνάμε είναι τεράστια. Μας κάνει να νιώθουμε μεγάλοι και παντοδύναμοι... Όμως αυτό είναι μια παροδική φάση στην σπηλαιολογία (και σε κάθε δραστηριότητα) διότι μετά π.χ. από ενα πολύχρονο κυνήγι των ορίων και της ηδονής από την αντιμετώπιση του φόβου ...παθαίνεις ανοσία... Παύεις να φοβάσαι το σκοινί, το κενό κτλ κτλ κτλ. Ο φόβος σου έχει πλέον "μετακινηθεί" σε κάποια άλλη περιοχή του υποσυνείδητου, διότι η λογική και η εμπειρία, σου λεεί ότι το σκοινί αντέχει, ότι το κενό υπάρχει αλλά εσύ είσαι δεμένος, κτλ, κτλ, κτλ. Όταν συμβεί αυτό, αρχίζεις να βλέπεις διαφορετικά. Τότε συνειδητοποιείς όχι το πόσο παντοδύναμος είσαι, αλλά το πόσο μικρός, ασήμαντος και ευτελής είσαι συγκρινόμενος π.χ. με την ηλικία ενός σπηλαίου ή με το μέγεθος των διαστάσεων ενός βαράθρου όπως π.χ. με το Μαύρο Σκιάδι (-340μ) για όσους το γνωρίζουν.
Υ.Γ.2: Μαύρο Σκιάδι: Για όσους δεν το γνωρίζουν, τους το συνιστώ ανεπιφύλακτα: -340μ κατακόρυφη κατάβαση με αρκετές αλλαγές... Καποια στιγμή κατεβαίνεις μια "σκοινιά" 80-85 μέτρων και εαν είσαι τυχερός θα δεις τα τοιχώματα γύρω σου να απέχουν 40 με 50 μέτρα... (συνολική διάμετρος πρέπει να πλησιάζει τα εκατό (ναι 100 μέτρα!!!). Κάτι σαν το Πρόπαντες δηλαδή αλλά λίγα "παχύτερο"
Και το Quiz της ημέρας:
Που βρίσκεται το Μαύρο Σκιάδι?
Ποιοί το εξερεύνησαν για πρώτη φορά?
Ποιός έλληνας το κατέβηκε για πρώτη φορά?
Γιατί δεν μπορείς να δεις παντοτε τα τοιχώματα?
Ποιό είναι το μυστικό για να τα παρατηρήσεις καλύτερα?
Όποιος απαντήσει σωστά στις 4 πρώτες, κερδίζει ποτά - αναψυκτικά από το μπαρ του ΣΕΛΑΣ κερασμένα από εμένα. Αν κάποιος βρει και την λύση για την τελευταία κερδίζει ένα καραμπίνερ ασφαλείας!
Για τις απαντήσεις σας παρακαλώ κλικ εδώ:
http://www.fhs.gr/gr/forum/viewtopic.php?t=59
Ωραίο θέμα ανοίξατε (μπράβο Θανάση). Θα ήθελα να ακούσω τις απόψεις κι άλλων σπηλαιολόγων. Προσωπικά τείνω να συμφωνώ πιο πολύ με τον Νίκο. Σίγουρα σπηλαιολογιά κάνει κάποιος γιατί τον γεμίζει αυτή η ενασχόληση (δηλ.γιατί την γουστάρει)
Προσωπικά για άλλους λόγους ξεκίνησα και για άλλους λόγους συνέχισα την σπηλαιολογία. Αν και ανήκω σε έναν σύλλογο ο οποίος έχει την λέξη "αθλητικός" στην επωνυμία του, ποτέ δεν το είδα έτσι. Η σπηλαιολογία καταρχήν είναι εξερευνητική όπως όλοι προείπαν. Είναι επίσης μια εξαιρετικά ολιστική προσέγγιση στην φύση:
Οδηγούμε 4Χ4 σε χωματόδρομους (καμια φορά προσπαθούμε να πάμε και με ελικόπτερο αλλά... που τέτοια τύχη
) για να ανέβουμε ψηλά στο βουνό, να περπατήσουμε πολλές ώρες με ορειβατικά σακίδια κι εξοπλισμό (ή με ορειβατικά σκι), να χρησιμοποιήσουμε χάρτες και όργανα προσανατολισμού (GPS, πυξίδες κτλ), να εντοπίσουμε την είσοδο σπηλαίων, να τα εξερευνήσουμε κατεβαίνοντας με τα σπηλαιολογικά σκοινιά, να τα φωτογραφήσουμε, να τα χαρτογραφήσουμε, να παρατηρήσουμε το εσωτερικό τους και να επιστρέψουμε κουρασμένοι και γεμάτοι ενέργεια στο σπίτι μας... Κι εκεί άρχίζει ένα άλλο κομμάτι, αυτό του διαβάσματος, της αρχειοθέτησης, της καταγραφής, των παρουσιάσεων και των ομιλιών προς τους συμπολίτες μας κτλ κτλ κτλ. Πάνω από όλα όμως είναι η εξερεύνηση και η γοητεία που ασκεί πάνω μας, είναι η απόλυτη ελευθερία που νιώθεις όταν κοιμάσε 750μέτρα κάτω από την γη (εκεί δεν σε φωτογραφίζει κανένας δορυφόρος...), είναι η υπερπροσπάθεια που καταβάλεις για πολύ απλά πράγματα όπως π.χ. το περπάτημα (υπερπροσπάθεις για να μην πάθεις το παραμικρό γνωρίζοντας ότι από εκεί κάτω, ναι πίσω από εκείνο το στενό που πέρασες με τεράστια δυσκολία, θα χρειαστούν πολλές ημέρες για να σε πάνε σε νοσοκομείο εαν ...στραβοπατήσεις (ή θα χρειαστεί να περπατάς με σπασμένο πόδι όπως ο Δημήτρης). Είναι επίσης η ευτυχία που νοίωθεις όταν βλέπεις τα αστέρια ή τον ήλιο μετά από μια πολύωρη (ή πολυήμερη σε πολλές αποστολές του ΣΕΛΑΣ) παραμονή κάτω από την γή. Είναι η συντροφικότητα και η προσέγγιση στον σπηλαιοσύντροφο κάτω από δύσκολες συνθήκες. Προσέγγιση κάτω άπό συνθήκες στις οποίες δεν χωράει καμία υποκρισία και καμια υπερηφάνια αλλά η επίτευξη του στόχου και η ασφαλής επιστροφή. Τέλος είναι η ικανοποίηση που νιώθεις όταν με τα χρόνια είσαι σε θέση να εξηγήσεις σε συνανθρώπους σου για την ευαισθησία και την μεγάλη σημασία αυτών των (συχνά) πολύ σημαντικών δημιουργημάτων της φύσης Είναι το συναίσθημα του πόσο μικρός και συνάμα πόσο μεγάλος αισθάνεσαι βλέποντας να αποκαλύπτονται σιγά-σιγά μπροστά σου τα στάδια της σπηλαιογένεσης του σπηλαίου (που διήρκησαν χιλιάδες ή πολλές φορές και εκατομύρια χρόνια...).
Αυτά είναι λίγα που μου ήρθαν στο μυαλό τα τελευταία λεπτά... αυτά μάλλον είναι τα σημαντικότερα για εμένα προσωπικά. Τα συναισθήματα και οι σκέψεις είναι δεκάδες... ίσως να γέμιζαν βιβλία εαν τις καταγράφαμε...
Κώστας (caspex) Αδαμόπουλος
-------------------------------------------
Υ.Γ. 1: Προς Σπηλαιοεπαφικό: Γιώργο, δεν έχω αναφέρει τον φόβο, αλλά δεν σημαίνει ότι δεν συμφωνώ με την θέση σου. Ναι, ο φόβος είναι μια αιτία για την οποία κάνουμε ή μάλλον ξεκινίσαμε την σπηλαιολογία. Πιο συγκεκριμένα η ικανοποίηση μας όταν τον "νικάμε", όταν τον ξεπερνάμε είναι τεράστια. Μας κάνει να νιώθουμε μεγάλοι και παντοδύναμοι... Όμως αυτό είναι μια παροδική φάση στην σπηλαιολογία (και σε κάθε δραστηριότητα) διότι μετά π.χ. από ενα πολύχρονο κυνήγι των ορίων και της ηδονής από την αντιμετώπιση του φόβου ...παθαίνεις ανοσία... Παύεις να φοβάσαι το σκοινί, το κενό κτλ κτλ κτλ. Ο φόβος σου έχει πλέον "μετακινηθεί" σε κάποια άλλη περιοχή του υποσυνείδητου, διότι η λογική και η εμπειρία, σου λεεί ότι το σκοινί αντέχει, ότι το κενό υπάρχει αλλά εσύ είσαι δεμένος, κτλ, κτλ, κτλ. Όταν συμβεί αυτό, αρχίζεις να βλέπεις διαφορετικά. Τότε συνειδητοποιείς όχι το πόσο παντοδύναμος είσαι, αλλά το πόσο μικρός, ασήμαντος και ευτελής είσαι συγκρινόμενος π.χ. με την ηλικία ενός σπηλαίου ή με το μέγεθος των διαστάσεων ενός βαράθρου όπως π.χ. με το Μαύρο Σκιάδι (-340μ) για όσους το γνωρίζουν.
Υ.Γ.2: Μαύρο Σκιάδι: Για όσους δεν το γνωρίζουν, τους το συνιστώ ανεπιφύλακτα: -340μ κατακόρυφη κατάβαση με αρκετές αλλαγές... Καποια στιγμή κατεβαίνεις μια "σκοινιά" 80-85 μέτρων και εαν είσαι τυχερός θα δεις τα τοιχώματα γύρω σου να απέχουν 40 με 50 μέτρα... (συνολική διάμετρος πρέπει να πλησιάζει τα εκατό (ναι 100 μέτρα!!!). Κάτι σαν το Πρόπαντες δηλαδή αλλά λίγα "παχύτερο"
Και το Quiz της ημέρας:
Που βρίσκεται το Μαύρο Σκιάδι? Ποιοί το εξερεύνησαν για πρώτη φορά? Ποιός έλληνας το κατέβηκε για πρώτη φορά? Γιατί δεν μπορείς να δεις παντοτε τα τοιχώματα? Ποιό είναι το μυστικό για να τα παρατηρήσεις καλύτερα?Όποιος απαντήσει σωστά στις 4 πρώτες, κερδίζει ποτά - αναψυκτικά από το μπαρ του ΣΕΛΑΣ κερασμένα από εμένα. Αν κάποιος βρει και την λύση για την τελευταία κερδίζει ένα καραμπίνερ ασφαλείας!
Για τις απαντήσεις σας παρακαλώ κλικ εδώ:
http://www.fhs.gr/gr/forum/viewtopic.php?t=59
Θ
ΘΑΝΑΣΗΣ
ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΚΩΣΤΑ
Όποιος απαντήσει σωστά στις 4 πρώτες, κερδίζει ποτά - αναψυκτικά από το μπαρ του ΣΕΛΑΣ κερασμένα από εμένα. Αν κάποιος βρει και την λύση για την τελευταία κερδίζει ένα καραμπίνερ ασφαλείας! n
ΣΤΗΝ ΔΙΨΑ.... ΜΑΣ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΜΕΝΟΥΜΕ....
Όποιος απαντήσει σωστά στις 4 πρώτες, κερδίζει ποτά - αναψυκτικά από το μπαρ του ΣΕΛΑΣ κερασμένα από εμένα. Αν κάποιος βρει και την λύση για την τελευταία κερδίζει ένα καραμπίνερ ασφαλείας! n
ΣΤΗΝ ΔΙΨΑ.... ΜΑΣ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΜΕΝΟΥΜΕ....
Θ
ΘΑΝΑΣΗΣ
Καλησπέρα
Με χαρά βλέπω ότι κάποιοι μοιράστηκαν τις σκέψεις τους και τις εμπειρίες τους πάνω στο θέμα και ελπίζω να το κάνουν και άλλοι.
Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας και τους δικούς μου λόγους (εν συντομία) που με έκαναν να ασχοληθώ με την σπηλαιολογία.
Στην αρχή πίστεψα ότι υπήρχε …..Δράκος
στην ιστορία…… μετά από πολλές περιπλανήσεις αναζητήσεις γνωριμίες και συναναστροφές με άτομα που ούτε που πίστευα ότι θα γνώριζα ποτέ στην ζωή μου, κάποια στιγμή κατάλαβα ένα πράγμα…. δεν μου ήταν απαραίτητος πλέον ο …Δράκος ….. όλο αυτό το ΤΑΞΙΔΙ είναι όμορφο από μόνο του και αξίζει να το ζήσεις έτσι όπως είναι….. τώρα αν σου κάτσει και ο Δράκος!!! στην πορεία τι άλλο θες .
Η γοητεία και η περιέργεια της πρώτης περιόδου με τις ιστορίες για άλλους κόσμους παράξενα πλάσματα μυστικές διαδρομές άλλες ..καταστάσεις και πολλά πολλά άλλα αντικαταστάθηκε σιγά σιγά με την αγάπη για την φύση και την ανάγκη της περιήγησης σε αυτήν λατρεμένη γη που λέγεται ΕΛΛΑΔΑ για να γνωρίσω όσο περισσότερο μπορώ τον τόπο αυτό που κάθε γωνιά του, κάθε σπιθαμή του, έχει κάτι να σου αποκαλύψει.
Έχει τόσα να σε διδάξει αυτό το ταξίδι πάνω και κάτω από τη γη που για το μόνο που λυπάμαι πολλές φορές είναι ένα
…..ο χρόνος που φεύγει γρήγορα και νοιώθω ότι δεν θα προλάβω να δω και να ζήσω όλα αυτά που έχω σαν σχέδια και όνειρα στο μυαλό μου και είναι τόσα πολλά…….
Πολλές φορές έχω πει ότι αν γινόταν κάτι και δεν χρειαζόταν από αύριο να εργάζομαι θα ήμουν μονίμως σε ένα ταξίδι με ένα 4χ4 φορτωμένο με όλα τα απαραίτητα και …..μην τον είδατε…. (τα όνειρα είναι δωρεάν).
Γνωρίζω ότι υπάρχουν και άλλοι που είχαν ξεκινήσει να ασχολούνται αν όχι για τους ίδιους αλλά για παρόμοιους λόγους με εμένα, με την σπηλαιολογία …. χαίρομαι που τους ξανασυναντώ μετά από καιρό και πάλι εδώ….
Τα σπήλαια τώρα …..τι να πω για αυτούς τους μαγικούς κόσμους που κρύβει η μητέρα γη στα σπλάχνα της…..
Είναι φορές που νοιώθω σαν να κυλώ μέσα στις φλέβες ενός τεράστιου ζωντανού οργανισμού όπως είναι άλλωστε η Γη .
Σαν τους μικροοργανισμούς που ταξιδεύουν μέσα στο δικό μας σώμα ……
Και εκεί στην απόλυτη ησυχία (τη σιωπή του τάφου που λέει και ο Σπηλαιοεπαφικος) στο απόλυτο σκοτάδι αποκομμένος από κάθε εξωτερικό ερέθισμα κάθε ¨πληροφορία¨ είναι ο καταλληλότερος τόπος να τα πεις λιγάκι με τον ¨εαυτό¨ σου.
Εκεί που όπως σωστά λέει και ο Κώστας δεν μπορεί να σε δει ούτε να σε φωτογραφήσει τίποτα.
Τελικά ναι σε αλλάζει και στον καθημερινό τρόπο ζωής αυτή η ενασχόληση μαθαίνεις πράγματα που εφαρμόζεις και στην υπόλοιπη ζωή σου σε άλλες δραστηριότητες άσχετες με αυτήν.
Ένα εύχομαι σε όλους μας να έχουμε Υγεία για να μπορούμε να συνεχίζουμε όσο μπορούμε περισσότερο αυτό που τόσο αγαπάμε την ΣΠΗΛΑΙΟΛΟΓΙΑ.
ΘΑΝΑΣΗΣ
Με χαρά βλέπω ότι κάποιοι μοιράστηκαν τις σκέψεις τους και τις εμπειρίες τους πάνω στο θέμα και ελπίζω να το κάνουν και άλλοι.
Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας και τους δικούς μου λόγους (εν συντομία) που με έκαναν να ασχοληθώ με την σπηλαιολογία.
Στην αρχή πίστεψα ότι υπήρχε …..Δράκος
στην ιστορία…… μετά από πολλές περιπλανήσεις αναζητήσεις γνωριμίες και συναναστροφές με άτομα που ούτε που πίστευα ότι θα γνώριζα ποτέ στην ζωή μου, κάποια στιγμή κατάλαβα ένα πράγμα…. δεν μου ήταν απαραίτητος πλέον ο …Δράκος ….. όλο αυτό το ΤΑΞΙΔΙ είναι όμορφο από μόνο του και αξίζει να το ζήσεις έτσι όπως είναι….. τώρα αν σου κάτσει και ο Δράκος!!! στην πορεία τι άλλο θες .Η γοητεία και η περιέργεια της πρώτης περιόδου με τις ιστορίες για άλλους κόσμους παράξενα πλάσματα μυστικές διαδρομές άλλες ..καταστάσεις και πολλά πολλά άλλα αντικαταστάθηκε σιγά σιγά με την αγάπη για την φύση και την ανάγκη της περιήγησης σε αυτήν λατρεμένη γη που λέγεται ΕΛΛΑΔΑ για να γνωρίσω όσο περισσότερο μπορώ τον τόπο αυτό που κάθε γωνιά του, κάθε σπιθαμή του, έχει κάτι να σου αποκαλύψει.
Έχει τόσα να σε διδάξει αυτό το ταξίδι πάνω και κάτω από τη γη που για το μόνο που λυπάμαι πολλές φορές είναι ένα
…..ο χρόνος που φεύγει γρήγορα και νοιώθω ότι δεν θα προλάβω να δω και να ζήσω όλα αυτά που έχω σαν σχέδια και όνειρα στο μυαλό μου και είναι τόσα πολλά…….Πολλές φορές έχω πει ότι αν γινόταν κάτι και δεν χρειαζόταν από αύριο να εργάζομαι θα ήμουν μονίμως σε ένα ταξίδι με ένα 4χ4 φορτωμένο με όλα τα απαραίτητα και …..μην τον είδατε…. (τα όνειρα είναι δωρεάν).
Γνωρίζω ότι υπάρχουν και άλλοι που είχαν ξεκινήσει να ασχολούνται αν όχι για τους ίδιους αλλά για παρόμοιους λόγους με εμένα, με την σπηλαιολογία …. χαίρομαι που τους ξανασυναντώ μετά από καιρό και πάλι εδώ….
Τα σπήλαια τώρα …..τι να πω για αυτούς τους μαγικούς κόσμους που κρύβει η μητέρα γη στα σπλάχνα της…..
Είναι φορές που νοιώθω σαν να κυλώ μέσα στις φλέβες ενός τεράστιου ζωντανού οργανισμού όπως είναι άλλωστε η Γη .
Σαν τους μικροοργανισμούς που ταξιδεύουν μέσα στο δικό μας σώμα ……
Και εκεί στην απόλυτη ησυχία (τη σιωπή του τάφου που λέει και ο Σπηλαιοεπαφικος) στο απόλυτο σκοτάδι αποκομμένος από κάθε εξωτερικό ερέθισμα κάθε ¨πληροφορία¨ είναι ο καταλληλότερος τόπος να τα πεις λιγάκι με τον ¨εαυτό¨ σου.
Εκεί που όπως σωστά λέει και ο Κώστας δεν μπορεί να σε δει ούτε να σε φωτογραφήσει τίποτα.
Τελικά ναι σε αλλάζει και στον καθημερινό τρόπο ζωής αυτή η ενασχόληση μαθαίνεις πράγματα που εφαρμόζεις και στην υπόλοιπη ζωή σου σε άλλες δραστηριότητες άσχετες με αυτήν.
Ένα εύχομαι σε όλους μας να έχουμε Υγεία για να μπορούμε να συνεχίζουμε όσο μπορούμε περισσότερο αυτό που τόσο αγαπάμε την ΣΠΗΛΑΙΟΛΟΓΙΑ.
ΘΑΝΑΣΗΣ
X
xaris
ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΕΓΩ ΝΑ ΔΩΣΩ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ.
ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΩ ΛΟΙΠΟΝ ΟΤΙ ΘΑ ΣΥΜΦΩΝΙΣΩ ΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΣΗ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΟΥ.ΑΠΟ ΟΣΟ ΞΕΡΩ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟ ΔΡΑΚΟ.Η ΠΟΡΕΙΑ ΗΤΑΝ ΜΑΓΕΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΑΣ ΚΡΑΤΗΣΕ ΚΟΝΤΑ ΤΗΣ .ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ Ο ΔΙΑΚΟΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ Η ΑΔΡΕΝΑΛΙΝΗ ΝΑ ΑΝΕΒΑΙΝΗ ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΑ ΑΠΟ ΤΡΙΤΗ ΠΛΕΥΡΑ Η ΑΠΟΜΩΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΟΥ ΦΤΑΝΟΥΝ ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΣΟΥ ΚΑΙ Ο ΔΡΑΚΟΣ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΣΑΝ ΕΛΠΙΔΑ ΟΤΙ ΚΑΠΟΥ ΘΑ ΦΑΝΕΙ.ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΟΡΑΤΑ ΑΛΛΑ Ο ΔΡΑΚΟΣ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟΣ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ.ΒΕΒΑΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΡΑΚΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΤΗ ΣΠΗΛΑΙΟΛΟΓΙΑ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ .ΕΠΕΙΔΗ ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΩ ΑΛΛΑ ΟΣΟ ΖΩ ΒΛΕΠΩ ΚΑΙ ΜΑΘΑΙΝΩ ΟΣΟ ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΕ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΖΩ ΝΑ ΨΑΧΝΩ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΧΑΝΩ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΝΑ ΒΡΩ ΤΟ ΔΡΑΚΟ ΠΟΥ ΕΨΑΧΝΑ ΑΡΧΙΚΑ.ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΕΓΩ Ο ΙΔΙΟΣ Η Η ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ.
ΧΑΡΗΣ
ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΩ ΛΟΙΠΟΝ ΟΤΙ ΘΑ ΣΥΜΦΩΝΙΣΩ ΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΣΗ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΟΥ.ΑΠΟ ΟΣΟ ΞΕΡΩ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟ ΔΡΑΚΟ.Η ΠΟΡΕΙΑ ΗΤΑΝ ΜΑΓΕΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΑΣ ΚΡΑΤΗΣΕ ΚΟΝΤΑ ΤΗΣ .ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ Ο ΔΙΑΚΟΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ Η ΑΔΡΕΝΑΛΙΝΗ ΝΑ ΑΝΕΒΑΙΝΗ ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΑ ΑΠΟ ΤΡΙΤΗ ΠΛΕΥΡΑ Η ΑΠΟΜΩΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΟΥ ΦΤΑΝΟΥΝ ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΣΟΥ ΚΑΙ Ο ΔΡΑΚΟΣ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΣΑΝ ΕΛΠΙΔΑ ΟΤΙ ΚΑΠΟΥ ΘΑ ΦΑΝΕΙ.ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΟΡΑΤΑ ΑΛΛΑ Ο ΔΡΑΚΟΣ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟΣ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ.ΒΕΒΑΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΡΑΚΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΤΗ ΣΠΗΛΑΙΟΛΟΓΙΑ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ .ΕΠΕΙΔΗ ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΩ ΑΛΛΑ ΟΣΟ ΖΩ ΒΛΕΠΩ ΚΑΙ ΜΑΘΑΙΝΩ ΟΣΟ ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΕ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΖΩ ΝΑ ΨΑΧΝΩ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΧΑΝΩ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΝΑ ΒΡΩ ΤΟ ΔΡΑΚΟ ΠΟΥ ΕΨΑΧΝΑ ΑΡΧΙΚΑ.ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΕΓΩ Ο ΙΔΙΟΣ Η Η ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ.
ΧΑΡΗΣ
Χ
Χείρων
Γεια σας,
Εγώ παιδιά είμαι ...εκολαπτόμενος , μόλις ξεκίνησα κάποια σεμινάρια.
Αποφάσισα να ασχοληθώ, διότι βρίσκω τη σπηλαιολογία συναρπαστική. Συναρπαστική από πολλές γωνίες, αλλά βασικά στέκομαι στο "συναρπαστική" σε σχέση με τη φύση.
Κρατώ ιδιαίτερα αυτό που είπε ο caspex:
Είναι επίσης μια εξαιρετικά ολιστική προσέγγιση στην φύσηnnκαι ο dim.kar:nΗ μόνη απάντηση που προσωπικά έχω βρει είναι μέσα στην ίδια την φύση του ανθρώπου
Ασχολούμαι με ποδηλασία και πεζοπορεία. Να βουτήξω το ποδήλατο και να ανέβω σε ένα λόφο, έδρασε πολλές φορές τόσο καταλυτικά στην ζωή μου, ώστε κάποιες προσωπικές αποφάσεις θα είχαν σίγουρα άλλη κατάληξη αν δεν το είχα κάνει.
Και λυπόμουν πολύ , όταν λόγω εργασιακού φόρτου δεν μπορούσα ούτε μια Κυριακή , να ανέβω κάπου να περπατήσω για κανένα 4ωρο.
Θέλω να βρίσκομαι κοντά στη φύση. Κάπου σε ένα άλλο forum, σε άσχετο χώρο, προσπαθούσα να πείσω κάποιους ότι είναι λάθος να διαχωρίζεις τη φύση σε κλισέ του τύπου "αγαπώ τη θάλασσα, μισώ το βουνό", γιατί όλα αυτά, βουνά, θάλασσες, σπήλαια,φαράγγια,δάση εντέλει δεν είναι ασύνδετα και άσχετα μεταξύ τους όπως θέλει να τα διαχωρίζει ο πηγμένος από το συνοθύλευμα της καθημερινότητας σύχγρονος άνθρωπος.
Όλα αυτά είναι Ο ΚΟΣΜΟΣ , με την ελληνική, αρχική σημασία της λέξεως. Και εμείς , είμαστε κομμάτι του.
Θέλω να πιστεύω ότι γνωρίζοντας σπηλαιολογία θα γνωρίσω λίγο καλύτερα αυτόν τον ΚΟΣΜΟ.
Καλώς σας βρήκα,
Χείρων
Εγώ παιδιά είμαι ...εκολαπτόμενος , μόλις ξεκίνησα κάποια σεμινάρια.
Αποφάσισα να ασχοληθώ, διότι βρίσκω τη σπηλαιολογία συναρπαστική. Συναρπαστική από πολλές γωνίες, αλλά βασικά στέκομαι στο "συναρπαστική" σε σχέση με τη φύση.
Κρατώ ιδιαίτερα αυτό που είπε ο caspex:
Είναι επίσης μια εξαιρετικά ολιστική προσέγγιση στην φύσηnnκαι ο dim.kar:nΗ μόνη απάντηση που προσωπικά έχω βρει είναι μέσα στην ίδια την φύση του ανθρώπου
Ασχολούμαι με ποδηλασία και πεζοπορεία. Να βουτήξω το ποδήλατο και να ανέβω σε ένα λόφο, έδρασε πολλές φορές τόσο καταλυτικά στην ζωή μου, ώστε κάποιες προσωπικές αποφάσεις θα είχαν σίγουρα άλλη κατάληξη αν δεν το είχα κάνει.
Και λυπόμουν πολύ , όταν λόγω εργασιακού φόρτου δεν μπορούσα ούτε μια Κυριακή , να ανέβω κάπου να περπατήσω για κανένα 4ωρο.
Θέλω να βρίσκομαι κοντά στη φύση. Κάπου σε ένα άλλο forum, σε άσχετο χώρο, προσπαθούσα να πείσω κάποιους ότι είναι λάθος να διαχωρίζεις τη φύση σε κλισέ του τύπου "αγαπώ τη θάλασσα, μισώ το βουνό", γιατί όλα αυτά, βουνά, θάλασσες, σπήλαια,φαράγγια,δάση εντέλει δεν είναι ασύνδετα και άσχετα μεταξύ τους όπως θέλει να τα διαχωρίζει ο πηγμένος από το συνοθύλευμα της καθημερινότητας σύχγρονος άνθρωπος.
Όλα αυτά είναι Ο ΚΟΣΜΟΣ , με την ελληνική, αρχική σημασία της λέξεως. Και εμείς , είμαστε κομμάτι του.
Θέλω να πιστεύω ότι γνωρίζοντας σπηλαιολογία θα γνωρίσω λίγο καλύτερα αυτόν τον ΚΟΣΜΟ.
Καλώς σας βρήκα,
Χείρων
Θ
ΘΑΝΑΣΗΣ
Θέλω να πιστεύω ότι γνωρίζοντας σπηλαιολογία θα γνωρίσω λίγο καλύτερα αυτόν τον ΚΟΣΜΟ. nnΚαλώς σας βρήκα, nΧείρων
Καλως ηρθες Χειρων
Καλη επιτυχια στα σεμιναρια και σιγουρα θα γνωρισεις καλυτερα μια απο τις ομορφοτερες πτυχες αυτου του κοσμου .....ΤΑ ΣΠΗΛΑΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ.
Θανασης
Ξανθοπουλος
Καλως ηρθες Χειρων
Καλη επιτυχια στα σεμιναρια και σιγουρα θα γνωρισεις καλυτερα μια απο τις ομορφοτερες πτυχες αυτου του κοσμου .....ΤΑ ΣΠΗΛΑΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ.
Θανασης
Ξανθοπουλος
dim.kar
Αυτός ο Κόσμος ο μικρός, ο Μέγας...
Δ.Κ.
ΥΓ1. Σπηλαιαοεπαφικέ γουστάρεις συντομία σήμερα; Είναι γιατί ετοιμάζω μια μελέτη 25 σελίδων για την σημασία του αρκουδομπάμουρα στην εξέλιξη της Παγκόσμιας Σπηλαιολογίας σε συνάρτηση με την εκτεταμένη κατανάλωση φασολάδας.
Δ.Κ.
ΥΓ1. Σπηλαιαοεπαφικέ γουστάρεις συντομία σήμερα; Είναι γιατί ετοιμάζω μια μελέτη 25 σελίδων για την σημασία του αρκουδομπάμουρα στην εξέλιξη της Παγκόσμιας Σπηλαιολογίας σε συνάρτηση με την εκτεταμένη κατανάλωση φασολάδας.
G
giorgos
Σπηλαιαοεπαφικέ γουστάρεις συντομία σήμερα; Είναι γιατί ετοιμάζω μια μελέτη 25 σελίδων για την σημασία του αρκουδομπάμουρα στην εξέλιξη της Παγκόσμιας Σπηλαιολογίας σε συνάρτηση με την εκτεταμένη κατανάλωση φασολάδας.
Τη συνέχεια της συζήτησης του "αρκουδομπάμπουρα" θα βρείτε εδώ.
Το θέμα ΣΠΗΛΑΙΟΛΟΓΙΑ συνεχίζετε σε αυτή τη θεματική ενότητα.
Τη συνέχεια της συζήτησης του "αρκουδομπάμπουρα" θα βρείτε εδώ.
Το θέμα ΣΠΗΛΑΙΟΛΟΓΙΑ συνεχίζετε σε αυτή τη θεματική ενότητα.
A
Anonymous
Kαλησπέρα, επιτέλους, φίλοι spelunkers, cavers ή
speleologists.
Aπό τη πρώτη στιγμή που άνοιξε αυτή η θεματική
ενότητα, ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα κομμάτι μου,
αυτό της σπηλαιολογίας, αλλά ένα κακό ξωτικό του
επάνου κόσμου-η Tεχνολογία ( βλέπε προβλήματα με
macintosh)-μου στέρησε τη λαλιά.
Πάντως βρήκα τρόπο, και τούτο το παρακάτω σημείωμα
είναι η ζωντανή απόδειξη ότι -OΠOIOΣ ΨAXNEI
BPIΣKEI....τρόπο-.
Kαι ξεκινώ.
Mιά φορά κι'έναν καιρό...υπήρχε μια μικρή ανήσυχη
magma η οποία συνεχώς αναρωτιόταν και προβληματιζόταν
για τη στόφα της. Όσο περνούσε ο καιρός, όλο και
περισσότερα ερωτήματα δίχως απαντήσεις περνούσαν απ'το
μυαλό της.
Kαι όλο και Mεγάλωναν τα ερωτήματα...μέχρι που πήραν
TEPAΣTIEΣ ΔIAΣTAΣEIΣ στο μυαλό της-διαστάσεις "Δράκων"
θα έλεγε κανείς.
Kαι κλόνισαν την ισορροπία της τόσο που σχεδόν δεν
μπορούσε να σταθεί Όρθια και να περπατήσει.
Kαι αποφάσισε λοιπόν, για να ξανασταθεί όρθια (homo
erectus ή magma erectis-θαρρώ), να κάνει κάτι
φαινομενικά πιο δύσκολο- να σκαρφαλώσει, να
αναρριχηθεί, να συρθεί κοντά στο έδαφος, να κυλήσει
πάνω σε σχοινί, και όλα αυτά για να πάει να συναντήσει
τους δράκους του μυαλού της.
Eδώ τελειώνει το πρώτο μέρος του "παραμυθιού".
Θέλετε να μάθετε το τέλος;΄
Δεν έχει τέλος-ίσως το τέλος του παραπάνω παραμυθιού
να ήταν ένα τέλμα (κακή λέξη!).
Δεν μπορώ λοιπόν να σας πω το τέλος μπορώ στο δεύτερο
μέρος όμως να σας αναλύσω κάποιους συμβολισμούς του,
και κάποια "συμπεράσματα"(επίσης κακή λέξη-καθώς τα
συμπεράσματα μερικές φορές μας στερούν την ελευθερία
μας)-στα οποία οδηγήθηκα μέσα από την ''επική''
συνάντηση με τους δράκους μου.
Oι φόβοι μου και η περιέργεια για το άγνωστο-εγώ
μου-(κάποιοι άλλοι παραμυθάδες θα το έλεγαν : βρίσκω
τα όρια μου*) με ακολουθούσαν παντού, τα είχα στο
σακίδιό μου, και αρχικά μ'ενοχλούσε η ιδέα. Όταν όμως
συνειδητοποίησα πως η ανθρώπινη φύση μου είναι να
φοβάμαι-ας πούμε το θάνατο- και επίσης να προσπαθώ να
τον απομυθοποιήσω, ή έστω να εξευμενίσω την ιδέα
του...τότε κατάλαβα ότι το νόημα αυτής της πορείας για
μένα δεν ήταν να μην φοβάμαι...αλλά να μάθω να
"περπατάω" δίπλα-δίπλα παρέα μ'αυτούς(τους φόβους).
Όμορφος ο υπόγειος κόσμος και τρομαχτικός παράλληλα.
Tο ένα όμως δεν αποκλείει το άλλο. Eίναι εκείνη η
αίσθηση της "γνώσης"-δεν υπάρχει πιο όμορφος και
παράλληλα πιο τρομαχτικός δράκος από τη γνώση,
γενικά... ή ειδικά του εγώ μας.
Θυμάμαι τον πρώτο Δράκο που συνάντησα, ήταν όταν
κατάλαβα πόσο λίγο χρησιμοποιώ τις αισθήσεις μου
ακοή-αφή-όσφρηση, και πόσο πολύ έχω "μάθει" να
στηρίζομαι στην όρασή μου, εξαιτίας της ύπαρξης φωτός
στον επάνω πολιτισμένο κόσμο που ζω.
Kαι αυτό με έκανε να νιώσω ένα μικρό ανθρώπινο ζώο,
πράγμα για το οποίο καθόλου δεν ντρέπομαι.
Mερικές φορές νομίζω κιόλας πως εκεί κοντά στην
λάσπη-πηλό, όταν σέρνομαι σε κάποια στενωπό, κάνω μια
τελευταία απότομη κίνηση για να βεβαιωθώ ότι πέρασε
και η ουρά μου (θα μπορούσε να είναι απλά η ανάγκη -
αγωνία για να βεβαιωθώ ότι πέρασε την στενωπό και η
αύρα που με ακολουθεί, οι φόβοι μου).
Θυμάμαι και έναν άλλον δράκο που συνάντησα το '97.
Ήταν η θλιβερή εικόνα μιας ανθρώπινης σωρού, εκεί στην
ησυχία της σπηλιάς, που εγώ και η ομάδα μου ταράξαμε.
H λάσπη ήταν για 'μένα-μέχρι εκείνη τη στιγμή
"καθαρή"(clean-όπως η έρημος για τον Λώρενς της
Aραβίας).
Kλονίστηκε η παραπάνω σκέψη, στην εικόνα του
ανθρώπινου πτώματος-και σκέφτηκα πως αυτό που εγώ λέω
"αγνή λάσπη", μερικές φορές λειτουργεί σαν χωνευτήρι
άχρηστων αντικειμένων και όχι μόνο, για τον "επάνου"
πολιτισμένο κόσμο.
Ήταν και μια άλλη διαδρομή που με φόβισε, γιατί ένιωθα
αδύναμη ψυχικά πριν την ξεκινήσω. Όμορφο δράκο είχα
συναντήσει εκείνη τη μέρα. Ή μήπως ήταν νύχτα; ή μήπως
ήταν κάποια ώρα; εννοώ εκείνη την ώρα που ο επάνω
κόσμος ορίζει με νούμερα κάτω από 2 δείκτες ρολογιού.
Δεν παίζει ρόλο, θυμάμαι ότι μετά από μια κοπιαστική
πορεία μέσα στη σπηλιά, μύρισα φρέσκο αέρα και
αφουγκράστηκα προς ποιά κατεύθυνση είναι η έξοδος(ή
μήπως είσοδος?).
Kαι έφτασα εκεί, και είδα πυκνά φύλλα από πλατάνια και
νερό έξω να τρέχει....και ήταν σαν να ήμουν τυφλή και
να EIΔA για ΠPΩTH ΦOPA το πράσινο και το μπλέ χρώμα.
Kαι εκτίμησα πολύ αυτό τον δράκο, γιατί με έκανε να
ξεχωρίζω και ν'αγαπώ το κάθε πράγμα ή άνθρωπο γι'αυτό
το IΔIAITEPO που είναι. Kαι μέσα από την
διαφορετικότητα των πραγμάτων να εκτιμήσω την αξία του
καθενός γι'αυτή την στόφα που έχει.
Kαι να μην με νοιάζει αν ένα βάραθρο είναι βαθύ ή
ρηχό, αν ένα οριζόντιο σπήλαιο είναι στολισμένο ή
γυμνό, ζωντανό ή σαθρό. M'αρέσει γι'αυτό που είναι.
Eίναι και 'κείνοι οι δράκοι οι μαγεμένοι, αυτοί με την
ανθρώπινη μορφή-οι σπηλαιοσύντροφοι.
Aυτοί που δένεσαι μαζί τους με όμορφα δεσμά-δυνατά,
και βοηθούν πολύ οι συνθήκες γι'αυτό!
Kαι είναι κι'εκείνοι οι άνθρωποι που σε οδηγούν στη
σπηλιά, που σε περιθάλπτουν μετά την μικρή περιπέτεια
που έχεις περάσει, και σε παρακολουθούν όλο αγωνία,
και αθωότητα μερικές φορές, να τους εξιστορήσεις τι
είδες EKEI κάτου στο ταξίδι που πήγες. Kαι που πρέπει
η περιγραφή σου να είναι πρεσεχτική για να μην
καταρρίψει τον θρύλο που έχουν πλάσει οι πρόγονοί τους
για την σπηλιά τους.
Kάπου εδώ, τελειώνει η εξιστόρηση μόνο, του
παραμυθιού, όχι το ίδιο το παραμύθι. Eλπίζω όσοι
το διαβάσετε να μην καταρρίψει τους δικούς σας...
μύθους.
magma
* Kαι όποιος σας πει ότι βρήκε με τη σπηλαιολογία τα
όριά του, είναι μεγάλος παραμυθάς.
Γιατί όρια δεν υπάρχουν, παρά μόνο στο μυαλό μας και
στα παραμύθια!
speleologists.
Aπό τη πρώτη στιγμή που άνοιξε αυτή η θεματική
ενότητα, ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα κομμάτι μου,
αυτό της σπηλαιολογίας, αλλά ένα κακό ξωτικό του
επάνου κόσμου-η Tεχνολογία ( βλέπε προβλήματα με
macintosh)-μου στέρησε τη λαλιά.
Πάντως βρήκα τρόπο, και τούτο το παρακάτω σημείωμα
είναι η ζωντανή απόδειξη ότι -OΠOIOΣ ΨAXNEI
BPIΣKEI....τρόπο-.
Kαι ξεκινώ.
Mιά φορά κι'έναν καιρό...υπήρχε μια μικρή ανήσυχη
magma η οποία συνεχώς αναρωτιόταν και προβληματιζόταν
για τη στόφα της. Όσο περνούσε ο καιρός, όλο και
περισσότερα ερωτήματα δίχως απαντήσεις περνούσαν απ'το
μυαλό της.
Kαι όλο και Mεγάλωναν τα ερωτήματα...μέχρι που πήραν
TEPAΣTIEΣ ΔIAΣTAΣEIΣ στο μυαλό της-διαστάσεις "Δράκων"
θα έλεγε κανείς.
Kαι κλόνισαν την ισορροπία της τόσο που σχεδόν δεν
μπορούσε να σταθεί Όρθια και να περπατήσει.
Kαι αποφάσισε λοιπόν, για να ξανασταθεί όρθια (homo
erectus ή magma erectis-θαρρώ), να κάνει κάτι
φαινομενικά πιο δύσκολο- να σκαρφαλώσει, να
αναρριχηθεί, να συρθεί κοντά στο έδαφος, να κυλήσει
πάνω σε σχοινί, και όλα αυτά για να πάει να συναντήσει
τους δράκους του μυαλού της.
Eδώ τελειώνει το πρώτο μέρος του "παραμυθιού".
Θέλετε να μάθετε το τέλος;΄
Δεν έχει τέλος-ίσως το τέλος του παραπάνω παραμυθιού
να ήταν ένα τέλμα (κακή λέξη!).
Δεν μπορώ λοιπόν να σας πω το τέλος μπορώ στο δεύτερο
μέρος όμως να σας αναλύσω κάποιους συμβολισμούς του,
και κάποια "συμπεράσματα"(επίσης κακή λέξη-καθώς τα
συμπεράσματα μερικές φορές μας στερούν την ελευθερία
μας)-στα οποία οδηγήθηκα μέσα από την ''επική''
συνάντηση με τους δράκους μου.
Oι φόβοι μου και η περιέργεια για το άγνωστο-εγώ
μου-(κάποιοι άλλοι παραμυθάδες θα το έλεγαν : βρίσκω
τα όρια μου*) με ακολουθούσαν παντού, τα είχα στο
σακίδιό μου, και αρχικά μ'ενοχλούσε η ιδέα. Όταν όμως
συνειδητοποίησα πως η ανθρώπινη φύση μου είναι να
φοβάμαι-ας πούμε το θάνατο- και επίσης να προσπαθώ να
τον απομυθοποιήσω, ή έστω να εξευμενίσω την ιδέα
του...τότε κατάλαβα ότι το νόημα αυτής της πορείας για
μένα δεν ήταν να μην φοβάμαι...αλλά να μάθω να
"περπατάω" δίπλα-δίπλα παρέα μ'αυτούς(τους φόβους).
Όμορφος ο υπόγειος κόσμος και τρομαχτικός παράλληλα.
Tο ένα όμως δεν αποκλείει το άλλο. Eίναι εκείνη η
αίσθηση της "γνώσης"-δεν υπάρχει πιο όμορφος και
παράλληλα πιο τρομαχτικός δράκος από τη γνώση,
γενικά... ή ειδικά του εγώ μας.
Θυμάμαι τον πρώτο Δράκο που συνάντησα, ήταν όταν
κατάλαβα πόσο λίγο χρησιμοποιώ τις αισθήσεις μου
ακοή-αφή-όσφρηση, και πόσο πολύ έχω "μάθει" να
στηρίζομαι στην όρασή μου, εξαιτίας της ύπαρξης φωτός
στον επάνω πολιτισμένο κόσμο που ζω.
Kαι αυτό με έκανε να νιώσω ένα μικρό ανθρώπινο ζώο,
πράγμα για το οποίο καθόλου δεν ντρέπομαι.
Mερικές φορές νομίζω κιόλας πως εκεί κοντά στην
λάσπη-πηλό, όταν σέρνομαι σε κάποια στενωπό, κάνω μια
τελευταία απότομη κίνηση για να βεβαιωθώ ότι πέρασε
και η ουρά μου (θα μπορούσε να είναι απλά η ανάγκη -
αγωνία για να βεβαιωθώ ότι πέρασε την στενωπό και η
αύρα που με ακολουθεί, οι φόβοι μου).
Θυμάμαι και έναν άλλον δράκο που συνάντησα το '97.
Ήταν η θλιβερή εικόνα μιας ανθρώπινης σωρού, εκεί στην
ησυχία της σπηλιάς, που εγώ και η ομάδα μου ταράξαμε.
H λάσπη ήταν για 'μένα-μέχρι εκείνη τη στιγμή
"καθαρή"(clean-όπως η έρημος για τον Λώρενς της
Aραβίας).
Kλονίστηκε η παραπάνω σκέψη, στην εικόνα του
ανθρώπινου πτώματος-και σκέφτηκα πως αυτό που εγώ λέω
"αγνή λάσπη", μερικές φορές λειτουργεί σαν χωνευτήρι
άχρηστων αντικειμένων και όχι μόνο, για τον "επάνου"
πολιτισμένο κόσμο.
Ήταν και μια άλλη διαδρομή που με φόβισε, γιατί ένιωθα
αδύναμη ψυχικά πριν την ξεκινήσω. Όμορφο δράκο είχα
συναντήσει εκείνη τη μέρα. Ή μήπως ήταν νύχτα; ή μήπως
ήταν κάποια ώρα; εννοώ εκείνη την ώρα που ο επάνω
κόσμος ορίζει με νούμερα κάτω από 2 δείκτες ρολογιού.
Δεν παίζει ρόλο, θυμάμαι ότι μετά από μια κοπιαστική
πορεία μέσα στη σπηλιά, μύρισα φρέσκο αέρα και
αφουγκράστηκα προς ποιά κατεύθυνση είναι η έξοδος(ή
μήπως είσοδος?).
Kαι έφτασα εκεί, και είδα πυκνά φύλλα από πλατάνια και
νερό έξω να τρέχει....και ήταν σαν να ήμουν τυφλή και
να EIΔA για ΠPΩTH ΦOPA το πράσινο και το μπλέ χρώμα.
Kαι εκτίμησα πολύ αυτό τον δράκο, γιατί με έκανε να
ξεχωρίζω και ν'αγαπώ το κάθε πράγμα ή άνθρωπο γι'αυτό
το IΔIAITEPO που είναι. Kαι μέσα από την
διαφορετικότητα των πραγμάτων να εκτιμήσω την αξία του
καθενός γι'αυτή την στόφα που έχει.
Kαι να μην με νοιάζει αν ένα βάραθρο είναι βαθύ ή
ρηχό, αν ένα οριζόντιο σπήλαιο είναι στολισμένο ή
γυμνό, ζωντανό ή σαθρό. M'αρέσει γι'αυτό που είναι.
Eίναι και 'κείνοι οι δράκοι οι μαγεμένοι, αυτοί με την
ανθρώπινη μορφή-οι σπηλαιοσύντροφοι.
Aυτοί που δένεσαι μαζί τους με όμορφα δεσμά-δυνατά,
και βοηθούν πολύ οι συνθήκες γι'αυτό!
Kαι είναι κι'εκείνοι οι άνθρωποι που σε οδηγούν στη
σπηλιά, που σε περιθάλπτουν μετά την μικρή περιπέτεια
που έχεις περάσει, και σε παρακολουθούν όλο αγωνία,
και αθωότητα μερικές φορές, να τους εξιστορήσεις τι
είδες EKEI κάτου στο ταξίδι που πήγες. Kαι που πρέπει
η περιγραφή σου να είναι πρεσεχτική για να μην
καταρρίψει τον θρύλο που έχουν πλάσει οι πρόγονοί τους
για την σπηλιά τους.
Kάπου εδώ, τελειώνει η εξιστόρηση μόνο, του
παραμυθιού, όχι το ίδιο το παραμύθι. Eλπίζω όσοι
το διαβάσετε να μην καταρρίψει τους δικούς σας...
μύθους.
magma
* Kαι όποιος σας πει ότι βρήκε με τη σπηλαιολογία τα
όριά του, είναι μεγάλος παραμυθάς.
Γιατί όρια δεν υπάρχουν, παρά μόνο στο μυαλό μας και
στα παραμύθια!
Θ
ΘΑΝΑΣΗΣ
Αγαπητη magma δεν θα πω πολλα παρα μονο αυτο
Σε ευχαριστω για τις σκεψεις που μοιραστηκες μαζι μας .....να εισαι παντα καλα για να κανεις αυτο που αγαπας τοσο πολυ απο οτι φαινεται και απο το κειμενο σου ....ΣΠΗΛΑΙΟΛΟΓΙΑ.
ΘΑΝΑΣΗΣ
ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ
Σε ευχαριστω για τις σκεψεις που μοιραστηκες μαζι μας .....να εισαι παντα καλα για να κανεις αυτο που αγαπας τοσο πολυ απο οτι φαινεται και απο το κειμενο σου ....ΣΠΗΛΑΙΟΛΟΓΙΑ.
ΘΑΝΑΣΗΣ
ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ
A
Anonymous
Γειά σου, Θανάση! Εγώ ευχαριστώ, για την αφορμή που μας έδωσες, ανοίγοντας αυτή την "προκλητικά" ενδιαφέρουσα θεμ. ενότητα.
Είναι μια καλή ευκαιρία να εκθέσουμε και να "εκτεθούμε"!
Θα χαρώ πολύ να δω κι'άλλες συμμετοχές-εκμυστηρεύσεις.
Χαιρετώ-
magma
Είναι μια καλή ευκαιρία να εκθέσουμε και να "εκτεθούμε"!
Θα χαρώ πολύ να δω κι'άλλες συμμετοχές-εκμυστηρεύσεις.
Χαιρετώ-
magma
Γ
Γιάννα
… και βρίσκεσαι στο Εφτάστομο.
Το κοιτάς από πάνω και το μόνο που θες είναι να μπορείς να κατεβείς. Σε προκαλεί, σου λέει, έλα, σε περιμένω… και δεν μπορείς να το κάνεις γιατί δεν ξέρεις πώς να το κάνεις . Βλέπεις τους άλλους να κατεβαίνουν και θέλεις να είσαι εσύ στη θέση τους. Κάποιοι άλλοι πάλι, βαριούνται να κατεβούν και εσύ απορείς γιατί δεν θέλουν; γιατί βαριούνται; Πως γίνεται να βαρεθείς το εφτάστομο; Πως μπορείς να πεις όχι σε μια τέτοια ομορφιά;
Και λες μέσα σου; ΕΓΩ, ΑΥΤΟ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ. ΜΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ.
ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΑΣ… συνειδητοποιείς ότι αυτό είναι το κάτι που ήθελες πάντα να κανείς.
Και προχωράς , και όσο προχωράς, τόσο σου αρέσει και ευτυχώς δεν σταματά ποτέ…
Δεν χορταίνεις να βλέπεις , δεν χορταίνεις να στριμώχνεσαι , να κατεβαίνεις βαθιά, μακριά από όλα, δεν χορταίνεις να ξεπερνάς τον εαυτό σου.
Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το απόλυτο σκοτάδι και την απόλυτη ησυχία.
Και είναι απλό, σβήνεις το φως, ανάβεις τσιγάρο και νιώθεις … και ακούς τους ήχους της σπηλιάς , ακόμα και τη σταγόνα που θα πέσει … τον ήχο της μανίλιας πάνω στο σκοινί του συντρόφου σου που ανεβαίνει, είναι η μόνη ανθρώπινη παρέμβαση .
Είσαι πάντα και ποτέ μόνος. Και σου τη χαλάει μια φωνή!!!
-Γιάννα που είσαι;
-Θα’ ρθω σε λίγο ,φύγε.
-Όχι , δεν μπορώ να σε αφήσω μόνη… σε περιμένω.
-καλά, έρχομαι.
Όταν φτάνεις κοντά στην είσοδο, σκέφτεσαι ότι δεν έχεις λόγο να βγεις.
Νιώθεις τον ήλιο να σε τυφλώνει και να ζεσταίνει κάθε σημείο του κορμιού σου και νιώθεις σαν να ξαναγεννιέσαι.
Ακόμα δεν έχεις βγει από τη σπηλιά και το μόνο που σκέφτεσαι είναι: που θα πάμε το άλλο ΣΚ;
Το κοιτάς από πάνω και το μόνο που θες είναι να μπορείς να κατεβείς. Σε προκαλεί, σου λέει, έλα, σε περιμένω… και δεν μπορείς να το κάνεις γιατί δεν ξέρεις πώς να το κάνεις . Βλέπεις τους άλλους να κατεβαίνουν και θέλεις να είσαι εσύ στη θέση τους. Κάποιοι άλλοι πάλι, βαριούνται να κατεβούν και εσύ απορείς γιατί δεν θέλουν; γιατί βαριούνται; Πως γίνεται να βαρεθείς το εφτάστομο; Πως μπορείς να πεις όχι σε μια τέτοια ομορφιά;
Και λες μέσα σου; ΕΓΩ, ΑΥΤΟ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ. ΜΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ.
ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΑΣ… συνειδητοποιείς ότι αυτό είναι το κάτι που ήθελες πάντα να κανείς.
Και προχωράς , και όσο προχωράς, τόσο σου αρέσει και ευτυχώς δεν σταματά ποτέ…
Δεν χορταίνεις να βλέπεις , δεν χορταίνεις να στριμώχνεσαι , να κατεβαίνεις βαθιά, μακριά από όλα, δεν χορταίνεις να ξεπερνάς τον εαυτό σου.
Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το απόλυτο σκοτάδι και την απόλυτη ησυχία.
Και είναι απλό, σβήνεις το φως, ανάβεις τσιγάρο και νιώθεις … και ακούς τους ήχους της σπηλιάς , ακόμα και τη σταγόνα που θα πέσει … τον ήχο της μανίλιας πάνω στο σκοινί του συντρόφου σου που ανεβαίνει, είναι η μόνη ανθρώπινη παρέμβαση .
Είσαι πάντα και ποτέ μόνος. Και σου τη χαλάει μια φωνή!!!
-Γιάννα που είσαι;
-Θα’ ρθω σε λίγο ,φύγε.
-Όχι , δεν μπορώ να σε αφήσω μόνη… σε περιμένω.
-καλά, έρχομαι.
Όταν φτάνεις κοντά στην είσοδο, σκέφτεσαι ότι δεν έχεις λόγο να βγεις.
Νιώθεις τον ήλιο να σε τυφλώνει και να ζεσταίνει κάθε σημείο του κορμιού σου και νιώθεις σαν να ξαναγεννιέσαι.
Ακόμα δεν έχεις βγει από τη σπηλιά και το μόνο που σκέφτεσαι είναι: που θα πάμε το άλλο ΣΚ;
dim.kar
Ρε άντρες οι γυναίκες μας είναι ταλεντάρες! Είνσι από τις σπηλιές ή είναι φυσικο σας;
Δημήτρης
Δημήτρης
A
Anonymous
είμαστε...φυσικοί τύποι.
Γ
Γιάννα
magma,
να του λύσουμε την απορία ή να τον αφήσουμε στο σκοτάδι...
Γιάννα
να του λύσουμε την απορία ή να τον αφήσουμε στο σκοτάδι...
Γιάννα
Γ
Γιάννα
με πρόλαβες ...
Θ
ΘΑΝΑΣΗΣ
και ακούς τους ήχους της σπηλιάς , ακόμα και τη σταγόνα που θα πέσει
Συγνωμη αλλα αυτο δεν ειναι μια μυηση;
ΑΝ δεν ειναι τι αλλο θα μπορουσε να ηταν ....... για μενα αυτη ολη η εμπειρια ειναι με ολη την σημασια μια ΜΥΗΣΗ......
ΘΑΝΑΣΗΣ
Συγνωμη αλλα αυτο δεν ειναι μια μυηση;
ΑΝ δεν ειναι τι αλλο θα μπορουσε να ηταν ....... για μενα αυτη ολη η εμπειρια ειναι με ολη την σημασια μια ΜΥΗΣΗ......
ΘΑΝΑΣΗΣ
B
belias
Magma οι απόψεις σου με συγκλόνισαν και μου έδωσαν το εναυσμα να πω και εγώ την προσοπική μου ιστορία για το πως ξεκίνησα την σπηλαιολογία.
Ήταν Κυριακή απόγευμα μόλις έχω γυρίσει σπίτι από ένα δυήμερο στην Νεάπολη Αγιου Νικολάου και σκέφτομαι διαρκώς με ποιο τρόπο θα μπορούσα να αξιοποιήσω τα Σαββατοκύριακα μου ουτοσωστε να μην κάθομαι και λιώνω πάνω από την τηλεόραση ή τον ύπολογιστή. Εδώ μπαίνει ένας φίλος από την σχολή μου ο οποιος με το που μπαίνω σπίτι με πιάνει και μου λέει ότι ξεκινάει σπηλαιολογία και αν θέλω να πάω μαζεί του κατευθείαν μου λέει ότι έχει και πολλές γυναίκες οπότε αν και στην αρχή μου φάνηκε κουλό είπα ας πάω να το δοκιμάσω.
Μπαίνω πρώτη φορά στο σπήλαιο Μούγκρι του Κουλούκονα και πραγματικά με το που πατάω το πόδι μου στα γκουανό της σπηλιάς αισθάνθηκα άλλος άνθρωπος λες και αυτό ήταν ένα κομμάτι του εαυτού μου το οποιο περίμενε την κατάλληλη ευκαιρία για να βγει και προς τα έξω.Αυτό ήταν από τότε έχω φάει το κόλιμα μου λένε πάμε για εξερεύνηση και τρέχω σαν τρελός τα παρατάω όλα μόνο και μόνο για να μυρίσω ξανά το άρωμα της σπηλιάς να συρθώ για ακόμα μια φορά σε ένα κωλόστενο που όλο λέω ότι δεν χωράω αλλά τελικά τα καταφέρνω να ανέβω πάλι το σχοινί και να δω αυτόν τον υπέροχο ουρανό.Δεν είναι υπέροχος μετά από ατελείωτες μέσα.
Αυτή ήταν η ιστορία μου περι σπηλαιολογίας και παιδιά αν και κάνω είδη 2 χρονια περίπου σπηλαιολογία ακόμα έχω την ίδια ανηπομονησία και ακόμα με διακατέχουν τα ίδια συνεσθήματα όταν μπαίνω μέσα στην οποιαδίποτε σπηλιά.
Τελικά το συμπέρασμα μου περι σπηλαιολογίας είναι πως δεν υπάρχουν στανταρ άτομα που σύγουρα θα κολίσουν αλλά ότι είναι στον άνθρωπο
Ήταν Κυριακή απόγευμα μόλις έχω γυρίσει σπίτι από ένα δυήμερο στην Νεάπολη Αγιου Νικολάου και σκέφτομαι διαρκώς με ποιο τρόπο θα μπορούσα να αξιοποιήσω τα Σαββατοκύριακα μου ουτοσωστε να μην κάθομαι και λιώνω πάνω από την τηλεόραση ή τον ύπολογιστή. Εδώ μπαίνει ένας φίλος από την σχολή μου ο οποιος με το που μπαίνω σπίτι με πιάνει και μου λέει ότι ξεκινάει σπηλαιολογία και αν θέλω να πάω μαζεί του κατευθείαν μου λέει ότι έχει και πολλές γυναίκες οπότε αν και στην αρχή μου φάνηκε κουλό είπα ας πάω να το δοκιμάσω.
Μπαίνω πρώτη φορά στο σπήλαιο Μούγκρι του Κουλούκονα και πραγματικά με το που πατάω το πόδι μου στα γκουανό της σπηλιάς αισθάνθηκα άλλος άνθρωπος λες και αυτό ήταν ένα κομμάτι του εαυτού μου το οποιο περίμενε την κατάλληλη ευκαιρία για να βγει και προς τα έξω.Αυτό ήταν από τότε έχω φάει το κόλιμα μου λένε πάμε για εξερεύνηση και τρέχω σαν τρελός τα παρατάω όλα μόνο και μόνο για να μυρίσω ξανά το άρωμα της σπηλιάς να συρθώ για ακόμα μια φορά σε ένα κωλόστενο που όλο λέω ότι δεν χωράω αλλά τελικά τα καταφέρνω να ανέβω πάλι το σχοινί και να δω αυτόν τον υπέροχο ουρανό.Δεν είναι υπέροχος μετά από ατελείωτες μέσα.
Αυτή ήταν η ιστορία μου περι σπηλαιολογίας και παιδιά αν και κάνω είδη 2 χρονια περίπου σπηλαιολογία ακόμα έχω την ίδια ανηπομονησία και ακόμα με διακατέχουν τα ίδια συνεσθήματα όταν μπαίνω μέσα στην οποιαδίποτε σπηλιά.
Τελικά το συμπέρασμα μου περι σπηλαιολογίας είναι πως δεν υπάρχουν στανταρ άτομα που σύγουρα θα κολίσουν αλλά ότι είναι στον άνθρωπο
A
Anonymous
...μόνο και μόνο για να μυρίσω ξανά το άρωμα της σπηλιάς...
Ωραία!!! Βλέπω εκμυστηρεύσεις εκ..."βαθέων"...σε εξέλιξη!
Μια χαρά τα πάμε!
Αφού "Μυηθήκαμε" σιγά-σιγά στη βαθύτερη σπηλαιολογία...νομίζω ότι έχω αρχίσει να "ακούω" ήχους σταγονοροής και να "μυρίζω" σπηλίτσα...μέσα στο forum!
Ωραία!!! Βλέπω εκμυστηρεύσεις εκ..."βαθέων"...σε εξέλιξη!
Μια χαρά τα πάμε!
Αφού "Μυηθήκαμε" σιγά-σιγά στη βαθύτερη σπηλαιολογία...νομίζω ότι έχω αρχίσει να "ακούω" ήχους σταγονοροής και να "μυρίζω" σπηλίτσα...μέσα στο forum!
dim.kar
Αγαπητή MAGMA,
Το εξαιρετικό αυτό χρωματάκι που εμφανίζεται στην φωτογραφία σου το απέκτησες μετά από την ενασχόληση σου με την σπηλαιολογία; Anyway μάλλον θα πρέπει να σε γνωρίσει ο αγαπητός κος Λελούδας στον κο Χαρδαβέλα.... Μια σαιζόν θα περάσει με το θέμα σου!
Φιλικά
Δημήτρης
Το εξαιρετικό αυτό χρωματάκι που εμφανίζεται στην φωτογραφία σου το απέκτησες μετά από την ενασχόληση σου με την σπηλαιολογία; Anyway μάλλον θα πρέπει να σε γνωρίσει ο αγαπητός κος Λελούδας στον κο Χαρδαβέλα.... Μια σαιζόν θα περάσει με το θέμα σου!
Φιλικά
Δημήτρης
elena
Το εξαιρετικό αυτό χρωματάκι που εμφανίζεται στην φωτογραφία σου το απέκτησες μετά από την ενασχόληση σου με την σπηλαιολογία;
...ναι, την αφήσαμε πολύ στον ήλιο κι έγινε κάτι σαν τους σταλακτίτες του Δυρού...πράσινη
...ναι, την αφήσαμε πολύ στον ήλιο κι έγινε κάτι σαν τους σταλακτίτες του Δυρού...πράσινη
A
Anonymous
Αγαπητή MAGMA,
Το εξαιρετικό αυτό χρωματάκι που εμφανίζεται στην φωτογραφία σου το απέκτησες μετά από την ενασχόληση σου με την σπηλαιολογία;
Αγαπητέ Δημήτρη! Κάνεις σαν να μην έχεις ξανασυναντήσει..."όν" με τέτοιο χρώμα...(?)
Υ.Γ. Το Σ/Κ/Δ που θα επισκεφθώ σπηλιά θα ξαναβρώ (ελπίζω) το παλιό ροδαλό...
Το εξαιρετικό αυτό χρωματάκι που εμφανίζεται στην φωτογραφία σου το απέκτησες μετά από την ενασχόληση σου με την σπηλαιολογία;
Αγαπητέ Δημήτρη! Κάνεις σαν να μην έχεις ξανασυναντήσει..."όν" με τέτοιο χρώμα...(?)
Υ.Γ. Το Σ/Κ/Δ που θα επισκεφθώ σπηλιά θα ξαναβρώ (ελπίζω) το παλιό ροδαλό...
dim.kar
Kαλημέρα σε όλες και όλους
n...Θυμάμαι και έναν άλλον δράκο που συνάντησα το '97.nΉταν η θλιβερή εικόνα μιας ανθρώπινης σωρού, εκεί στηνnησυχία της σπηλιάς, που εγώ και η ομάδα μου ταράξαμε...n
Λίγα οστά, σε μια ταλαιπωρημένη λαμαρίνα. Στην κόντρα με τη θνητότητα μαςς, εμείς απλά προσπαθούμε...
Δημήτρης
n...Θυμάμαι και έναν άλλον δράκο που συνάντησα το '97.nΉταν η θλιβερή εικόνα μιας ανθρώπινης σωρού, εκεί στηνnησυχία της σπηλιάς, που εγώ και η ομάδα μου ταράξαμε...n
Λίγα οστά, σε μια ταλαιπωρημένη λαμαρίνα. Στην κόντρα με τη θνητότητα μαςς, εμείς απλά προσπαθούμε...
Εξωτερική εικόνα στο αρχικό post: http://briefcase.pathfinder.gr/download/dim.kar/36153/446024/0/feneos-osta.jpg
rnΤρύπα του Φενεού, Σάββατο 26/6/2005
Δημήτρης
dim.kar
Καλημερα σε όλες και όλους...
Ο φίλος Θανάσης έγραψε κάπου αλλού:
Λοιπον dim kar τι παραξενη που ειναι η ζωη τελικαnΣε αυτην την Τρυπα Φενεου οπως την λενε συναντηθηκε η Φρικη των ανθρωπων με το Μεγαλειο της Φυσης και αυτα τα θαυμαστα που δημιουργησε σιγα σιγα ...σταγονα σταγοναn...και τι εννοω με αυτο .....nΑΥΤΟnn
Συγγνώμη για τη λογοκλοπή Θανάση, αλλά δεν κρατήθηκα..,
Ο φίλος Θανάσης έγραψε κάπου αλλού:
Λοιπον dim kar τι παραξενη που ειναι η ζωη τελικαnΣε αυτην την Τρυπα Φενεου οπως την λενε συναντηθηκε η Φρικη των ανθρωπων με το Μεγαλειο της Φυσης και αυτα τα θαυμαστα που δημιουργησε σιγα σιγα ...σταγονα σταγοναn...και τι εννοω με αυτο .....nΑΥΤΟnn
Εξωτερική εικόνα στο αρχικό post: http://briefcase.pathfinder.gr/download/paneios/24812/446439/0/ResizeofHPIM4805.JPG
nnΒλεποντας αυτες τις 2 εικονες την δικια σου και αυτην στην Μαγικη λιμνη στο τελος του Βαραθρου του Φενεου μπορει να δεις καποιος ποσο ¨μικροι¨ ειμαστε απεναντι στην Μητερα Φυση... και ποσο ¨μικρες¨και θλιβερες ειναι οι δικες μας πραξεις.....nΕυτυχως που ο χρονος σβηνει σιγα σιγα τα σημαδια της ανοησιας των ανθρωπων οπως τα εσβησε σιγα σιγα και στην Τρυπα Φενεου.
Συγγνώμη για τη λογοκλοπή Θανάση, αλλά δεν κρατήθηκα..,
elena
Εχθές το βράδυ, αποκαμωμένη από την κούραση και την ταλαιπωρία της ημέρας, ξάπλωσα επιτέλους στο κρεβάτι μου. Η ανακούφιση που ένοιωσα στη μέση μου ήταν απίστευτη. Η μπαλκονόπορτα ήταν ανοιχτή και τα φώτα σβηστά. Η κουρτίνα τρεμόπαιζε από το απαλό αεράκι και τα δέντρα απέναντι χορεύανε στους ίδιους ρυθμούς.
Έκλεισα τα μάτια, αλλά γρήγορα τα ξανάνοιξα, μη θέλοντας να χάσω αυτή την απόλαυση. Εκεί που είχα ηρεμήσει πλήρως και τα μάτια μου δεν ξεκολλούσαν από τον χορό των φύλλων, ξαφνικά…μα…τι έγινε; Που είμαι;
Αιωρούμαι δεμένη σ’ ένα σκοινί… Γύρω μου, παγοσταλακτίτες παντού… Κάνω ολόκληρη ασφάλεια και αφήνω τα χέρια μου από το ντεσαντέρ. Με μια μικρή κίνηση του σώματος μου, στριφογυρίζω γύρω από το σκοινί και όλα γυρίζουν μαζί μου…
Το θρόισμα των φύλλων ακούγεται μέχρι εδώ. Έχει συννεφιά, αλλά δεν κάνει κρύο. Δεν είμαι πια κουρασμένη και δεν πονάω πουθενά. Μόνο αιωρούμαι κι αφήνομαι στη μαγεία αυτού του τοπίου. Μήπως ονειρεύομαι; Όχι, είμαι αλλού…Μα πριν από λίγο ήμουν ξαπλωμένη… όμως τώρα είμαι εδώ. Τώρα ζω μέσα στο όνειρο. Και ξαφνικά, η κατάβασή μου συνεχίζεται σαν από μόνη της. Σε αργούς ρυθμούς, συνεχίζω να κατεβαίνω έχοντας ελεύθερα τα χέρια μου. Μια άλλη δύναμη με κατεβάζει…τι με νοιάζει; Όλα μπορούν να συμβούν εδώ!
Πέρασαν ώρες ή λεπτά; Ακουμπάω απαλά στον πάτο. Δεν υπάρχει πια σκοινί γύρω μου… Που είμαι; Κουρνιάζω και κλείνω τα μάτια. Το λευκό χιόνι είναι ζεστό. Μήπως να κοιμηθώ; Σε εμβρυακή τώρα στάση ακούω μόνο την ανάσα μου. Είμαι πλέον στον πάτο. Ας ξεκουραστώ…
Μα, τι ακούγεται; Ένα ποτάμι περνάει από δίπλα μου. Ορμητικά κατεβαίνουν τα νερά του στο πλάι μου κι εγώ, βρίσκομαι κουρνιασμένη στη σκιά ενός πλατάνου. Οι μικροί καταρράκτες που σχηματίζονται κάνουν το κελάρυσμα του ποταμού ακόμη πιο εντυπωσιακό. Λιγοστές ακτίνες ηλίου φτάνουν μόνο ως το σώμα μου. Γύρω μου υπάρχουν δέντρα και το χώμα από κάτω μου είναι μαλακό. Δεν καταλαβαίνω, που είμαι; Σηκώνομαι να ανιχνεύσω τον γύρω χώρο. Κάπου τον έχω ξαναδεί. Έχω ξανάρθει εδώ. Τι όμορφα που είναι! Και το νερό; Πόσο θα ήθελα να κολυμπήσω…
Σκύβω να πιω νερό και ξαφνικά βρίσκομαι μέσα στο ποτάμι. Τα νερά με τραβάνε μακριά από την στεριά που ήμουν. Το νερό δεν είναι παγωμένο μα κι εγώ δεν έχω βραχεί καθόλου. Σαν μεταξένιο ύφασμα το νιώθω να κυλάει επάνω μου. Τριγύρω ορθώνονται βράχια, δέντρα και πάλι βράχια. Το νερό καθαρό, με ταξιδεύει στην αγκαλιά του κι εκεί, στο τέρμα, καταλήγει σε μία σπηλιά… Μα! ανάποδα δεν θα έπρεπε να είναι; Τι σημασία έχει; Κι εγώ θα έπρεπε να κοιμάμαι, μα είμαι εδώ!
Μέσα στη σπηλιά το νερό κυλάει πιο ήρεμα. Δεν υπάρχει πια βουή. Όλα είναι τόσο γαλήνια. Κοιτάζω τριγύρω και όπου φτάνει το μάτι μου είναι φωτεινά. Ο μόνος ήχος που ακούω είναι οι σταγόνες που πέφτουν απ’ την οροφή μέσα στο νερό και η ανάσα μου… Μήπως και αυτή η ανάσα ταράζει την απόλυτη ετούτη την ησυχία; Ταξιδεύω μέσα στο νερό, μα δεν κρυώνω. Απολαμβάνω αυτή τη διαδρομή ρουφώντας κάθε λεπτομέρεια του χώρου. Όλα είναι τόσο γαλήνια! Εδώ ο χρόνος έχει σταματήσει. Τα ρολόγια δεν λειτουργούνε πια. Οι δείκτες έχουν κολλήσει στο παρελθόν. Τότε που δεν υπήρχε ρολόι και ο χρόνος έπλαθε αβίαστα αυτή την ομορφιά.
Γύρω μου, κρέμονται άλλοτε ολόλευκοι σταλακτίτες και άλλοτε κατακόκκινοι σταλακτικοί σχηματισμοί… Όπου και να κοιτάξω το τοπίο με μαγεύει. Κάθε εκατοστό αυτού του χώρου μοιάζει τόσο ίδιο, κι όμως, είναι τόσο διαφορετικό! Οι σταγόνες συνεχίζουν να πέφτουν και το σώμα μου συνεχίζει να κυλάει στο νερό. Καμία προσπάθεια… Καμία αντίδραση… Απλά ταξιδεύει στο δρόμο που κάποια μαγική δύναμη του υπαγορεύει…
Και ξαφνικά, μετά από μέρες; ώρες; λεπτά; -κανείς δεν ξέρει- το νερό σταματάει να με παρασύρει μπροστά από ένα τούνελ…το νερό υποχωρεί και όλα τώρα είναι στεγνά. Μπαίνω στο τούνελ και προχωράω… Που πάω; Τι θα βρω μπροστά μου; Το τούνελ στενεύει κι εγώ σκύβω. Δεν υπάρχει δρόμος για πίσω… Μόνο μπροστά… Προς το άγνωστο. Η επιστροφή είναι μπροστά κι εγώ μπουσουλάω ενώ ύστερα σέρνομαι σε έναν χώρο που όσο πάει και στενεύει περισσότερο.
Εκεί σταματάω για λίγο… Που να είμαι; Προς τα πού πάω; Και συνεχίζω, για να καταλήξω μπροστά σε μία νέα λίμνη… Βγαίνω από το τούνελ και σηκώνομαι όρθια. Η λίμνη, ήσυχη και παντού στολισμένη είναι εκεί, πόσα χρόνια; Από πόσο παλιά; Ποιος να την έχει ξαναδεί; Η ίδια δύναμη, η ίδια περιέργεια, με τραβάει προς τη μεριά της. Παίρνω μια ανάσα και βουτάω μέσα.
Τα μάτια μου ορθάνοικτα και όλα φαίνονται τόσο καθαρά! Σαν να μην υπάρχει νερό. Είναι σκοτεινά, κι όμως βλέπω. Στα πεντακάθαρα νερά της περιπλανιέμαι κολυμπώντας. Γύρω μου υπάρχει παντού η παρουσία ενός σπηλαίου που κάποτε ήταν στεγνό και τώρα πια βρίσκεται κρυμμένο κάτω από το νερό. Κι εδώ, τα πάντα ακίνητα και πανέμορφα!
Συνεχίζω να κολυμπάω και να βουλιάζω όλο και περισσότερο… Δεν χρειάζεται να αναπνέω… Μπορώ και απολαμβάνω τη λίμνη, χωρίς βάρη, χωρίς αέρα, χωρίς φώτα. Όλα είναι απλά εδώ. Κοιτάζοντας προς τα πάνω βλέπω την επιφάνεια της λίμνης να απομακρύνεται… Χαμογελάω και γυρνάω… Δεν μπορώ να ξανανέβω προς τα επάνω.
Κατεβαίνω όλο και πιο βαθιά περνώντας ανάμεσα από σταλαγμίτες που ορθώνονται επιβλητικά…Τόσο μόνοι τους, τόσο μακριά από τον κόσμο! Και η βουτιά συνεχίζεται προς ένα νέο τούνελ. Κολυμπάω προς τα εκεί και μπαίνω μέσα. Είναι στενό και ανηφορικό, ενώ ξαφνικά, σταματάω να βλέπω. Όλα είναι μαύρα… σταματάω και να κολυμπάω. Κάτι με σπρώχνει προς τα επάνω. Πάνω και πέρα από το σκοτάδι, κάπου ψηλά και μακριά, βλέπω ένα γαλάζιο φως. Όσο ανεβαίνω το φως δυναμώνει… Κι εγώ ανεβαίνω όλο και πιο γρήγορα. Όλο περισσότερο φως… Όλο και πιο γρήγορα και ξαφνικά βγαίνω στη θάλασσα.
Παίρνω μια βαθιά ανάσα και αντικρίζω τον καυτό ήλιο. Μία παραλία απλώνεται πιο πέρα και κατευθύνομαι προς τα εκεί… Η χρυσή άμμος γυαλίζει στο κάλεσμα του ηλίου και το μικρό κύμα δροσίζει αυτή την ομορφιά.
Δεν αργώ να φτάσω εκεί και βλέποντας ένα κοντό και πλατύ δέντρο, πάω και να ξαπλώσω από κάτω. Τι ομορφιά κι αυτή τώρα!
Η άμμος μαλακή, με αποκοιμίζει γλυκά στην αγκαλιά της κι εκεί που αλλάζω πλευρό, ακούω πάλι τα φύλλα να θροΐζουν και μια γλυκιά και γνώριμη φωνή να με ρωτάει:
- Σε πήρε ο ύπνος;
- Όχι.
- Πώς όχι; Εσύ κοιμάσαι του καλού καιρού!
- Όχι σου λέω. Ήμουν εκεί. Ζούσα μέσα σε μία ομορφιά. Όλα ήταν παραμυθένια… Όλα ήταν... Σαν όνειρο!
Έκλεισα τα μάτια, αλλά γρήγορα τα ξανάνοιξα, μη θέλοντας να χάσω αυτή την απόλαυση. Εκεί που είχα ηρεμήσει πλήρως και τα μάτια μου δεν ξεκολλούσαν από τον χορό των φύλλων, ξαφνικά…μα…τι έγινε; Που είμαι;
Αιωρούμαι δεμένη σ’ ένα σκοινί… Γύρω μου, παγοσταλακτίτες παντού… Κάνω ολόκληρη ασφάλεια και αφήνω τα χέρια μου από το ντεσαντέρ. Με μια μικρή κίνηση του σώματος μου, στριφογυρίζω γύρω από το σκοινί και όλα γυρίζουν μαζί μου…
Το θρόισμα των φύλλων ακούγεται μέχρι εδώ. Έχει συννεφιά, αλλά δεν κάνει κρύο. Δεν είμαι πια κουρασμένη και δεν πονάω πουθενά. Μόνο αιωρούμαι κι αφήνομαι στη μαγεία αυτού του τοπίου. Μήπως ονειρεύομαι; Όχι, είμαι αλλού…Μα πριν από λίγο ήμουν ξαπλωμένη… όμως τώρα είμαι εδώ. Τώρα ζω μέσα στο όνειρο. Και ξαφνικά, η κατάβασή μου συνεχίζεται σαν από μόνη της. Σε αργούς ρυθμούς, συνεχίζω να κατεβαίνω έχοντας ελεύθερα τα χέρια μου. Μια άλλη δύναμη με κατεβάζει…τι με νοιάζει; Όλα μπορούν να συμβούν εδώ!
Πέρασαν ώρες ή λεπτά; Ακουμπάω απαλά στον πάτο. Δεν υπάρχει πια σκοινί γύρω μου… Που είμαι; Κουρνιάζω και κλείνω τα μάτια. Το λευκό χιόνι είναι ζεστό. Μήπως να κοιμηθώ; Σε εμβρυακή τώρα στάση ακούω μόνο την ανάσα μου. Είμαι πλέον στον πάτο. Ας ξεκουραστώ…
Μα, τι ακούγεται; Ένα ποτάμι περνάει από δίπλα μου. Ορμητικά κατεβαίνουν τα νερά του στο πλάι μου κι εγώ, βρίσκομαι κουρνιασμένη στη σκιά ενός πλατάνου. Οι μικροί καταρράκτες που σχηματίζονται κάνουν το κελάρυσμα του ποταμού ακόμη πιο εντυπωσιακό. Λιγοστές ακτίνες ηλίου φτάνουν μόνο ως το σώμα μου. Γύρω μου υπάρχουν δέντρα και το χώμα από κάτω μου είναι μαλακό. Δεν καταλαβαίνω, που είμαι; Σηκώνομαι να ανιχνεύσω τον γύρω χώρο. Κάπου τον έχω ξαναδεί. Έχω ξανάρθει εδώ. Τι όμορφα που είναι! Και το νερό; Πόσο θα ήθελα να κολυμπήσω…
Σκύβω να πιω νερό και ξαφνικά βρίσκομαι μέσα στο ποτάμι. Τα νερά με τραβάνε μακριά από την στεριά που ήμουν. Το νερό δεν είναι παγωμένο μα κι εγώ δεν έχω βραχεί καθόλου. Σαν μεταξένιο ύφασμα το νιώθω να κυλάει επάνω μου. Τριγύρω ορθώνονται βράχια, δέντρα και πάλι βράχια. Το νερό καθαρό, με ταξιδεύει στην αγκαλιά του κι εκεί, στο τέρμα, καταλήγει σε μία σπηλιά… Μα! ανάποδα δεν θα έπρεπε να είναι; Τι σημασία έχει; Κι εγώ θα έπρεπε να κοιμάμαι, μα είμαι εδώ!
Μέσα στη σπηλιά το νερό κυλάει πιο ήρεμα. Δεν υπάρχει πια βουή. Όλα είναι τόσο γαλήνια. Κοιτάζω τριγύρω και όπου φτάνει το μάτι μου είναι φωτεινά. Ο μόνος ήχος που ακούω είναι οι σταγόνες που πέφτουν απ’ την οροφή μέσα στο νερό και η ανάσα μου… Μήπως και αυτή η ανάσα ταράζει την απόλυτη ετούτη την ησυχία; Ταξιδεύω μέσα στο νερό, μα δεν κρυώνω. Απολαμβάνω αυτή τη διαδρομή ρουφώντας κάθε λεπτομέρεια του χώρου. Όλα είναι τόσο γαλήνια! Εδώ ο χρόνος έχει σταματήσει. Τα ρολόγια δεν λειτουργούνε πια. Οι δείκτες έχουν κολλήσει στο παρελθόν. Τότε που δεν υπήρχε ρολόι και ο χρόνος έπλαθε αβίαστα αυτή την ομορφιά.
Γύρω μου, κρέμονται άλλοτε ολόλευκοι σταλακτίτες και άλλοτε κατακόκκινοι σταλακτικοί σχηματισμοί… Όπου και να κοιτάξω το τοπίο με μαγεύει. Κάθε εκατοστό αυτού του χώρου μοιάζει τόσο ίδιο, κι όμως, είναι τόσο διαφορετικό! Οι σταγόνες συνεχίζουν να πέφτουν και το σώμα μου συνεχίζει να κυλάει στο νερό. Καμία προσπάθεια… Καμία αντίδραση… Απλά ταξιδεύει στο δρόμο που κάποια μαγική δύναμη του υπαγορεύει…
Και ξαφνικά, μετά από μέρες; ώρες; λεπτά; -κανείς δεν ξέρει- το νερό σταματάει να με παρασύρει μπροστά από ένα τούνελ…το νερό υποχωρεί και όλα τώρα είναι στεγνά. Μπαίνω στο τούνελ και προχωράω… Που πάω; Τι θα βρω μπροστά μου; Το τούνελ στενεύει κι εγώ σκύβω. Δεν υπάρχει δρόμος για πίσω… Μόνο μπροστά… Προς το άγνωστο. Η επιστροφή είναι μπροστά κι εγώ μπουσουλάω ενώ ύστερα σέρνομαι σε έναν χώρο που όσο πάει και στενεύει περισσότερο.
Εκεί σταματάω για λίγο… Που να είμαι; Προς τα πού πάω; Και συνεχίζω, για να καταλήξω μπροστά σε μία νέα λίμνη… Βγαίνω από το τούνελ και σηκώνομαι όρθια. Η λίμνη, ήσυχη και παντού στολισμένη είναι εκεί, πόσα χρόνια; Από πόσο παλιά; Ποιος να την έχει ξαναδεί; Η ίδια δύναμη, η ίδια περιέργεια, με τραβάει προς τη μεριά της. Παίρνω μια ανάσα και βουτάω μέσα.
Τα μάτια μου ορθάνοικτα και όλα φαίνονται τόσο καθαρά! Σαν να μην υπάρχει νερό. Είναι σκοτεινά, κι όμως βλέπω. Στα πεντακάθαρα νερά της περιπλανιέμαι κολυμπώντας. Γύρω μου υπάρχει παντού η παρουσία ενός σπηλαίου που κάποτε ήταν στεγνό και τώρα πια βρίσκεται κρυμμένο κάτω από το νερό. Κι εδώ, τα πάντα ακίνητα και πανέμορφα!
Συνεχίζω να κολυμπάω και να βουλιάζω όλο και περισσότερο… Δεν χρειάζεται να αναπνέω… Μπορώ και απολαμβάνω τη λίμνη, χωρίς βάρη, χωρίς αέρα, χωρίς φώτα. Όλα είναι απλά εδώ. Κοιτάζοντας προς τα πάνω βλέπω την επιφάνεια της λίμνης να απομακρύνεται… Χαμογελάω και γυρνάω… Δεν μπορώ να ξανανέβω προς τα επάνω.
Κατεβαίνω όλο και πιο βαθιά περνώντας ανάμεσα από σταλαγμίτες που ορθώνονται επιβλητικά…Τόσο μόνοι τους, τόσο μακριά από τον κόσμο! Και η βουτιά συνεχίζεται προς ένα νέο τούνελ. Κολυμπάω προς τα εκεί και μπαίνω μέσα. Είναι στενό και ανηφορικό, ενώ ξαφνικά, σταματάω να βλέπω. Όλα είναι μαύρα… σταματάω και να κολυμπάω. Κάτι με σπρώχνει προς τα επάνω. Πάνω και πέρα από το σκοτάδι, κάπου ψηλά και μακριά, βλέπω ένα γαλάζιο φως. Όσο ανεβαίνω το φως δυναμώνει… Κι εγώ ανεβαίνω όλο και πιο γρήγορα. Όλο περισσότερο φως… Όλο και πιο γρήγορα και ξαφνικά βγαίνω στη θάλασσα.
Παίρνω μια βαθιά ανάσα και αντικρίζω τον καυτό ήλιο. Μία παραλία απλώνεται πιο πέρα και κατευθύνομαι προς τα εκεί… Η χρυσή άμμος γυαλίζει στο κάλεσμα του ηλίου και το μικρό κύμα δροσίζει αυτή την ομορφιά.
Δεν αργώ να φτάσω εκεί και βλέποντας ένα κοντό και πλατύ δέντρο, πάω και να ξαπλώσω από κάτω. Τι ομορφιά κι αυτή τώρα!
Η άμμος μαλακή, με αποκοιμίζει γλυκά στην αγκαλιά της κι εκεί που αλλάζω πλευρό, ακούω πάλι τα φύλλα να θροΐζουν και μια γλυκιά και γνώριμη φωνή να με ρωτάει:
- Σε πήρε ο ύπνος;
- Όχι.
- Πώς όχι; Εσύ κοιμάσαι του καλού καιρού!
- Όχι σου λέω. Ήμουν εκεί. Ζούσα μέσα σε μία ομορφιά. Όλα ήταν παραμυθένια… Όλα ήταν... Σαν όνειρο!
A
Anonymous
'Ελενα, ευχάριστα "ταξίδια" κάνεις στα όνειρά σου...
...σε ζηλεύω(καλοπροαίρετα-πάντα.)
Σ'ευχαριστούμε...
Πως θα γίνει όταν "ξανακοιμηθείς"...να σε συναντήσω κάπου?
...σε ζηλεύω(καλοπροαίρετα-πάντα.)
Σ'ευχαριστούμε...
Πως θα γίνει όταν "ξανακοιμηθείς"...να σε συναντήσω κάπου?
A
Anonymous
Καλημερα σε όλες και όλους...
Ο φίλος Θανάσης έγραψε κάπου αλλού:
Λοιπον dim kar τι παραξενη που ειναι η ζωη τελικα
Σε αυτην την Τρυπα Φενεου οπως την λενε συναντηθηκε η Φρικη των ανθρωπων με το Μεγαλειο της Φυσης ..................
Tο..."μεγαλείο"...των ανθρώπων
Δημήτρη, διάβασα χθες την δημοσίευσή σου
και...Tαράχτηκα, καθώς ποτέ δεν είχα επισκεφθεί την
Tρύπα Φενεού.
Mου ξύπνησες μνήμες ...
Ήταν πριν από καιρό στο βάραθρο Tρίκλινο..
Aχ! εκείνη η όμορφη εικόνα, του ανοιχτού στόματος του
βαράθρου από πάνω μου. Kαι'γω, εκεί, να κρέμομαι στο
νήμα μου, και να παρατηρώ ανεβαίνοντας τα ακανόνιστα
σχήματα που δημιουργούσαν στο άνοιγμα τα δέντρα.
Aναζητούσα το "καρφί" μα...έβλεπα...τα αστέρια.
Πάγωσε η σκέψη μου όταν ανακάλυψα ότι η όμορφη εικόνα
που εγώ "βίωνα" εκείνη τη στιγμή...ίσως να ήταν η
τελευταία εικόνα που είδαν στη ζωή τους κάποιοι
άνθρωποι...(αν είχαν τις αισθήσεις τους...)
Δεν θυμάμαι να έχω θυμώσει περισσότερο από τότε...με
όμορφη εικόνα!
έννοιες: Θυμός-ευχαρίστηση, "πηλός"-λίπασμα,
μεγαλείο-φρίκη, όνειρο-πραγματικότητα....τελικά συνθέτουν το...αληθινό;
H κάθε έννοια δείχνει να έχει 2 όψεις...
... και οι σπηλιές ακόμα...
Δεν είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει με τις σπηλιές; Δείχνουν να μην ανήκουν πουθενά, ούτε ακόμη και στο (σπηλαιο)χρόνο...
Κι'όμως είναι Αληθινές.
Ο φίλος Θανάσης έγραψε κάπου αλλού:
Λοιπον dim kar τι παραξενη που ειναι η ζωη τελικα
Σε αυτην την Τρυπα Φενεου οπως την λενε συναντηθηκε η Φρικη των ανθρωπων με το Μεγαλειο της Φυσης ..................
Tο..."μεγαλείο"...των ανθρώπων
Δημήτρη, διάβασα χθες την δημοσίευσή σου
και...Tαράχτηκα, καθώς ποτέ δεν είχα επισκεφθεί την
Tρύπα Φενεού.
Mου ξύπνησες μνήμες ...
Ήταν πριν από καιρό στο βάραθρο Tρίκλινο..
Aχ! εκείνη η όμορφη εικόνα, του ανοιχτού στόματος του
βαράθρου από πάνω μου. Kαι'γω, εκεί, να κρέμομαι στο
νήμα μου, και να παρατηρώ ανεβαίνοντας τα ακανόνιστα
σχήματα που δημιουργούσαν στο άνοιγμα τα δέντρα.
Aναζητούσα το "καρφί" μα...έβλεπα...τα αστέρια.
Πάγωσε η σκέψη μου όταν ανακάλυψα ότι η όμορφη εικόνα
που εγώ "βίωνα" εκείνη τη στιγμή...ίσως να ήταν η
τελευταία εικόνα που είδαν στη ζωή τους κάποιοι
άνθρωποι...(αν είχαν τις αισθήσεις τους...)
Δεν θυμάμαι να έχω θυμώσει περισσότερο από τότε...με
όμορφη εικόνα!
έννοιες: Θυμός-ευχαρίστηση, "πηλός"-λίπασμα,
μεγαλείο-φρίκη, όνειρο-πραγματικότητα....τελικά συνθέτουν το...αληθινό;
H κάθε έννοια δείχνει να έχει 2 όψεις...
... και οι σπηλιές ακόμα...
Δεν είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει με τις σπηλιές; Δείχνουν να μην ανήκουν πουθενά, ούτε ακόμη και στο (σπηλαιο)χρόνο...
Κι'όμως είναι Αληθινές.
Θ
ΘΑΝΑΣΗΣ
Ελενα Καλημερα
Αυτο δεν ηταν ...ΟΝΕΙΡΟ.....
Παντως εμενα με ταξιδεψε
Να σαι καλα σε ευχαριστουμε για αυτο το ταξιδι που μας προσφερες...
ΘΑΝΑΣΗΣ
Αυτο δεν ηταν ...ΟΝΕΙΡΟ.....
Παντως εμενα με ταξιδεψε
Να σαι καλα σε ευχαριστουμε για αυτο το ταξιδι που μας προσφερες...
ΘΑΝΑΣΗΣ
Γ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ
Η σπηλιά είναι μια νεα Μήτρα μέσα στην οποία ξαναγέννιεμαι .
Κάτι αφήνω και κάτι παίρνω όταν μέσα της ξεχνιέμαι,
σαν ξυπνάει ο Φόβος στην υγρή σιωπή ,τότε νοιώθω ζωντανός,
της ψυχής μου ο Δαίμονας πλέκει το Σκότος και το Φως.
(προσοχή το Φως γράφεται με Ωμέγα)
Κάτι αφήνω και κάτι παίρνω όταν μέσα της ξεχνιέμαι,
σαν ξυπνάει ο Φόβος στην υγρή σιωπή ,τότε νοιώθω ζωντανός,
της ψυχής μου ο Δαίμονας πλέκει το Σκότος και το Φως.
(προσοχή το Φως γράφεται με Ωμέγα)
caspex
Πολύ όμορφο το ποιηματάκι! Δικό σου είναι?
Γ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ
Το ποιηματάκι ανήκει στην κενότητα του απογεύματος της πρώτης μέρας στην
δουλεία μετά απο την επιστροφή απο τα βουνά τις θάλασσες και τα σπήλαια
των λίγων διακοπών μου.
δουλεία μετά απο την επιστροφή απο τα βουνά τις θάλασσες και τα σπήλαια
των λίγων διακοπών μου.
elena
Το ποιηματάκι ανήκει στην κενότητα του απογεύματος της πρώτης μέρας στηνnδουλεία μετά απο την επιστροφή απο τα βουνά τις θάλασσες και τα σπήλαια nτων λίγων διακοπών μου.
Πόσα "ταλέντα" θα βγάλουμε μέσα από αυτή την ιστορία τελικά;
Πόσα "ταλέντα" θα βγάλουμε μέσα από αυτή την ιστορία τελικά;
Θ
ΘΑΝΑΣΗΣ
Η σπηλιά είναι μια νεα Μήτρα μέσα στην οποία ξαναγέννιεμαι .nΚάτι αφήνω και κάτι παίρνω όταν μέσα της ξεχνιέμαι,nσαν ξυπνάει ο Φόβος στην υγρή σιωπή ,τότε νοιώθω ζωντανός,nτης ψυχής μου ο Δαίμονας πλέκει το Σκότος και το Φως.nnn
Πολυ ωραιο .....οταν οι σκεψεις γινονται ενα ομορφο ποιημα...να σαι καλα Γιαννη που μοιραστηκες τις σκεψεις σου μαζι μας ....και καλη προσαρμογη στην σκληρη καθημερινοτητα, τωρα που τελειωσαν οι διακοπες του καλοκαιριου....
ΘΑΝΑΣΗΣ
Πολυ ωραιο .....οταν οι σκεψεις γινονται ενα ομορφο ποιημα...να σαι καλα Γιαννη που μοιραστηκες τις σκεψεις σου μαζι μας ....και καλη προσαρμογη στην σκληρη καθημερινοτητα, τωρα που τελειωσαν οι διακοπες του καλοκαιριου....
ΘΑΝΑΣΗΣ
Θ
ΘΑΝΑΣΗΣ
Καλημέρα
Μια και το θέμα έμεινε αρκετό καιρό ξεχασμένο λέω να τολμήσω να εκθέσω κάποιες σκέψεις μου μήπως έτσι δώσω την αφορμή και στα νέα μέλη του φόρουμ να εκθέσουν τις απόψεις τους για την σχέση τους με την Σπηλαιολογία.
Σκεφτόμουν ποιο να είναι ίσως το πιο δυνατό το πιο ισχυρό από τα ¨συστατικά¨ που σε δένει και σε κρατά κοντά στην ΣΠΗΛΑΙΟΛΟΓΙΑ ως ενασχόληση και σαν τρόπο ζωής τελικά μετά από κάποιο διάστημα.
Γιατί ναι… από ένα σημείο και μετά γίνεται τρόπος ζωής ….
Όλα τα κανονίζεις και τα ρυθμίζεις στην ζωή σου σε σχέση με την επόμενη εξερεύνηση, την επόμενη αποστολή, το επόμενο …. Ταξίδι .
Τι έχει συμβεί όμως ;
Είναι η ομορφιά των σπηλαίων που σε μαγεύει και μένεις ;
Σαφώς είναι και αυτό.
Είναι η εκπαίδευση που σιγά σιγά επέρχεται μέσα από την όλη διαδικασία, του σώματος και της ψυχής σου ;
Αναμφισβήτητα ….. γιατί βλέπεις σιγά σιγά να βελτιώνεσαι.
Είναι άραγε η γοητεία της εξερεύνησης ;
Βεβαίως είναι και αυτό, μιας και το κουβαλάμε μέσα μας από τότε που εμφανιστήκαμε ως είδος πάνω στην γη …. Να γνωρίσουμε να μελετήσουμε να μάθουμε …. Είναι ένα από τα ισχυρότερα κίνητρα θα έλεγα ….
Αλλά είναι και κάτι άλλο που είναι κατά την γνώμη μου το ομορφότερο και το Ιερότερο ….
Είναι η σχέση που αποκτάμε με τον καιρό με τους ¨συντρόφους¨ μας στα σπήλαια ….
Είναι αυτοί που μοιραζόμαστε εκείνες τις μαγικές στιγμές και τα συναισθήματα όταν αντικρίζουμε αυτά τα ¨θαύματα¨ της μητέρας Φύσης…
Πόσο φτωχότερα θα ήταν όλα αυτά αν δεν είχαμε δίπλα μας εκείνες τις στιγμές τους σπηλαιοσυντροφους μας να μοιραστούμε τις εικόνες, την ικανοποίηση που τα καταφέραμε και φτάσαμε ως εκεί…. τις συζητήσεις μέσα στο σκοτάδι με σβησμένους τους φακούς … ακούγοντας τις σταγόνες του νερού να πέφτουν και παρόλο που δεν βλέπεις τον άλλον , να ξέρεις ότι στέκει κάπου εκεί … παραδίπλα … ίσως να κάνει τις ίδιες σκέψεις με σένα κοιτάζοντας το λιγοστό φως που μπορεί να εισχωρεί από κάπου … είναι όμως εκεί δίπλα σου … και αν σου συμβεί η του συμβεί κάτι αν τον χρειαστείς η σε χρειαστεί ….. το ξέρεις είναι εκεί δίπλα … και ας μην τον βλέπεις.
Πόσο φτωχότερα θα ήταν όλα αυτά όταν βγαίνοντας πάλι στο φως στην επιφάνεια με κείνη την γλυκιά κούραση δεν είχαμε τους σπηλαιοσυντροφους μας δίπλα να μοιραστούμε την χαρά μας για αυτά που είδαμε για τις δυσκολίες που ίσως προέκυψαν που όλα τελικά πήγαν καλά…. τις εντυπώσεις μας .
Πώς να μην δεθείς και τελικά να μην αισθάνεσαι σαν ¨οικογένεια¨ σου αυτά τα άτομα με τα οποία μοιράζεσαι τόσα πράγματα ;
Να μοιράζεσαι εκείνα τα βράδια στο βουνό γύρω από μια φωτιά συζητώντας , η εκείνα τα πρωινά που βλέπεις μαζί τους το πρώτο φως του Ήλιου να ξεπροβάλει πίσω από κάποια κορυφή … η ακόμα το φαγητό μαζί τους σε μια ταβέρνα κάπου εκεί κοντά με το κρασί και τα φαγητά να είναι τόσο γλυκά και νόστιμα μετά από μια μέρα τόσο γεμάτη …. με τις συζητήσεις να δίνουν και να παίρνουν….
Αυτά και άλλα πολλά είναι που δημιουργούν αυτούς τους ¨ισχυρούς¨ δεσμούς μεταξύ μας και μας κρατάνε ΕΔΩ.
Κι αν ακόμα κάποιος από την ¨οικογένεια¨ αυτή λόγω των συνθηκών της ζωής δεν είναι πλέον τόσο κοντά μας πάντα με νοσταλγία θυμόμαστε τις στιγμές που περάσαμε μαζί του ….
Είναι τόσο ισχυρό αυτό το δέσιμο τελικά … το καταλαβαίνεις και το νοιώθεις με πολύ πόνο και θλίψη όταν … χάσεις κάποιον σπηλαιοσυντροφο ….. για πάντα ….
Ποιος ξέρει όμως … ίσως εκεί στο σκοτάδι με σβησμένους τους φακούς όταν η υπόλοιπη ¨οικογένεια¨ είναι μαζεμένη σε μια γωνία του σπηλαίου κάπου μες στο σκοτάδι είναι κι αυτός …. Κι ας μην τον βλέπουμε …. Ακούει τις σταγόνες να πέφτουν…. βλέπει κι αυτός το φως να μπαίνει από κάπου ….
Πόσο φτωχότερα θα ήταν όλα αυτά αν δεν είχαμε τους φίλους μας …..
Κι όπως λέει ο φίλος μου ο Κωνσταντίνος ….Θανάση στην ζωή αυτή όλη η περιουσία μας είναι οι ΦΙΛΟΙ μας …….
Αυτά
Γεια χαρά
Θανάσης
Μια και το θέμα έμεινε αρκετό καιρό ξεχασμένο λέω να τολμήσω να εκθέσω κάποιες σκέψεις μου μήπως έτσι δώσω την αφορμή και στα νέα μέλη του φόρουμ να εκθέσουν τις απόψεις τους για την σχέση τους με την Σπηλαιολογία.
Σκεφτόμουν ποιο να είναι ίσως το πιο δυνατό το πιο ισχυρό από τα ¨συστατικά¨ που σε δένει και σε κρατά κοντά στην ΣΠΗΛΑΙΟΛΟΓΙΑ ως ενασχόληση και σαν τρόπο ζωής τελικά μετά από κάποιο διάστημα.
Γιατί ναι… από ένα σημείο και μετά γίνεται τρόπος ζωής ….
Όλα τα κανονίζεις και τα ρυθμίζεις στην ζωή σου σε σχέση με την επόμενη εξερεύνηση, την επόμενη αποστολή, το επόμενο …. Ταξίδι .
Τι έχει συμβεί όμως ;
Είναι η ομορφιά των σπηλαίων που σε μαγεύει και μένεις ;
Σαφώς είναι και αυτό.
Είναι η εκπαίδευση που σιγά σιγά επέρχεται μέσα από την όλη διαδικασία, του σώματος και της ψυχής σου ;
Αναμφισβήτητα ….. γιατί βλέπεις σιγά σιγά να βελτιώνεσαι.
Είναι άραγε η γοητεία της εξερεύνησης ;
Βεβαίως είναι και αυτό, μιας και το κουβαλάμε μέσα μας από τότε που εμφανιστήκαμε ως είδος πάνω στην γη …. Να γνωρίσουμε να μελετήσουμε να μάθουμε …. Είναι ένα από τα ισχυρότερα κίνητρα θα έλεγα ….
Αλλά είναι και κάτι άλλο που είναι κατά την γνώμη μου το ομορφότερο και το Ιερότερο ….
Είναι η σχέση που αποκτάμε με τον καιρό με τους ¨συντρόφους¨ μας στα σπήλαια ….
Είναι αυτοί που μοιραζόμαστε εκείνες τις μαγικές στιγμές και τα συναισθήματα όταν αντικρίζουμε αυτά τα ¨θαύματα¨ της μητέρας Φύσης…
Πόσο φτωχότερα θα ήταν όλα αυτά αν δεν είχαμε δίπλα μας εκείνες τις στιγμές τους σπηλαιοσυντροφους μας να μοιραστούμε τις εικόνες, την ικανοποίηση που τα καταφέραμε και φτάσαμε ως εκεί…. τις συζητήσεις μέσα στο σκοτάδι με σβησμένους τους φακούς … ακούγοντας τις σταγόνες του νερού να πέφτουν και παρόλο που δεν βλέπεις τον άλλον , να ξέρεις ότι στέκει κάπου εκεί … παραδίπλα … ίσως να κάνει τις ίδιες σκέψεις με σένα κοιτάζοντας το λιγοστό φως που μπορεί να εισχωρεί από κάπου … είναι όμως εκεί δίπλα σου … και αν σου συμβεί η του συμβεί κάτι αν τον χρειαστείς η σε χρειαστεί ….. το ξέρεις είναι εκεί δίπλα … και ας μην τον βλέπεις.
Πόσο φτωχότερα θα ήταν όλα αυτά όταν βγαίνοντας πάλι στο φως στην επιφάνεια με κείνη την γλυκιά κούραση δεν είχαμε τους σπηλαιοσυντροφους μας δίπλα να μοιραστούμε την χαρά μας για αυτά που είδαμε για τις δυσκολίες που ίσως προέκυψαν που όλα τελικά πήγαν καλά…. τις εντυπώσεις μας .
Πώς να μην δεθείς και τελικά να μην αισθάνεσαι σαν ¨οικογένεια¨ σου αυτά τα άτομα με τα οποία μοιράζεσαι τόσα πράγματα ;
Να μοιράζεσαι εκείνα τα βράδια στο βουνό γύρω από μια φωτιά συζητώντας , η εκείνα τα πρωινά που βλέπεις μαζί τους το πρώτο φως του Ήλιου να ξεπροβάλει πίσω από κάποια κορυφή … η ακόμα το φαγητό μαζί τους σε μια ταβέρνα κάπου εκεί κοντά με το κρασί και τα φαγητά να είναι τόσο γλυκά και νόστιμα μετά από μια μέρα τόσο γεμάτη …. με τις συζητήσεις να δίνουν και να παίρνουν….
Αυτά και άλλα πολλά είναι που δημιουργούν αυτούς τους ¨ισχυρούς¨ δεσμούς μεταξύ μας και μας κρατάνε ΕΔΩ.
Κι αν ακόμα κάποιος από την ¨οικογένεια¨ αυτή λόγω των συνθηκών της ζωής δεν είναι πλέον τόσο κοντά μας πάντα με νοσταλγία θυμόμαστε τις στιγμές που περάσαμε μαζί του ….
Είναι τόσο ισχυρό αυτό το δέσιμο τελικά … το καταλαβαίνεις και το νοιώθεις με πολύ πόνο και θλίψη όταν … χάσεις κάποιον σπηλαιοσυντροφο ….. για πάντα ….
Ποιος ξέρει όμως … ίσως εκεί στο σκοτάδι με σβησμένους τους φακούς όταν η υπόλοιπη ¨οικογένεια¨ είναι μαζεμένη σε μια γωνία του σπηλαίου κάπου μες στο σκοτάδι είναι κι αυτός …. Κι ας μην τον βλέπουμε …. Ακούει τις σταγόνες να πέφτουν…. βλέπει κι αυτός το φως να μπαίνει από κάπου ….
Πόσο φτωχότερα θα ήταν όλα αυτά αν δεν είχαμε τους φίλους μας …..
Κι όπως λέει ο φίλος μου ο Κωνσταντίνος ….Θανάση στην ζωή αυτή όλη η περιουσία μας είναι οι ΦΙΛΟΙ μας …….
Αυτά
Γεια χαρά
Θανάσης
dim.kar
Καλημέρα!!!
Και ένας καλός μας φίλος συνεχίζει την κατάθεση ψυχής...Όχι για σπήλαιο, αλλά τί σημασία έχει;
Ο Φίλος, εκτώς ότι στην ανάγκη φαίνεται, θα χαρεί και θα λυπηθεί μαζί σου, θα συμφωνήσει και στην ανάγκη θα διαφωνήσει και μαζί σου, θα σου φερθεί με έντιμο και ανοιχτό τρόπο. nnΣε ευχαριστώ Τάσο.nnΕκτως από το ... Υπερβόρειος, που ένας Θεός ξέρει ΤΙ σημαίνει πραγματικά αυτό, γιατι άν το πάρουμε κατά λέξη εμπλέκεται και η λέξη Βρίλ σε αυτό, nσε πληροφορώ ότι εγώ προσωπικά νοιώθω λίγο την αναγκη να γίνω ΠΥΘΟΚΤΟΝΟΣ αυτό τον καιρό. n(Τα διάφορα ΦΙΔΙΑ, τα χαμοερπή, τα ύπουλα και φαρμακερά θέλω να ξεπαστρέψω...)nnΚαι μιλώ για τα μεταφορικά φίδια. Γιατί έναν όφη που συνάντησα πρίν δεκαπέντε μέρες σε ένα φαράγγι, ίσως να μου έδωσε εκείνη την ώθηση που χρειαζόμουν. Την κοίταζα, με κοίταζε, με έβλεπε που την έβλεπα. Ξέχασα μονομιας εκείνες τις "καλές" συμβουλές του τύπου "μόνο το νεκρό φίδι είναι καλό φίδι" και ξέχασα μεμιάς εκείνες τις "καλές" παροτρύνσεις, που λένε άμα δείς φίδι πιάνεις την κοντινότερη πέτρα και το στέλνεις στον αγύριστο.nnnΌχι... Είπα, "άμα δε σε πειράξω, δε θα με πειράξεις. Και εσύ και εγώ χωραμε σε αυτή τη στενή λωρίδα Γή"nnnΛίγη ώρα αργότερα κρεμόμουν από δυό καρφια, αγγίζοντας το κενό, σε ένα φαράγγι, που το διέρεε ένα ποταμι, που σαν φίδι ελισσόταν στον καταπράσινο βράχο.nnnΚαι πήρα την απάντησή μου...n
by Andreas_selas
Νάσαι καλά Αντρέα!!!
Δημήτρης
Και ένας καλός μας φίλος συνεχίζει την κατάθεση ψυχής...Όχι για σπήλαιο, αλλά τί σημασία έχει;
Ο Φίλος, εκτώς ότι στην ανάγκη φαίνεται, θα χαρεί και θα λυπηθεί μαζί σου, θα συμφωνήσει και στην ανάγκη θα διαφωνήσει και μαζί σου, θα σου φερθεί με έντιμο και ανοιχτό τρόπο. nnΣε ευχαριστώ Τάσο.nnΕκτως από το ... Υπερβόρειος, που ένας Θεός ξέρει ΤΙ σημαίνει πραγματικά αυτό, γιατι άν το πάρουμε κατά λέξη εμπλέκεται και η λέξη Βρίλ σε αυτό, nσε πληροφορώ ότι εγώ προσωπικά νοιώθω λίγο την αναγκη να γίνω ΠΥΘΟΚΤΟΝΟΣ αυτό τον καιρό. n(Τα διάφορα ΦΙΔΙΑ, τα χαμοερπή, τα ύπουλα και φαρμακερά θέλω να ξεπαστρέψω...)nnΚαι μιλώ για τα μεταφορικά φίδια. Γιατί έναν όφη που συνάντησα πρίν δεκαπέντε μέρες σε ένα φαράγγι, ίσως να μου έδωσε εκείνη την ώθηση που χρειαζόμουν. Την κοίταζα, με κοίταζε, με έβλεπε που την έβλεπα. Ξέχασα μονομιας εκείνες τις "καλές" συμβουλές του τύπου "μόνο το νεκρό φίδι είναι καλό φίδι" και ξέχασα μεμιάς εκείνες τις "καλές" παροτρύνσεις, που λένε άμα δείς φίδι πιάνεις την κοντινότερη πέτρα και το στέλνεις στον αγύριστο.nnnΌχι... Είπα, "άμα δε σε πειράξω, δε θα με πειράξεις. Και εσύ και εγώ χωραμε σε αυτή τη στενή λωρίδα Γή"nnnΛίγη ώρα αργότερα κρεμόμουν από δυό καρφια, αγγίζοντας το κενό, σε ένα φαράγγι, που το διέρεε ένα ποταμι, που σαν φίδι ελισσόταν στον καταπράσινο βράχο.nnnΚαι πήρα την απάντησή μου...n
by Andreas_selas
Νάσαι καλά Αντρέα!!!
Δημήτρης