«Ξενοκτονία» του Orson Scott Card. Μυθιστόρημα Επιστημονικής Φαντασίας. Σε εποχές που οι άνθρωποι έχουν ήδη εγκατασταθεί σε άλλους πλανήτες οι οποίοι όμως ήδη κατοικούνται από άλλα όντα.
Λουζιτάνια. Ένας τόπος που κατοικείται από κάτι νοήμονα γουρουνάκια, τις υπερφυσικές μέλισσες και τους ανθρώπους. Α, και ένας ιός ο οποίος, νοήμων ή όχι, απειλεί να τους καταστρέψει όλους.
Το απόσπασμα δεν αναφέρεται σε σπηλιά αλλά σε ένα τεχνητό τούνελ φτιαγμένο από τα Εντομοειδή.
«Στο εσωτερικό, το μοναδικό φως ήταν αυτό που έμπαινε από το άνοιγμα της πόρτας. Ο χώρος στον οποίο πέρασαν δεν είχε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, και ούτε υπήρχε δάπεδο, στο χώμα συνέχιζαν να πατάνε. Μόλις συνήθισαν λίγο τα μάτια της στο μισοσκόταδο, η Βαλεντάιν διαπίστωσε πως η πιο σκούρα σκιά στο βάθος ήταν ένα τούνελ που έμοιαζε να οδηγεί στα έγκατα της γης.
- Δεν έχουν φώτα στο τούνελ, είπε ο Εντερ. Θα με οδηγήσει η Βασίλισσα. Πιαστείτε από το χέρι και θα προχωράμε ο ένας πίσω από τον άλλο. Βαλεντάιν, εσύ μείνε τελευταία, αν θές.
- Πρέπει να μπουσουλάμε; Ρώτησε ο Μίρο, που με το δίκιο του τον έτρωγε. Δεν γίνεται να πάμε όρθιοι;
- Γίνεται, του αποκρίθηκε ο Εντερ. Γι’ αυτό και διάλεξε να μας φέρει απ’ αυτήν είσοδο.
Πιάστηκαν χέρι – χέρι, η Πλικτ δεύτερη μετά τον Εντερ, ο Μίρο ανάμεσα στις δυο γυναίκες. Ο Εντερ τους οδήγησε μερικά βήματα στην απότομη κατωφέρεια της σήραγγας, μα πριν γίνει τελείως πισσα το σκοτάδι κοντοστάθηκε, με τους άλλους από κοντά.
- Τι περιμένουμε; Ρώτησε η Βαλεντάιν
- Τον οδηγό μας.
Ο οποίος έφτασε πάνω στην ώρα. Η Βαλεντάιν μόλις που διέκρινε μές στο σκοτάδι το μαυριδερό χέρι με τον αντίχειρα και το ένα δάχτυλο που άρπαξε τον Εντερ από το μπράτσο. Ο Εντερ το πήρε και το έσφιξε στο δικό του. Η Βαλεντάιν προσπάθησε να δει το Εντομοειδές στο οποίο ανήκε το χέρι αυτό, μα το μόνο που έβλεπε ήταν μια φιγούρα παιδική σε μέγεθος, κι ίσως και μια ελαφριά ανταύγεια ενός κορμιού καλυμμένου μ’ ένα πράγμα σαν καύκαλο».