Οι διακοπές, ως γνωστόν, είναι μία πολύ καλή ευκαιρία για διάβασμα. Τι πιο ωραίο λοιπόν από το συνδυασμό παραλία – ήλιος – βιβλίο. Και τι βιβλίο… Χ. Φ. Λάβκραφτ και «Η Ονειρική Αναζήτηση της Άγνωστης Κάνταθ» εκδόσεις Αιολος. Εκπληκτικό βιβλίο από τον μετρ της φαντασίας. Η αναζήτηση από όλους μας ενός προορισμού, μιας Ιθάκης, μπορεί να είναι κάτι πολύ απλό ή να είναι κάπως …. μπερδεμένη υπόθεση. Για τον Ράντολφ Κάρτερ όμως είναι σκοπός ζωής. Για να βρει την Κάνταθ δεν διστάζει μπροστά σε τίποτε. Τολμά το απαγορευμένο, επισκέπτεται κόσμους αλλόκοτους, δημιουργεί εχθρούς και φίλους αποτρόπαιους….
Φυσικά σε όλα αυτά και μερικές…. σπηλιές και βάραθρα! Υπάρχουν αρκετές αναφορές κι εδώ δεν μπορώ να τις μεταφέρω όλες. Προτείνων λοιπόν, για τους φανατικούς τους είδους: διαβάστε το βιβλίο!
«……… Όταν ξύπνησε για τρίτη φορά χωρίς να ‘χει κατεβεί τα σκαλοπάτια και χωρίς να ‘χει διασχίσει ακόμη τους σιωπηλούς μες στο ηλιοβασίλεμα δρόμους, παρακάλεσε επίμονα, πολλή ώρα τους κρυμμένους θεούς του ονείρου, που έχουν ιδιότροπες σκέψεις εκεί πάνω από τα σύννεφα της άγνωστης Καντάθ, στην παγωμένη ερημιά όπου δεν πάτησε άνθρωπος. Αλλά οι θεοί δεν αποκρίθηκαν ούτε έδειξαν να υποχωρούν, ούτε του έδωσαν κάποιο ευνοϊκό σημάδι όταν τους ικέτεψε στ’ όνειρό του και με θυσίες τους επικαλέστηκε βοηθούμενος από τους γενειοφόρους ιερείς του Ναστ και του Κάμαν – Τα, που η σπηλιά – ναός τους με τον κίονα της φωτιάς δεν βρίσκεται μακριά από τις πύλες της εγρήγορσης……………………………………..
… Ο Κάρτερ διέκρινε τις ρωγμές και την τραχύτητα εκείνου του ζοφερού βράχου και δεν του άρεσε καθόλου η προοπτική να σκαρφαλώσει σ’ αυτόν. Σε μερικά μέρη υπήρχαν συμπαγή ρεύματα λάβας και πάρα πολλή σκουριά που κάλυπτε πλαγιές και προεξοχές. Πριν ενενήντα αιώνες, προτού χορέψουν ακόμα οι θεοί πάνω στη μυτερή κορφή του, το βουνό είχε μιλήσει με την φωτιά και βρυχήθηκε με τις φωνές των εσώτερων κεραυνών. Τώρα πυργωνόταν τελείως σιωπηλό, δυσοίωνο, κρατώντας στην κρυμμένη πλευρά του εκείνη την κρυφή, τιτανική εικόνα που έλεγε ο θρύλος. Υπήρχαν σπηλιές σ’ αυτό που ίσως ήταν άδειες κι έρημες με το πανάρχαιο σκότος. Ίσως όμως – αν ο θρύλος έλεγε αλήθεια – να ‘κρυβαν και τρόμους με μορφή που δεν μαντεύεις ………………………………………………………………………………
Ήταν μία έρημη χώρα, δίχως χαρούμενα λιβάδια και καπνοδόχες από αγροτόσπιτα, που έδειχνε ατελείωτη. Απ’ αυτή τη μεριά δεν φαινόταν κανένα ίχνος θάλασσας, γιατί το Οριάμπ είναι μεγάλο νησί. Μαύρες σπηλιές και παράξενες σχισμές υπήρχαν επίσης πολυάριθμες στην κάθετη πλευρά των γκρεμών, αλλά καμία δεν φαινόταν προσιτή σ’ έναν ορειβάτη. …………………………………………………………….
Όμως υπήρχε δρόμος, τον είδες την κατάλληλη στιγμή. Μονάχα ένας πολύ ειδικός ονειρευτής θα ‘ χε χρησιμοποιήσει εκείνες τις αδιόρατες προεξοχές για τα πόδια, που για τον Κάρτερ ωστόσο ήταν αρκετές. Ξεπερνώντας τώρα τον προς τα έξω κρεμάμενο βράχο, βρήκε την πλαγιά, πάνω από αυτόν, πολύ ευκολότερη από την παρακάτω επειδή ένας μεγάλος παγετώνας είχε λιώσει, αφήνοντας μια τεράστια έκταση με χώμα και προεξοχές. Στ’ αριστερά, ένας κατακόρυφος γκρεμός, σωριασμένος ολόισια από άγνωστα ύψη σε άγνωστα βάθη, με το μαύρο στόμιο μιας σπηλιάς απλησίαστης ακριβώς από πάνω του. Αλλού όμως, το βουνό έκλινε με ένταση από πίσω, αν και του έδινε χώρο ν’ ακουμπήσει και να ξεκουραστεί………..»