"Την άφησα ν' απαγγείλει τις πρώτες τέσσερις φράσεις κι ύστερα άρχισα ν' απαγγέλλω κι εγώ μαζί σας. Σταμάτησε και με κοίταζε μ' ανοιχτό το στόμα. Ύστερα χαμογέλασε και συνεχίσαμε μαζί ως το τέλος, απαγγέλλοντας λέξη προς λέξη. Ήταν πολύ περίεργο. Κι οι δυο ήμαστε ντροπαλά παιδιά. Για την Μπόμπι ο δράκος που την τραβούσε έξω από την σπηλιά ήταν η αδερφή της. Για μένα η μάνα μου. Οι αυταρχικοί άνθρωποι συχνά πιστεύουν ότι ο μόνος τρόπος να θεραπεύσεις τη δειλία ενός παιδιού είναι να το φέρεις αντιμέτωπο με ό,τι το τρομάζει περισσότερο - το διαγωνισμό αποστήθησης, στην περίπτωσή μας."
" Το άγγιγμα και μόνο του ανάγλυφου συμβόλου προκάλεσε στον Γάρντνερ ένα είδος προληπτικού τρόμου που όμοιό του δεν είχε ξαναγνωρίσει ποτέ. Πριν ένα μήνα θα έβαζε τα γέλια σα να του έλεγε κάποιος ότι θα αισθανόταν έτσι - σαν άνθρωπος των σπηλαίων μπροστά στην έκλειψη του ηλίου ή σαν χωρικός του μεσαίωνα που βλέπει στον ουρανό στην πύρινη γραμμαή που αιώνες αργότερα θα ονομαζόταν Κομήτης του Χάλεϊ".
" Και δεν ήταν υπερβολή. Συγκεκριμένα, είχε ανάγκη από πολλή βοήθεια. Το χοντρό καλώδιο χωριζόταν σε έξη λεπτότερα που το καθένα κατέληγε σ' ένα ζευγάρι ακουστικά. Αν στην αποιθήκη της Μπόμπι είχαν παίξε ρώσικη ρουλέτα, τώρα ήταν σαν να έχωνα το κεφάλι του στην μπούκα του κανονιού και να ζητούσε από τον κανονιέρη να βάλει φωτιά.
Δεν είχε άλλη εκλογή.
Επιασε ένα πό τ' ακουστικά και κοίταξε το κουβάρι από τα καφετιά, σκοτωμένα κορμιά στην άλλη άκρη της αίθουσας.
Νυχτερίτες; Ανόητο, ξε-ανόητο, το όνομα τους ταίριαζε. Διαστημάνθρωποι των σπηλαίων, αυτό ήταν!"
Νυχτερίτες! του Στέφεν Κινγ. Ενα βιβλίο δύο τόμων που το "ανακάλυψα" στο σπίτι. Νόμιζα ότι ότι το είχα διαβάσει αλλά τελικά έκανα λάθος. Μια ακόμα καταπληκτική ιδέα που συνέλαβε ο βασιλιάς του τρόμου μέσα από μια συναρπαστική αφήγηση. Όσοι διαβάζετε King , πρέπει να το διαβάσετε.
Ενα θαμμένο σκάφος από το διάστημα, μετατρέπει τους ανθρώπους μιας ήσυχης κωμόπολης σε τυχοδιώκτες του διαστήματος. Υπάρχει κανείς να τους σώσει;