ΠΛΑΤΥΚΑΡΚΑΡΟ 2005
Επιτυχώς κατέληξε η αποστολή στον Πλατυκάρκαρο Παρνασσού. Ίσως η πρώτη φορά, χρονικά ακριβώς και εντός προγράμματος, το Σάββατο 9 Ιουλίου 2005!
Έλαβαν μέρος τα παρακάτω μέλη του ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο :
1. ΚΑΤΣΙΑΒΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ( Αρχηγός αποστολής, αρμάτωμα, φωτισμός ).
2. ΚΟΛΙΣΟΓΛΟΥ ΣΤΕΛΙΟΣ ( Συναρχηγία, αρμάτωμα, βίντεο, φωτισμός ).
3. ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ ( Υπεύθυνος G.P.S., αρμάτωμα ).
4. ΚΕΦΑΛΙΑΝΟΥ ΝΙΚΗ ( Φωτογράφηση, φωτισμός ).
5. ΤΡΕΜΟΥ ΕΥΑ ( Υποστήριξη ).
6. ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ δόκιμο μέλος ( G.P.S., πρώτος κατάβασης ).
7. ΜΠΑΝΟΣ ΝΙΚΟΣ δόκιμο μέλος ( υπέρβαρες μεταφορές, φωτισμός ).
8. ΠΙΤΑΡΟΚΟΙΛΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ δόκιμο μέλος ( υπέρβαρες μεταφορές ).
9. ΚΟΥΝΤΟΥΡΑΣ ΣΩΤΗΡΗΣ δόκιμο μέλος ( 2Ο βίντεο, φωτισμός ).
10. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ παλαιός καταβάτης ( μεταφορές ).
Η πρώτη κατάβαση στον Πλατυκάρκαρο, είχε πραγματοποιηθεί τον Ιούλιο 1987, με οδηγούς από την Λιλαία : Γιάννη Μαυροδήμο, Θύμιο Πάνο και πρώτους καταβάτες από το ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο : Ιάκωβο Καρακωστάνογλου, Γιάννη Κασσιμάτη, και Κώστα Παληοδήμο. Δεύτερη αποστολή έγινε το 1995 με καταβάτες τους : Νκολαίδη Στέφανο, Γιαννόπουλο Κώστα, Έλσα Παπασυμεών και Γιάννη Κασσιμάτη.
Πρόγραμμα Εξέλιξης Αποστολής 2005 :
8:00 - 10:30 Ξύπνημα, πρωινό φαγητό, μοίρασμα και πακετάρισμα υλικών.rn11:00 - 12:15 Φτερόλακα ξεκίνημα διαδρομής 1300μέτρων προς Πλατυκάρκαρο.rn13:00 – 15:00 Ξεκούραση - Αρματώματα.rn15:00 – 21:00 Καταβάσεις – Αναβάσεις – Ανέλκυση σάκων.rn21:30 – 11:30 Πακετάρισμα και επιστροφή στην κατασκήνωση.
Η βραδινή κατασκήνωση είχε στηθεί στην θέση Πουρνάρι Βρύση, πρόσβαση από την Μαριολάτα προς Αργοστήλια ( ανάμεσα στην περιοχή καταβόθρας Ποσοβού και αρχής του φαραγγιού του Κακορέματος ). Το πρωί οδηγήσαμε σε στενό χωματόδρομο για 2 χιλιόμετρα προς την Φτερόλακα, η πλαγιά είχε πολύ ψηλές φτέρες 1,5 μ. ύψους και συνεχίσαμε με τα πόδια την απότομη ανηφόρα προς τα έλατα με διεύθυνση γενικώς Ν.Α.rn rn Ανάμεσα στην Ψηλή Ράχη 1532μ., Βαρίδι 1687μ. και Πλατυκάρκαρο 1691μ., υπάρχουν τρείς ασβεστολιθικοί λόφοι ( φαίνονται χαρακτηριστικά ψηλότερα από την Αγόριανη απέναντι ) τους οποίους έπρεπε να τους ανεβοκατέβουμε βασανιστικά κουβαλώντας το μεγάλο βάρος των μπαταριών φωτισμού, των σχοινιών, των μεταλλικά αρματώματα κ.λ.π. Ο ιδρώτας πολύς, η διαδρομή ήταν μέσα από μισοξεραμένα δέντρα, βράχινα περάσματα, και κεραυνοβολημένα έλατα στις κορυφές των λόφων. Ευτυχώς περιοδικά βρίσκαμε και τους πύργους από πέτρες που είχαμε στήσει από την περσινή μας εξόρμηση επανανακάλυψης! Η διαδρομή ήταν περίπου 1300μ.
rn
Πλησιάσαμε πολύ κοντά στον γκρεμό της ορθοπλαγιάς και βλέπαμε τμήμα της πεδιάδας του Βοιωτικού Κηφισού (Λιλαία-Πολύδροσο ) και τα ψηλότερα σπίτια του Επτάλοφου, 700μ. υψομετρική διαφορά παρακάτω. Η είσοδος του κάρκαρου βρίσκεται σε υψόμετρο 1370μ. και οι διαστάσεις του είναι 10 Χ 5 μ περίπου. Από ένα βράχο που προεξέχει είδαμε μια ασπρίλα κάτω στον πάτο και καταλάβαμε ότι ήταν χιόνι! Τότε συνειδητοποιήσαμε ότι δεν είχαμε φέρει αρκετό ρουχισμό για χαμηλές θερμοκρασίες παρ’όλο το παράδειγμα που είχαμε από το Δρακοκάρκαρο Παρνασσού πέρσι τον Αύγουστο, με 5 βαθμούς στον πάτο, στα 50μ. βάθος και χωρίς χιόνι!
Φέτος κρεμάσαμε 2 σχοινιά για πιο γρήγορο ανεβοκατέβασμα σπηλαιολόγων και υλικών και έξτρα ασφάλεια. Χρονικός στόχος μας ήταν να γυρίσουμε πριν τις 24:00 το βράδυ στην κατασκήνωση. Το πρώτο σχοινί με την βοήθεια σάκου ( για να μην τρίβει στο χείλος του κάρκαρου ) κατέβαινε κατακόρυφα για 70μ χωρίς αλλαγή, ενώ το δεύτερο πιο δίπλα από μικρή κατηφορική σάρα και διπλή αλλαγή, που όμως κατρακυλούσαν πολλές επικίνδυνες πέτρες, με αποτέλεσμα οι μεγάλες να κάνουν μεγάλο θόρυβο και ηχώ όταν κτυπούσαν στον πάτο και οι μικρές κυριολεκτικά να σφυρίζουν σαν αδέσποτες σφαίρες.
Το Πλατυκάρκαρο μπορεί να πει κανείς ότι θυμίζει το κλασσικό σχήμα της Θρακιάς του Υμηττού, μόνο που κατεβαίνοντας τα πρώτα 30μ. ξαφνικά ανοίγεται μια οροφή σχήματος καμπάνας και έχεις ορατότητα μέχρι το τέλος του βάθους της αίθουσας που ανοίγεται, καθώς το φως που μπαίνει το καταμεσήμερο είναι αρκετό για το φωτισμό της. Το εμβαδόν της αίθουσας είναι 40 Χ 40μ περίπου!
Φόβος, δέος, σεβασμός και υπερηφάνεια, ανάμεικτα μέχρι να πατήσεις όρθιος και στέρεα στον πάτο του. Δίπλα μου, μία στενόμακρη λωρίδα χιονιού, παρόμοια με το σχήμα της εισόδου. Μία κλασσική σάρα με τόνους μαύρου χώματος, μικρές και μεγάλες πέτρες, καθώς και κορμούς δένδρων ξεκινά να κατηφορίζει. Εκεί βλέπω τον πρώτο καταβάτη με εμφανή κρύα αισθήματα! «Πόσο είναι η θερμοκρασία εδώ κάτω; » ρωτάω. « Είναι μόλις 2 βαθμοί κελσίου » ήταν η απάντηση! Το μυστικό είναι απλό: Κίνηση και Δράση! Δουλειά υπήρχε να κάνουμε, έτσι οργανωθήκαμε περιμετρικά για τον φωτισμό και αρχίσαμε την φωτογράφηση και την βιντεοσκόπηση.
Λόγω της τριβής των πετρωμάτων στις ρωγμές της οροφής, υπήρχε σκόρπια τριμμένη πέτρα ασβεστόλιθου. Που είχε γίνει χώμα έως και πούδρα! Τριγύρω στα τοιχώματα, ο ασβεστόλιθος αλλοιώνεται και μεταλλάσσεται χωρίς να προλαβαίνει να σχηματίζει σταλακτίτες, αλλά σχηματίζει μία λεπτή κρούστα η οποία κατόπιν σπάζει και αποκολλάται από τα τοιχώματα και συσσωρεύεται στο δάπεδο τριγύρω σε λεπτές πλάκες! Ήταν ένα απόκοσμο περιβάλλον, νεκρό, στείρο, αφιλόξενο σαν κάτεργο και η ζωή που του δίναμε, δεν του ταίριαζε καθόλου! Ήταν σαν να μας παρότρυνε να φύγουμε από εκεί το γρηγορότερο και αυτό ακριβώς θέλαμε να κάνουμε!
Αφού πήραμε τις απαραίτητες μετρήσεις με το αποστασιόμετρο λέιζερ, ( χωρίς αυτό δεν θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε σωστά το ύψος οροφής ) για την χαρτογράφηση, τις απαραίτητες φωτογραφίες της αίθουσας και το βίντεο από τις αναβάσεις και καταβάσεις, έμεινε η δουλειά της ανέλκυσης 4 βαριών σάκων με υλικά. Τελευταίος εγκαταλείπει το καράβι ο καπετάνιος…..ε, το σπήλαιο ήθελα να πω…..οι αρχηγοί : rnΟ Κολίσογλου από το σχοινί της αλλαγής ξαρμάτωμα και ο Κατσιαβός από το μονοκόμματο σχοινί να κρεμά τους σάκους, τους οποίους τραβούσαν 2 άτομα 70 μέτρα παραπάνω και με την Κεφαλιανού Νίκη στο χείλος του γκρεμού κρεμασμένη να ξεσκαλώνει τους σάκους εκεί. Είχαμε ξαρματώσει και βγει όλοι, όταν ξεκινούσε η νύχτα! Γλιστράμε προς την μικρή φτερόλακα, ιδρωμένοι, μέσα στην νύχτα σαν σίγουρα θύματα σε καλοστημένη ενέδρα… κατα περιόδους συναντάμε τους πύργους από πέτρες, αλλά πραγματικά χρειαστήκαμε τη διορθωτική πορεία των G.P.S. μας. Δεξιά, μας συνόδευαν για μεγάλο διάστημα τα μακρινά φώτα των χωριών του Πολύδροσου και της Λιλαίας.
rn
Αργότερα μετά τα μεσάνυχτα, στην κατασκήνωση όπου είχε αφύσικο άνεμο και κρύο, κοντά στην φωτιά, ανταλλάξαμε εμπειρίες και συναισθήματα από την κατάβαση στον Πλατυκάρκαρο και ο βαρύς σκιερός πάτος του μας στοίχειωνε για όλη την υπόλοιπη …εβδομάδα!
rnΣημ. (Περισσότερες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες στην ηλεκτρονική εφημερίδα του ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο.)
Για την ομάδα
ΚΑΤΣΙΑΒΟΣ Θ. ΓΕΩΡΓΙΟΣrnΜΗΧΑΝΟΛΟΓΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣrnΜέλος ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο.
rn
ΘΑ ΠΑΨΕΙ ΠΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ, 
ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΠΕΡΣΙ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ 2004 ΠΟΥ ΕΠΑΝΑΚΑΛΥΨΑΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ, ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΑΡΑΚΟΣΤΑΝΟΓΛΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΠΕΛΕΟ. 
ΑΛΛΑ ΕΥΤΥΧΩΣ ΕΙΧΑΜΕ ΜΑΡΚΑΡΕΙ ΤΗ ΔΥΣΚΟΛΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΜΕ ΣΤΗΣΙΜΑΤΑ ΠΥΡΓΩΝ ΑΠΟ ΠΕΤΡΕΣ (ΚΟΥΚΟΥΡΑ). ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΥ, ΚΑΘΩΣ ΣΧΕΔΟΝ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΤΡΑ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΑΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΗΣΟΥΜΕ, ΕΚΡΥΒΕ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΑΦΕ ΣΚΟΡΠΙΟ ΑΠΟ ΚΑΤΩ! 
ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ… ΣΚΟΡΠΙΟΥΣ, ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΤΕ !!! 
