«Ένα Ουράνιο Τόξο τα Μεσάνυχτα» του Ευστάθιου Λιακόπουλου εκδόσεις ΕΣΟΠΤΡΟΝ. Ένα ενδιαφέρον μυθιστόρημα ιστορικό και όχι μόνο, μα πάνω από όλα τρυφερό. Η αιώνια μάχη ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, δοσμένο μέσα από την Ελληνική παράδοση.
Βρήκα μια αναφορά, όχι τόσο κολακευτική, για ένα σπήλαιο γεμάτο δαιμόνους κ.λ.π.. Επειδή όμως, δεν έχω τελειώσει ακόμα το βιβλίο, επιφυλάσσομαι να συμπληρώσω το παρόν, στην περίπτωση που βρω κι άλλες αναφορές σε σπήλαια – καταφύγια περίεργων όντων ή όχι.
«Αλλά τα φίλτρα δεν λειτούργησαν φαίνεται όπως έπρεπε. Γιατί ο ξάδελφός της όταν εκείνη τον ξεμονάχιασε μέσα στα ερείπια του ναού του Σέτη και πήγε να τον φιλήσει, όχι μόνο τη χαστούκισε, αλλά την ξεγύμνωσε και την έδιωξε. Και μετά από αυτή την ταπείνωση που ήταν βαρύτερη και από τον πιο άγριο βιασμό, έφυγε μαζί με την μνηστή του και εγκατέλειψε θεία και ανηψιά.
Η Κλειώ άντεξε το μεγάλο σοκ και κράτησε μυστικό από τη θεία της το επεισόδιο. Αλλά ο έρωτάς της για τον ξάδελφό της φούντωσε πάλι. Και κατέφυγε στη μάγισσα και πάλι.
Καθώς όμως τώρα το πρόβλημα ήταν μεγαλύτερο και ο ξάδελφος μακριά, αναγκάστηκαν να καταφύγουν σε ένα πασίγνωστο και ακριβό σατανιστή. Και αυτός τις παρέσυρε σε ένα σπήλαιο και τις έβαλε σε ένα χορό με περίεργα όντα και φίδια με τέσσαρα χρώματα. Όμως η Κλειώ έκανε πίσω την τελευταία στιγμή. Και από τότε άρχισαν να την καταδιώκουν όπου πια κι αν πήγαινε, όλα αυτά τα ερπετά και τα φαντάσματα και οι σκύλοι και τα δαιμονικά. Και της έκαναν το βίο, αβίωτο. Και τότε μόνο θυμήθηκε και επισκέφθηκε τον Ηγούμενο.»
Έπεται συνέχεια.....