Χαμένο χειρόγραφο του Σαίξπηρ εντοπίζεται σε σπηλιά!

Πριν από λίγον καιρό ο καλός φίλος και συνάδελφος σπηλαιολόγος, επίσης του ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο., Θωμάς Θεοδοσιάδης, γνωρίζοντας τη μανία μου για οτιδήποτε σχετίζεται με τον Σαίξπηρ, μού χάρισε το μυθιστόρημα της Τζένιφερ Λι Κάρελ Το απόκρυφο χειρόγραφο του Σαίξπηρ. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα τύπου Κώδικα ντα Βίντσι, μ’ ένα σωρό γρίφους, μπόλικη περιπέτεια και κάμποσες απίθανες ανατροπές. Η υπόθεση έχει να κάνει με την αναζήτηση του χαμένου χειρογράφου του Καρδένιου, ενός έργου που γράφτηκε πιθανότατα από τον Σαίξπηρ και τον Τζων Φλέτσερ, το οποίο γνωρίζουμε ότι παίχτηκε από τον θίασο του Σαίξπηρ, αλλά δεν εκδόθηκε ποτέ. Τα ίχνη του χειρογράφου χάνονται κάπου στο τέλος της τρίτης δεκαετίας του 18ου αιώνα.
Οι ήρωες της Κάρελ, οι περισσότεροι από τον ακαδημαϊκό χώρο αλλά και τον χώρο του θεάτρου, ή απλώς εκκεντρικοί λάτρεις του Σαίξπηρ, ψάχνουν αόκνως σε διάφορα μέρη του κόσμου για το περιβόητο χειρόγραφο, το οποίο τελικά εντοπίζεται… μέσα σε μια σπηλιά! Ένας ενοχλημένος κροταλίας μπροστά στη στενή είσοδο, από την οποία βγαίνει η ανάσα της σπηλιάς, νυχτερίδες που χαλούν τον κόσμο μέσα κι έξω απ’ το σπήλαιο, μπόλικο γκουανό που ζωηρεύει από την παρουσία κάθε είδους σπηλαιόβιου ζωυφίου, στενοί διάδρομοι και χαμηλές στοές, μικροί θάλαμοι και μεγάλες αίθουσες με χρωματιστό σταλακτιτικό διάκοσμο, αλλά και επικίνδυνες σάρες συνθέτουν την ταυτότητα της σπηλιάς, που βρίσκεται κάπου στην Αριζόνα. Μέσα της βρίσκουμε και κάμποσα ξεχασμένα πτώματα, θαμμένα κι άθαφτα, ενώ το περιπετειώδες σκηνικό συμπληρώνουν επικίνδυνες κατολισθήσεις, που φράσσουν τις παλιές εξόδους κι ανοίγουν νέες, αλλά και διάφορες μάχες ανάμεσα στους διεκδικητές του χειρογράφου, με πιστόλια, μαχαίρια, σύριγγες με ποτάσιο, κι ό,τι άλλο βρεθεί τριγύρω.
Δυστυχώς δεν μπορώ να παραθέσω εδώ το κείμενο, γιατί η δράση από τον εντοπισμό του σπηλαίου μέχρι την εγκατάλειψή του εκτείνεται σε δεκάδες σελίδων. Γι’ αυτούς που ίσως ενδιαφέρονται, πάντως, ας ξεκινήσουν από τη σελίδα 494 του κεφαλαίου 42• η δράση εντός του σπηλαίου συνεχίζεται στα κεφάλαια 43, 44 και 45, ενώ μια τελευταία αναφορά στο σπήλαιο γίνεται και στο τελευταίο κεφάλαιο (46), στις σελίδες 548-549.
Μετάφραση: Έφη Τσιρώνη, εκδόσεις Ψυχογιός, Αθήνα 2008.