Όπως γνωρίζουμε όλοι όσοι ασχολούμαστε με την σπηλαιοκατάδυση, ότι για την υπόδειξη της εξόδου μας από ένα υποβρύχιο τμήμα χρησιμοποιούμε δύο βασικούς τρόπους ή αλλιώς τεχνικές. Τα βελάκια και την σαμπρέλα.
Ένας τρίτος τρόπος είναι να κόβουμε την γωνία από το «ταμπελάκι» που έχουμε τοποθετημένο στο μίτο μας και μας δείχνει τα μέτρα, από την πλευρά της εξόδου
(αν και προσωπικά δεν το θεωρό και τον ποιο αξιόπιστο καθώς έχω δει πόσο εύκολα μπορεί να φύγει από την θέση του γιατί βράχηκε, τραβήχτηκε κλπ ).
Χρησιμοποιούνται άλλοι τρόποι σηματοδότησης της εξόδου;
Ποια από τις παραπάνω τεχνικές θεωρείται ποιο αξιόπιστη και γιατί;
G
giorgos
P
psbabilh
Καλημέρα
Γενικότερα από οτι έχω καταλάβει ο τρόπος σύμανσης είναι τελικά προσωπικό θέμα, δηλαδή το πως βολεύει τον καθένα. Τα βελάκια είναι ένας standart αλλά ακριβώς τρόπος όσον αφορά το κόστος.
Ένας τρόπος που εγώ χρησημοποιώ είναι κομποι στο μύτο, 2 κομποι κοντα κοντα (έξοδος) και ένας ποιο πίσω, φτηνός τρόπος και τον καταλαβαίνεις με την αφή.
Παναγιώτης, ΣΠΟΚ.
Γενικότερα από οτι έχω καταλάβει ο τρόπος σύμανσης είναι τελικά προσωπικό θέμα, δηλαδή το πως βολεύει τον καθένα. Τα βελάκια είναι ένας standart αλλά ακριβώς τρόπος όσον αφορά το κόστος.
Ένας τρόπος που εγώ χρησημοποιώ είναι κομποι στο μύτο, 2 κομποι κοντα κοντα (έξοδος) και ένας ποιο πίσω, φτηνός τρόπος και τον καταλαβαίνεις με την αφή.
Παναγιώτης, ΣΠΟΚ.
elena
Καλημέρα και από εμένα...
Γιώργο το θέμα που έθεσες μακάρι να απαντηθεί από όλους τους δύτες. Εκτός από τον επιμορφωτικό χαρακτήρα που έχει, συνολικά θα δείξει και κάτι ακόμα μεγαλύτερο.
Αυτή τη στιγμή, καλώς ή κακώς (άλλη συζήτηση αυτή) χρησιμοποιούνται διάφοροι μέθοδοι σηματοδότησης. Εάν κάποιος δύτης μπει σε κάποιο σπήλαιο γνωρίζοντας ότι έχει μίτο και δεν χρησιμοποιήσει δικό του μίτο (ας μην εξετάσουμε εάν αυτό είναι καλό ή κακό... επίσης άλλη συζήτηση), τελικά πως θα βρει την έξοδο σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά;
Από βελάκια, από σαμπρέλες, από κόμπους, από κάτι άλλο;; Θα αναγνωρίσει τη μέθοδο σηματοδότησης;
Εδώ επίσης η απάντηση είναι να βγει και να βάλει δικό του μίτο εάν δεν ξέρει που πάει και τι κάνει, αλλά ας μάθουμε τελικά ποιοι τρόποι σηματοδότησης χρησιμοποιούνται μέσα από αυτή την κουβέντα. Κάτι καλό θα βγει…
Γιώργο το θέμα που έθεσες μακάρι να απαντηθεί από όλους τους δύτες. Εκτός από τον επιμορφωτικό χαρακτήρα που έχει, συνολικά θα δείξει και κάτι ακόμα μεγαλύτερο.
Αυτή τη στιγμή, καλώς ή κακώς (άλλη συζήτηση αυτή) χρησιμοποιούνται διάφοροι μέθοδοι σηματοδότησης. Εάν κάποιος δύτης μπει σε κάποιο σπήλαιο γνωρίζοντας ότι έχει μίτο και δεν χρησιμοποιήσει δικό του μίτο (ας μην εξετάσουμε εάν αυτό είναι καλό ή κακό... επίσης άλλη συζήτηση), τελικά πως θα βρει την έξοδο σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά;
Από βελάκια, από σαμπρέλες, από κόμπους, από κάτι άλλο;; Θα αναγνωρίσει τη μέθοδο σηματοδότησης;
Εδώ επίσης η απάντηση είναι να βγει και να βάλει δικό του μίτο εάν δεν ξέρει που πάει και τι κάνει, αλλά ας μάθουμε τελικά ποιοι τρόποι σηματοδότησης χρησιμοποιούνται μέσα από αυτή την κουβέντα. Κάτι καλό θα βγει…
G
giorgos
μακάρι να απαντηθεί από όλους τους δύτες...n Κάτι καλό θα βγει…
Άλλος
Άλλος
G
GTZAVELAS
Καλό χειμώνα!
Υπάρχουν δύο διαφορετικές ανάγκες για «σήμανση της εξόδου»:
Α. Στις διασταυρώσεις όπου είναι καθοριστικής σημασίας
Β. Πάνω στο μίτο περιοδικά όπου απλά επιβεβαιώνετε η έξοδος. Η ύπαρξη αυτής της σήμανσης είναι από τους «απαράβατους κανόνες ασφαλείας» αλλά είναι κάτι βολικό και ευχάριστο.
Συνοψίζοντας τους εναλλακτικούς τρόπους σήμανσης εξόδου :
1. «κόψιμο» στα ταμπελάκια
2. Πλαστικά Βελάκια
3. Σαμπρέλα
4. 2+1 Κόμποι
Κάποια σχόλια:
Τα κομμένα ταμπελάκια δεν θεωρούνται από μόνα τους ασφαλής τρόπος ένδειξης της εξόδου καθώτι :
1. δεν αναγνωρίζονται με μηδενική ορατότητα.
2. δεν τοποθετούνται στις διασταυρώσεις αλλά κάθε 10 ή 20 ή όσα μέτρα τοποθετούμε ταμπελάκια
Οπότε αν μιλάμε για «υπόδειξη εξόδου» σε διασταυρώσεις ουσιαστικά μιλάμε μόνο για 3 εναλλακτικές (2,3,4). Μόνο αυτές οι 3 θεωρούνται ασφαλείς (εφόσον τοποθετηθούν σωστά προφανώς) αφού λειτουργούν και σε μηδενική ορατότητα.
Μια άλλη «Πέμπτη» μέθοδος είναι να μην δένουμε τον μίτο των πλευρικών τούνελ στον κεντρικό μίτο αλλά να τον αφήνουμε λυμένο ή να υπάρχει ένα καινό (gap) ανάμεσα στους δύο μίτους. Χρησιμοποιώντας τη μέθοδο αυτό στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν διασταυρώσεις οπότε δεν τίθεται και θέμα μαρκαρίσματος της εξόδου. Αυτό χρησιμοποιείται κατά κόρον στις ΗΠΑ ειδικά σε σπήλαια με πολύ μεγάλη κίνηση.
Προσωπικά προτιμώ την τοποθέτηση λάστιχου καθότι:
-Τα κουβαλάμε ούτως ή άλλως μαζί μας
-Είναι φτηνά
-Φαίνονται (και αισθάνονται σε μηδενική ορατότητα) πολύ καλά (καλύτερα από τους κόμπους)
Τα βελάκια έχουν τα εξής μειωνεκτήματα:
Είναι ακριβά + πρέπει να τα κουβαλάς επιπλέον + θέλουν προσοχή στην τοποθέτηση καθώς μπορούν να φύγουν από τη θέση τους.
Οι κόμποι είναι πολύ καλή λύση γιατί δεν απαιτούν καθόλου επιπλέον υλικά από την άλλη διακρίνονται λίγο πιο δύσκολα από τις άλλες 2 λύσεις.
Τελικά είναι θέμα προσωπικής επιλογής αφού και οι 3 μέθοδοι λειτουργούν. Αυτό που έχει την μεγαλύτερη σημασία είναι να γίνετε με τον σωστό τρόπο.
Υπάρχουν δύο διαφορετικές ανάγκες για «σήμανση της εξόδου»:
Α. Στις διασταυρώσεις όπου είναι καθοριστικής σημασίας
Β. Πάνω στο μίτο περιοδικά όπου απλά επιβεβαιώνετε η έξοδος. Η ύπαρξη αυτής της σήμανσης είναι από τους «απαράβατους κανόνες ασφαλείας» αλλά είναι κάτι βολικό και ευχάριστο.
Συνοψίζοντας τους εναλλακτικούς τρόπους σήμανσης εξόδου :
1. «κόψιμο» στα ταμπελάκια
2. Πλαστικά Βελάκια
3. Σαμπρέλα
4. 2+1 Κόμποι
Κάποια σχόλια:
Τα κομμένα ταμπελάκια δεν θεωρούνται από μόνα τους ασφαλής τρόπος ένδειξης της εξόδου καθώτι :
1. δεν αναγνωρίζονται με μηδενική ορατότητα.
2. δεν τοποθετούνται στις διασταυρώσεις αλλά κάθε 10 ή 20 ή όσα μέτρα τοποθετούμε ταμπελάκια
Οπότε αν μιλάμε για «υπόδειξη εξόδου» σε διασταυρώσεις ουσιαστικά μιλάμε μόνο για 3 εναλλακτικές (2,3,4). Μόνο αυτές οι 3 θεωρούνται ασφαλείς (εφόσον τοποθετηθούν σωστά προφανώς) αφού λειτουργούν και σε μηδενική ορατότητα.
Μια άλλη «Πέμπτη» μέθοδος είναι να μην δένουμε τον μίτο των πλευρικών τούνελ στον κεντρικό μίτο αλλά να τον αφήνουμε λυμένο ή να υπάρχει ένα καινό (gap) ανάμεσα στους δύο μίτους. Χρησιμοποιώντας τη μέθοδο αυτό στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν διασταυρώσεις οπότε δεν τίθεται και θέμα μαρκαρίσματος της εξόδου. Αυτό χρησιμοποιείται κατά κόρον στις ΗΠΑ ειδικά σε σπήλαια με πολύ μεγάλη κίνηση.
Προσωπικά προτιμώ την τοποθέτηση λάστιχου καθότι:
-Τα κουβαλάμε ούτως ή άλλως μαζί μας
-Είναι φτηνά
-Φαίνονται (και αισθάνονται σε μηδενική ορατότητα) πολύ καλά (καλύτερα από τους κόμπους)
Τα βελάκια έχουν τα εξής μειωνεκτήματα:
Είναι ακριβά + πρέπει να τα κουβαλάς επιπλέον + θέλουν προσοχή στην τοποθέτηση καθώς μπορούν να φύγουν από τη θέση τους.
Οι κόμποι είναι πολύ καλή λύση γιατί δεν απαιτούν καθόλου επιπλέον υλικά από την άλλη διακρίνονται λίγο πιο δύσκολα από τις άλλες 2 λύσεις.
Τελικά είναι θέμα προσωπικής επιλογής αφού και οι 3 μέθοδοι λειτουργούν. Αυτό που έχει την μεγαλύτερη σημασία είναι να γίνετε με τον σωστό τρόπο.
Γ
Γιάννης Καλοπίσης
Καλησπερα κι απο εμενα!
Να προσθεσω εναν παρεμφερη τροπο με κομπους στις διασταυρωσεις, στον οποιο ουσιαστικα το σκοινι της διακλαδωσης δενεται σε 2 σημεια στον κεντρικο μιτο με αποσταση 10 ποντων περιπου. Με αυτο τον τροπο και παλι φαινεται και ψηλαφιεται η εξοδος.
Προσωπικα συνηθως βαζω και μια σαμπρελα, για το κατι παραπανω.
γεια χαρα!
Να προσθεσω εναν παρεμφερη τροπο με κομπους στις διασταυρωσεις, στον οποιο ουσιαστικα το σκοινι της διακλαδωσης δενεται σε 2 σημεια στον κεντρικο μιτο με αποσταση 10 ποντων περιπου. Με αυτο τον τροπο και παλι φαινεται και ψηλαφιεται η εξοδος.
Προσωπικα συνηθως βαζω και μια σαμπρελα, για το κατι παραπανω.
γεια χαρα!