Να γράψω δυο – τρία λόγια (δυο – τρία που λέει ο λόγος

) πριν πήξω πάλι με την δουλειά.
Κατ’ αρχάς συγχαρητήρια στους αρχηγούς τους ομαδάρχες και σε όλους όσους ίδρωσαν παρ’ όλο το κρύο και την υγρασία ώστε να έχουμε μια πολύ επιτυχημένη άσκηση.
Πάνω απ’ όλους όμως θέλω να ευχαριστήσω προσωπικά τα λίγα άτομα που ανέλαβαν τόσο πρόθυμα την υποστήριξη όλων εμάς. Ενώ εμείς είχαμε την πολυτέλεια της δουλείας με βάρδιες, εκείνοι δούλεψαν υπερωρίες για να μας παράσχουν σέρβις λουξ. Θέλει αρκετή μεγαλοψυχία για να κουβαληθείς τόσο δρόμο και να υποστείς τρεις μέρες βροχή και ταλαιπωρία μόνο και μόνο για να υποστηρίξεις τους υπόλοιπου και όχι για να έχεις να λες τα κατορθώματά σου μέσα στη σπηλιά. Ειλικρινά λυπάμαι που δεν συγκράτησα τα ονόματα όλων ώστε να τους ευχαριστήσω ονομαστικά.
Επίσης θεωρώ ότι η μεγαλύτερη επιτυχία της άσκησης ήταν ότι απέδειξε ότι (όπως λένε οι Άγγλοι) ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΛΗΣΗ, ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΚΑΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ.

Ήμασταν τόσοι διαφορετικοί σύλλογοι και φορείς, κάτω από σχετικά αντίξοες συνθήκες, και δεν βρέθηκε ένας να υψώσει την φωνή του (εκτός από τον Χαρίτο που βράχνιασε από τις φωνές στο σπήλαιο

). Πείτε με αιθεροβάμονα, αλλά πιστεύω πως το κλίμα ήταν καταπληκτικό και χάρηκα πάρα πολύ που και τα παιδιά της ΕΜΑΚ έδεσαν τόσο καλά με άτομα που δεν είχαν και τόσες κοινές εμπειρίες μαζί.
Κοινώς, ΣΚΊΣΑΜΕ!!
Κλείνοντας να απευθύνω έκκληση σε όλους όσους διαβάζουν το θέμα αυτό αλλά δεν είναι μέλη της σπηλαιοδιάσωσης, να έρθουν στην επόμενη συνάντηση στα γραφεία τους ΣΠΕΛΕΟ, και σιγά – σιγά να γίνουν μέλη της παρέας μας, μιας και χρειαζόμαστε πολύ περισσότερο κόσμο. Δεν χρειαζόμαστε σούπερ σπηλαιολογάρες, χρειαζόμαστε ανθρώπους που απλώς να το λέει η καρδιά τους.
Ποτέ δεν ξέρεις ποιος μπορεί να χρειαστεί τη βοήθειά σου. Μην αδιαφορείτε και μην τεμπελιάζετε.
