Την ομάδα αποτελούσαν οι: Λίκα Νικόλαος (μέλος της ΕΟΔ Αττικής), Ζαρκαδάς Ανδρέας, Πασπαλιάρης Νίκος, Τριανταφύλλη Φρύνη και Τριανταφύλλης Γιάννης.
Μετά το στένωμα διακρινόταν ένας μικρός θάλαμος και δεν υπήρχε ροή αέρα. Το στένο διευρήνθηκε τεχνητά και έγινε δυνατή η διέλευσή του, παρόλο που χρειάζεται ακόμη λίγο καθάρισμα από την λάσπη.
Προς μεγάλη μας έκπληξη, το σπήλαιο συνέχιζε μετά από το μικρό θάλαμο που φαινόταν. Για περίπου 7 μέτρα υψομετρικά, η κίνηση γίνεται σε στενά περάσματα μέσα από κατακριμνήσεις και σφηνωμένους βράχους με λάσπη και σαθρές πέτρες. Δεν απαιτείται η χρήση σχοινιού, αλλά λόγο της ολισθηρότητας κάποια σημεία είναι επικίνδυνα.
Μετά από ένα κατέβασμα 3 περίπου μέτρων, το σπήλαιο ανοίγει και γίνεται αρκετά άνετο. Μετά συναντάμε μια διακλάδωση, όπου ο ένας κλάδος καταλήγει σε ένα θάλαμο και ο άλλος μετά από ένα κατέβασμα 5 μέτρων καταλήγει σε μια αίθουσα (πλάτος 6μ, ύψος 5μ και μήκος 10μ) με μερικό διάκοσμό όπου ακολουθεί ένα κατέβασμα 7-8 μέτρων. Δυστυχώς δεν έγινε κατάβαση σε αυτό λόγο έλλειψης σχοινιού και χρόνου.
Γενικά, η συνέχεια του σπηλαίου πρόκειται για μια διάκλαση (όπως και το ήδη γνωστό σπήλαιο), στην οποία έχουν γίνει πολλές κατακριμνήσεις και διαμορφώνεται η όδευση του σπηλαίου.
Δυστυχώς δεν είχαμε ένα ρολόι SUUNTO να μετρήσουμε με κάποια ακρίβεια το βάθος του νέου τμήματος. Μετρημένο με το μάτι, το βάθος του νέου τμήματος είναι περίπου 25 μέτρα.
Σε επόμενη άμεση επίσκεψη θα γίνει χαρτογράφηση και συνέχεια της εξερεύνησης.
Ακολουθεί ένα πρόχειρο σκαρήφημα του νέου τμήματος που έγινε από μνήμης μετά από κάποιες ώρες, οπότε οι αναλογίες και οι αποστάσεις δεν είναι οι σωστές.
Εξωτερική εικόνα στο αρχικό post: http://sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc6/hs067.snc6/167742_176827719022275_123705227667858_381895_4602282_n.jpg
