«Με τα μάτια του Ανώτερου Κόσμου» ένα διήγημα επιστημονικής φαντασίας γραμμένο από έναν σπουδαίο συγγραφέα του είδους: Τζακ Βάνς από τις εκδόσεις Space.
Σε μια εποχή που η Γη έχει γεράσει και ο Ήλιος το ίδιο, στέλνοντας ετοιμοθάνατες αχτίδες φωτός στους εξαθλιωμένους πνευματικά και ηθικά λιγοστούς ανθρώπους. Μια εποχή δαιμόνων, μαγείας χωρίς όμως την γοητεία των εποχών των βασιλιάδων, των ιπποτών και των καθαρών μαχών. Αυτά αρκούν… Ας δούμε τις αναφορές στις σπηλιές.
« Ο Κουζέλ έδιωξε από το μυαλό του αυτό το θέμα που εύρισκε πως τον αναστάτωνε. Σκέφτηκε να κοιτάξει αλλού, όταν το μάτι του έπιασε κάτι που του τράβηξε την προσοχή του, πίσω στους γκρεμούς. Μια μουσική αντήχησε ξαφνικά, κάνοντας όλο το μέρος να δονείται – η απλή μουσική της αγωνίας και της απέραντης απελπισίας που είχε ακούσει πρωτύτερα. Ο Κουζέλ είδε τότε πετρωμένος, ένα μεγάλο φτερωτό πλάσμα, ντυμένο με λευκό πέπλο, που πετούσε πολύ ψηλά, στο άνοιγμα των γκρεμών. Είχε μακριές φτερούγες με τένοντες από χυτίνη καλυμμένους με γκρίζα μεμβράνα. Παγωμένος απ’ τον φόβο του, ο Κουζέλ το είδε να χώνεται σε μια σπηλιά που έχασκε στα πλευρά ενός γκρεμού.»
«Κρατώντας την λάμπα μπροστά του, ο Κουζέλ προχώρησε αργά μέσα στη σπηλιά. Μια απροσδόκητη ανησυχία έκανε την καρδιά του να χτυπάει γοργά. Σταμάτησε απότομα. Είχε ακούσει μουσική; Ή ήταν η ανάμνηση μιας μουσικής; Αφουγκράστηκε, αλλά δεν άκουσε τίποτε άλλο και παρ’ όλο που ήθελε να προχωρήσει, ο φόβος του παρέλυσε τα πόδια. Έσφιξε τη λαβή του φαναριού του κι έριξε μια ματιά στο σκονισμένο πέρασμα. Που οδηγούσε; Τι βρισκόταν εκεί μέσα; Μια αραχνιασμένη σπηλιά; Μια Σύναξη Δαιμόνων; Η ιερή χώρα του Μπισόν; Προχώρησε αργά μ’ όλες τις αισθήσεις σε επιφυλακή. Τότε διέκρινε πάνω σε μια βραχώδη προεξοχή μια υπόφαιη καταφαγωμένη σφαίρα. Το φυλαχτό που είχε πάρει στο παρελθόν. Ήταν φανερό πως η ΟΛΟΤΗΤΑ είχε αποκολληθεί και εξαφανισθεί.»