Κόφτης σχοινιών

Είχαμε πρόσφατα μια συζήτηση για το πώς κόβεται ένα σχοινί στο πεδίο, π.χ. σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Η πιο διαδεδομένη ιδέα έιναι, να χρησιμοποιείται φαλτσέτα ή μαχαίρι γι αυτή τη δουλειά. Στην πράξη όμως, μπορεί ο χρόνος που χρειάζεται για να κοπεί με φαλτσέτα ένα σχοινί να είναι αρκετά μεγάλος!

Έτσι περάσαμε σε μια άλλη ιδέα, να χρησιμοποιήσουμε κάτι άλλο, που να κόβει το σχοινί

1. σε πολύ μικρό χρόνο (ένα "τάκ" )

2. να το κόβει καθαρά, χωρίς να το μασάει

Θυμήθηκα, ότι στις ηλεκτρολογικές εργασίες χρησιμοποιούμε έναν κόφτη καλωδίων, που κόβει καλώδια διαμέτρου ανάλογη των σχοινιών που χρησιμοποιούμε, με πολύ μεγάλη ευκολία. Και προσοχή, τα καλώδια είναι από χαλκό, που είναι πάρα πολύ σκληρότερος από τις συνθετικές ίνες του σχοινιού.
Προσοχή. Δε μιλώ για την κοινή πένσα, που έχει ένα ράμφος που κλείνει ακουμπόντας το ένα στο άλλο ! Ο κόφτης έχει "γυριστές" σιαγώνες, που η μία περνά μέσα στην άλλην, όπως π.χ. το ψαλίδι ! (βλ. κάτω φωτογραφία)

Χρησιμοποιώ τον κόφτη της εταιρείας C.K. και είναι γερμανικής κατασκευής (τι άλλο θα περιμένατε από μένα ? )



rnΕδώ λοιπόν θα δείτε τις δοκιμές που έκανα με ένα κομάτι σχοινί 10άρι.

Όσες φορές και να το έκοψα, πάντα το σχοινί κοβόταν με μια κίνηση, πάντα ήταν η τομή του "καθαρή".

rnrnrnΓια να δείτε ότι το σχοινί κόβεται "καθαρά", που ούτε κάν η πλέξη του δεν διαλύεται, έκοψα ένα πάρα πολύ μικρό κομμάτι από το σχοινί, περίπου 1cm. rn

Σχετικά με τον κόφτη.rnΔεν θυμάμαι από ποιό κατάστημα τον πήρα και πόσο κάνει -θα πρέπει να ψάχνω τιμολόγια τώρα και κάποια χρόνια πίσω...rnΑλλά τα εργαλεία αυτά κυκλοφορούν σε καταστήματα με βιομηχανικό ή ηλεκτρολογικό εξοπλισμό και κοστίζουν μέν λίγο παραπάνω, αλλά αντέχουν πολύ περισσότερο από κάτι απομιμήσεις. Όποιος ενδιαφέρεται ας επικοινωνήσει μαζί μου, γιατί θα ασχοληθώ τις προσεχείς ημέρες με την ανεύρεση του εργαλείου.

Πολύ καλό αλλά λιγο υπερβολικό δεν είναι για να το κουβαλάς μαζί?

Εγώ πάντως έχω ένα μικρό ελβετικό σουγια (το μικρότερο μέγεθος) το οποίο χωράει στον χώρο κάτω από το κράνος. Παλαιότερα το ζέσταινα με την ασετινήνη και έκοβε θαυμάσια το σκοινί...

έχω ένα μικρό ελβετικό σουγια (το μικρότερο μέγεθος) το οποίο χωράει στον χώρο κάτω από το κράνος.
Ελπίζω να εννοείς οτι θεωρητικά χωράει κάτω από το κράνος ! Γιατί το Wiki άλλα λέι να βάζουμε κάτω από το κράνος και τι να μήν βάζουμε

Ας σοβαρευτούμε όμως. Αντικείμενο της κουβέντας μας ήταν ο χρόνος που χρειάζεται για να κοπεί ένα σχοινί, ιδιαίτερα σε φαραγγίστικες καταστάσεις, έτσι και εγώ ανέφερα στην αρχή της παρουσίασής μου τον παράγοντα χρόνο. Φυσικά και είναι ογκώδες και βαρύτερο από το σουγιά, αλλά με ένα "κλάκ" κόβει και το σκληρότερο σχοινί (π.χ. το λεγόμενο "καλωδιόσκοινο")

έχω ένα μικρό ελβετικό σουγια (το μικρότερο μέγεθος) το οποίο χωράει στον χώρο κάτω από το κράνος. nΑντικείμενο της κουβέντας μας ήταν ο χρόνος που χρειάζεται για να κοπεί ένα σχοινί, ιδιαίτερα σε φαραγγίστικες καταστάσεις, έτσι και εγώ ανέφερα στην αρχή της παρουσίασής μου τον παράγοντα χρόνο. Φυσικά και είναι ογκώδες και βαρύτερο από το σουγιά, αλλά με ένα "κλάκ" κόβει και το σκληρότερο σχοινί (π.χ. το λεγόμενο "καλωδιόσκοινο")

10αρι σκοινί σε ΤΑΣΗ και πρέπει να το κόψουμε με σουγία;;; Με το που ακουμπίσεις επάνω την λεπίδα σε 1 δευτερόλεπτο το έχεις κόψει.... Είμαι σίγουρος πως το κοφτάκι δεν θα βολέψει γιατί θα σου πάρει τουλάχιστον 5 δευτερόλεπτα να τοποθετήσεις το σκοινί μέσα στη δαγκάνα...και πόσο δε άν δεν έχεις οπτική επαφή με το σκοινί λόγω του νερού ή αν το σκοινί είναι σε τάση και ξαπλωμένο σε βράχο επάνω (οπότε το κοφτάκι δεν θα μπορεί να αγκαλιάσει το σκοινί).

Πάντως είμαι σίγουρος πως κοφτάκι χρησιμοποιούν στην σπηλαιοκατάδυση σε περίπτωση που μπλεχτούνε με κανένα μίτο και ο πιό γρήγορος τρόπος είναι το κοφτάκι (γιατί ο μπλεγμένος στον δύτη μίτο πολλές φορές δεν έχει τάση). Βέβαια το κοφτάκι το ιδανικό εκει είναι αυτό που η μία μεριά της δαγκάνας είναι αιχμηρή και η άλλη πλατία (και ειναι σαν να κόβεις με μαχαίρι πάνω σε επιφάνεια).

Νικόλας

Υ.Γ. Το κοφτάκι αυτό μου το είχε δείξει και εξηγήσει ο Νίκος Μητσάκης σε μάθημα θεωρητικό για σπηλαιοκατάδυση.

Βέβαια το κοφτάκι το ιδανικό εκει είναι αυτό που η μία μεριά της δαγκάνας είναι αιχμηρή και η άλλη πλατία (και ειναι σαν να κόβεις με μαχαίρι πάνω σε επιφάνεια).

Σωστά και το όνομα αυτού «κόφτης κάθετης κοπής».
Πάντως σε τεστάρίσματα σχοινιού που κάνουμε με φορτίο περίπου 80 κιλά το σχοινί δεν κόβεται και τόσο εύκολα όσο νομίζετε. Θέλει το χρόνο του.
Και όσοι έχουν κάνει απεγκλωβισμό με «κόψιμο σχοινιού» θα παρατηρήσατε ότι παρ όλο που είναι 2 άνθρωποι κρεμασμένοι στο ίδιο σχοινί, δηλαδή κατά μέσο όρο 140-150 κιλά, πάλι δεν κόβετε με την μία . . .

Πρακτικά ο Ανδρέας έχει δίκιο. Ο κόφτης κόβει το σχοινί ποιο γρήγορα είτε τεντωμένο είτε χαλαρό είτε κολλημένο στο βράχο. Και για αυτό το χρησιμοποιούμε και στην σπηλαιοκατάδυση.
Όμως όπως είπε και ο Caspex ποιο πάνω, ο κόφτης είναι ποιο ογκώδες από το μαχαίρι.

Κάποτε σε ένα περιοδικό είχα διαβάσει την εξής φράση για τον χαρακτηρισμό ενός παραφορτωμένου πολεμικού ελικοπτέρου: «Δυσκίνητος όγκος ή υπολογίσιμος αντίπαλος?»

Η απόφαση για το τι θα χρησιμοποιήσει τελικά κάποιος είναι θέμα προσωπικής προτίμησης και ανάλογων αναγκών κατά περίπτωση.

Καλημέρα σε όλες και όλους!

Να πω κι εγώ δυο πράγματα μιας και νοιώθω "υπεύθυνος" για την όλη συζήτηση.

Σε ό,τι αφορά τη σπηλαιολογία προσωπικά χρησιμοποιώ ένα κινέζικο πολυεργαλείο, μέσα στο τσαντάκι αρματώματος, το οποίο όχι μόνο μου επιτρέπει να κόβω σκοινιά (χρησιμοποιώντας μάλιστα όχι το μαχαίρι, αλλά το πριόνι...) αλλά να κάνω και διάφορες μικροεπισκευές (στην ασετυλίνη, στο φακό κτλ). Χρησιμοποιώ ένα "κινέζικο" για καθαρά λόγους κόστους: κόστισε πεντακόσιες δραχμές (ενάμιση ευρώ) πριν από εννιά χρόνια. Και δουλεύει άψογα ακόμα. Αλλά και να το έχανα (ξέρετε τώρα πως είναι τα πράγματα σε μια σπηλιά...) δεν θα με ένοιαζε. Ενώ αν χρησιμοποιούσα ένα Leatherman (150 ευρώ) με την σκέψη και μόνο της απώλειας, θα άρχιζα να το κλαίω προκαταβολικά... Σε περίπτωση ανάγκης τώρα (δηλαδή δεν αρματώνω εγώ. άρα δεν έχω πρόσβαση στο τσαντάκι κτλ.) έχω βάλει μέσα στο κράνος, μέσα στην αλουμινοκουβέρτα, μέσα σε μια πλαστική θήκη μια λάμα από φαλτσέτα. Παρότι την έχω εκεί πέρα εδώ και τρία τέσσερα χρόνια, και έχει περάσει από νερά κτλ. κόβει μια χαρά (την τσακάρισα προχτές)... Όσο για το "λειώσιμο" του σκοινιού σε προγραμματισμένη κοπή η φλόγα της ασετυλίνης είναι ιδανική.

Το θέμα για την κοπή του σκοινιού τέθηκε όταν ρώτησα τους φίλους και συντρόφους για την κοπή των σκοινιών έχοντας κατά νου μια κατάσταση ανάγκης ΜΕΣΑ στο φαράγγι, ΚΑΤΩ από ένα καταρράκτη π.χ, με παγιδευμένο άτομο όπου μας ενδιαφέρει ΜΟΝΟ η ταχύτητα και η αποτελεσματικότητα και ΟΧΙ το "καθαρό" κόψιμο κτλ.

Η διεθνής εμπειρία στο φαράγγι συνιστά κάτι σαν κι αυτό:



Οι διαστάσεις του είναι: Length: 14.605 total, 6.0325 bladernWeight: 90.72 g.

Και κόβει σαν ξυράφι...

Ακόμη κι αν δεν κόψει το σκοινί με τη πρώτη, θα το κάνει στο δεύτερο πέρασμα...

Το μόνο που πρέπει να κάνουμε εμείς είναι να κόψουμε τη μύτη πριν το βάλουμε σε χρήση μέσα στο φαράγγι.

Οπότε μάλλον γέρνω προς την ταχύτητα του μικρού μαχαιριού, παρά στα αδιαμφισβήτητα πλεονεκτήματα ενός ηλεκτρολογικού κόφτη. Αλλά εδώ είμαστε να το ξανασυζητήσουμε.

Τέλος για το θέμα της αποθήκευσης υλικών κάτω από το κράνος (παρότι θέμα ίσως μιας άλλης συζήτησης στις τεχνικές): τα εγχειρίδια γράφουν ότι δεν πρέπει να τοποθετούμε κάτω από το κράνος ο,τιδήποτε μπορεί να μας τραυματίσει. Ένας τυλιγμένος ελβετικός μπορεί; Ένα ξυράφι μπορεί; Κατ' εμέ όχι. Αλλά μπορεί ένα Τ -block, μια σφυρίκτρα ή μπαταρίες...

Φυσικά τα συζητάμε όλα!

Δημήτρης

Καλημέρα!

Κατ' αρχήν άλλο σπηλαιολογία και άλλο Canyoning.
Επίσης ας ξεκαθαρίσω ότι, όταν κουβαλάω τσαντάκι αρματώματος όλα αυτά τα παρελκόμενα φεύγουν από το κράνος και μπαίνουν εκεί, γιατί είναι καλύτερα.

Απ’ την άλλη όμως προφανώς δεν έχετε δει τον σουγιά για τον οποίο μιλάω... Είναι μικρότερος από μια μπαταρία και μπαίνει μέσα στην κουβέρτα επιβίωσης την οποία έχω κάτω από το κράνος, (δεν είναι μια απλή αλουμινοκουβέρτα αλλά το αντίστοιχο υλικό του Steinberg, πολύ πιο ογκώδες και επαναχρησιμοποιούμενο). Επίσης όταν είναι κλειστός ο ελβετικός δεν είναι αιχμηρός όπως είναι π.χ. η φαλτσέτα (αν και δεν ξέρω πως την έχει "μονώση" ο Δημήτρης)

Το μικρό μου (και αθώο) σουγιαδάκι
Εκτιμώ, ότι το να με τραυματίσει αυτό το πράγμα (ειδικά τυλιγμένο και στην θέση που είναι), μάλλον αποκλείεται... Θα μπορούσα να πω ότι το Τ-Block και οι μπαταρίες μπορεί να το κάνουν, αυτός ο μικρός σουγιάς όμως όχι (το T-block το έχω στο τσαντάκι αρματώματος ή στην τσέπη της φόρμας όταν δεν φέρω τσαντάκι).

Να το ‘χεις ή να μην το ‘χεις? (κάτω από το κράνος)
Γενικά πάντως το να έχεις πολλά πράγματα κάτω από το κράνος σου είναι κακό από μόνο του (ανεξάρτητα τι είναι αυτά) μιας και χάνετε η απόσταση μεταξύ του ιμάντα και του κελύφους άρα δεν αποσβένεται σωστά μια πιθανή (εξωτερική) κρούση. Πρόκειται σίγουρα για μια κακή συνήθεια την οποία δεν μπορώ να αλλάξω (και φαντάζομαι και πολλοί άλλοι) αλλά συνάμα είναι πολύ βολικό (για την σπηλαιολογία, στο canyoning είναι το αντίθετο) όταν πηγαίνουμε πιο ελαφρά εξοπλισμένοι σε ένα σπήλαιο (π.χ. χωρίς τσαντάκι αρματώματος)

Και για να επανέλθω...
Ο κόφτης καλός είναι αρκεί να σου αρέσει να τον κουβαλάς...

Κάποτε σε ένα περιοδικό είχα διαβάσει την εξής φράση για τον χαρακτηρισμό ενός παραφορτωμένου πολεμικού ελικοπτέρου: «Δυσκίνητος όγκος ή υπολογίσιμος αντίπαλος?»

Όταν το σχοινί είναι υπό τάση από βάρος ανθρώπου, και έχουμε κάνει αρκετές δοκιμές (στο canyoning βέβαια που τα σχοινιά είναι βρεγμένα), κόβεται αμέσως σαν να ήταν κλωστούλα.
Όταν δεν είναι υπό τάση δεν κόβεται και τόσο εύκολα και σε ταλαιπωρεί κυρίως η ψίχα.

Για την σπηλαιολογία γενικά η λύση πολυεργαλείο - πέρα απο το αν έχεις και σουγιά - είναι απαραίτητη για τους λόγους που είπε ο Δημ και για έναν ακόμα. Καμιά φορά οι βίδες των καραμπίνερ ασφ μπλοκάρουν και αποκλείεται να ανοίξουν χωρίς πένσα (εγώ έχω πάντα στο τσαντάκι αρματώματος και ένα πολύ μικρό πενσάκι).
Στο ξαρμάτωμα τα πράγματα δεν είναι και τραγικά γιατί αφήνεις το καραμπίνερ στο σχοινί.
Σε άλλες περιπτώσεις όμως χρειάζεται να το ανοίξεις.

Όσο αφορά το σουγιαδάκι που έχει ο Κώστας στο κράνος του, είναι αρκετά έμπειρος για να κρίνει ο ίδιος τι θα κάνει, αλλά καλά έκαναν όσοι έθιξαν τα περί του τι δεν βάζουμε στο κράνος γενικά προς γνώση.

Καλημέρα σε όλους!

Ωραίοι όλοι οι κόφτες, τα μαχαίρια, τα ξυράφια κτλ.

Όταν όμως δεν έχουμε τίποτα από αυτά, πως θα κόβαμε το σχοινί

Έχω κάποιες ιδέες άλλα θα ήθελα να ακούσω και καμιά άλλη γνώμη...

nΌταν όμως δεν έχουμε τίποτα από αυτά, πως θα κόβαμε το σχοινί

Τα νάυλον σχοινιά πρέπει να κόβονται με φωτιά. Ασετυλίνη, αναπτήρας κλπ κλπ.

Να τα κόψεις δια της τριβής σε βράχο, όπως βλέπουμε στα έργα με του καουμπόηδες και τους ινδιάνους, το θεωρώ από δύσκολο ώς αδύνατο.

Άν ήταν να το κόψω σε βράχο, θα προτιμούσα να το έβαζα σε μια ακμή και να του έδινα μια γερή με μια άλλη μεγάλη πέτρα. Η μέθοδος του Νεάντερτάλ....

Μαχαιράκι πρέπει να έχουμε.
Πάντως πέρα απο όποιες άλλες σκέψεις υπάρχουν, οι Γάλλοι εκπαιδευτές θεωρούν οτι το σχοινί όταν είναι υπο αρκετή τάση μπορεί να κοπεί και αν τρίψουμε κάθετα πάνω του κομμάτι από σχοινί.
Είναι πιό αποτελεσματικό απ' οτι ακούγεται αλλά είναι πολύ επίπονο. Καλύτερα οποιαδήποτε άλλη εφικτή λύση.

Καλημέρα σε όλους!nnΩραίοι όλοι οι κόφτες, τα μαχαίρια, τα ξυράφια κτλ.nnΌταν όμως δεν έχουμε τίποτα από αυτά, πως θα κόβαμε το σχοινί nnΈχω κάποιες ιδέες άλλα θα ήθελα να ακούσω και καμιά άλλη γνώμη...

Σύμφωνα με το ΤΣΑ, μπορείς να κόψεις αποτελεσματικά σχοινί τρίβοντας πάνω του άλλο σχοινί, ίδιου ή άλλου διαμέτρου. Η θερμότητα που δημηουείται από την τριβή των συνθετικών ινών είναι αρκετή να λιώσει το σχοινί που δεν μετακινείται και συνεπώς τρώει όλη τη ζέστη σε ένα σημείο.

Στέλιος