Ένα βιβλίο που αγόρασα μέσα στο πλοίο στον γυρισμό μας από Ρόδο.
“Γιατί δε μιλάς για μένα;” της Λένας Διβάνη, από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Εφτά διηγήματα από γυναίκα για γυναίκες.
Άλλοτε τρυφερό άλλοτε σκληρό, άλλοτε θυμίζει κάτι και άλλοτε μας ζητάει να ξεχάσουμε κάτι...
Μία και μόνο αναφορά σε σπήλαιο.
"Δεν θέλω ν' ακούσω άλλο, δε θέλω, δε θέλω!!! Της κάρφωσε το μαχαίρι στο στήθος κλαίγοντας. Ύστερα ξανά και ξανά. Είχα σκύψει μπροστά. Είχα κουλουριαστεί σχεδόν στην πολυθρόνα σφίγγοντας τα χέρια. Δεν ήθελα ν' ακούσω άλλο, δεν καταλάβαινε ότι με αρρώσταινε; Σήκωσα τα μάτια. Έκλαιγε!! Ναι, έκλαιγε σιωπηλά διαβάζοντας τις τελευταίες του φράσεις.
¨Δεν έχω τη δύναμη να εκφράσω τι αίσθηση άφατης ερημιάς κατάσκαψε την καρδιά μου! Ένιωσα λες και το στερνό πλοίο που μπορούσε να με λυτρώσει, παίρνοντάς με απ' το ερημονήσι μου, πέρασε μακρυά, δίχως να πάρει είδηση τα σήματα. Το σώμα μου κατέρρεε αργά, λες κι είχε έρθει η ώρα των γηρατειών... Ενα σπήλαιο μαύρο, όσο πήγαινε και μεγάλωνε μέσα στο κορμί μου”.
Έκλεισε αργά το βιβλίο και με κοίταξε κουρασμένος, νικημένος, με το δακρυσμένο του βλέμμα, σαν να μου ζητούσε συγχώρεση....
Το βράδυ με πήγε στο αεροδρόμιο."