Καλημέρα σε όλες και όλους!
Μόλις τώρα τελείωσα ένα ενδιαφέρον μυθιστόρημα, την "Κατάβαση" του Jeff Long. Το 90% της δρασης εξελίσσεται εντός της γης! Στην Ελλάδα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Φανταστικός Κόσμος. Καλογραμμένο βιβλίο, ενταγμένο στην λογοτεχνία fantasy. Περιγράφει το εσωτερικό της γης (και τους υποτιθέμενους ...κατοίκους της) με ένα γοτθικό, σκοτεινό τρόπο ανάλογο με "την φυλή που θα μας αντικαστήσει" συνδυασμένο με την μεγαλοπρέπεια του "ταξιδιού στο κέντρο της γης". Πουθενά φυσικά δεν αναφέρεται ότι είναι οτιδήποτε άλλο από ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα... Πάω στοίχημα όμως ότι πολύ σύντομα θα βρεθούν κάποιοι που θα μιλήσουν για κωδικοποιημένα μηνύματα. Δυστυχώς η βλακεία είναι ακατανίκητη. Αποσπάσματα δεν μπορώ να βάλω αφού πρόκειται για βιβλίο 532 σελίδων!
Δημήτρης
dim.kar
M
MALAMA KATERINA
Εγώ όμως μπορώ! Μόλις το διάβασα (ομολογώ πως άργησα λίγο αλλά .... και τι έγινε;) και το βρήκα καταπληκτικό......
Ήταν πράγματι εκπληκτικό! Χωρίς να έχει καμία σχέση με επιστημονικές ενδείξεις ή την πραγματικότητα, σε παρασύρει, τόσο, σε γνώριμες όσο και σε διωγμένες από το συνειδητό, σκέψεις.
Το εσωτερικό της γης.... μπορεί άραγε να κρύβει κάτι; Τι είναι αυτό που μπορεί να ωθήσει τους ανθρώπους στην εξερεύνησή του; Η γνώση ή η κατάκτησή του;
Οντως το βιβλίο έίναι 532 σελίδες, και σχεδόν όλο διαδραματίζεται στο εσωτερικό της γης. Παρόλα αυτά αξίζει να σας μεταφέρω μερικές χαρακτηριστικές εικόνες:
« Ο Άικ δεν είχε ποτέ τα κότσια για εξερευνήσεις σπηλαίων. Ο κλειστός χώρος τον έκανε να νοιώθε κλειστοφοβία. Ευτυχώς, τα ένστικτά του λειτουργούσαν. Συγκριτικά, η ανάβαση σε ένα βουνό ήταν το ακριβώς αντίθετο από την κατάβαση σε μία σπηλιά. Το βουνό σου έδινε ένα είδος απελευθέρωσης που σου προκαλούσε, συγχρόνως, φόβο και λύτρωση. Από την εμπειρία του, ο Άικ μπορούσε να πει πως οι σπηλιές αφαιρούσαν κατά πολύ αυτήν την ελευθερία. Το σκοτάδι και η κατακόρυφη πορεία τους προς τα κάτω σου έδιναν μια τυρρανική αίσθηση. Συμπίεζαν την φαντασία και διαστρέβλωναν το πνεύμα. Βέβαια, τόσο τα βουνά όσο και οι σπηλιές είχαν σχέση με την ορειβασία. Και, στο κάτω κάτω, δεν υπήρχε διαφορά μεταξύ ανάβασης και κατάβασης. Ο ίδιος κύκλος ήταν. Με αυτές τις σκέψεις συνέχισε να καλύπτει γρήγορα την απόσταση.....n...........Οι στρατοί αναπτύσσονταν όλο και πιο βαθιά, αποκτώντας γνώση μιας απέραντης και περίπλοκης υπόγειας γεωγραφίας κάτω από τα ορυχεία σιδήτου του Δυτικού Κιούμπερλαντ στην Νότια Ουαλία, των σπηλαίων Χόλοτς στην Ελβετία, τη Χαράδρα του Έπους στην Ελλάδα, τα Βουνά Πίκος στη χώρα των Βάσκων, τα ορυχεία λιθανθράκων στον Κεντάκι, τα cenotes του Γιουκατά, τα ορυχεία διαμαντιών στην Νότια Αφρική και σε δεκάδες άλλα μέρη. Το βόρειο ημισφαίριο ήταν εξαιρετικά πλούσιο σε ασβεστόλιθο που, σε χαμηλότερα επίπεδα, τήκονταν σε ρευστό μάρμαρο και τελικά, ακόμη βαθύτερα, σε βασάλτη. Αυτό το βραχώδες υπόστρωμα ήταν τόσο βαρύ που στήριζε ολόκληρη την επιφάνεια του πλανήτη. Επειδή ο άνθρωπος σπάνια άνοιγε λαγούμια μέχρι εκείνο το σημείο – μόνο κάποιες ερευνητικές βολιδοσκοπήσεις για πετρέλαο και το από καιρό εγκαταλειμμένο σχέδιο Μόχο είχαν προχωρήσει τόσο – οι γεωλόγοι πάντα πίστευαν πως ο βασάλτης αποτελούσε μια στερεή και συμπαγή μάζα. Αυτό που έβρισκε τώρα ο άνθρωπος ήταν ένας πλανητικός λαβύρινθος. Γωολογικοί ανιχνευτές βυθίζονταν σε χιλιάδες μίλια βάθος........
και το βιβλίο – περιπέτεια τελειώνει (happy end ευτυχώς αλλά με δόσεις αμφιβολίας)
............Στέκονταν ακίνητοι στην είσοδο μιας σπηλιάς, χωρίς όνομα, με την ζούγκλα απλώνεται μπροστά τους. Σχεδόν γυμνοί και παραληρώντας, η Άλι κατέφυγε σε αυτό που ήξερε να κάνει. Με βραχνή φωνή άρχισε να προσεύχεται, ευχαριστώντας τον Θεό.......
Ήταν πράγματι εκπληκτικό! Χωρίς να έχει καμία σχέση με επιστημονικές ενδείξεις ή την πραγματικότητα, σε παρασύρει, τόσο, σε γνώριμες όσο και σε διωγμένες από το συνειδητό, σκέψεις.
Το εσωτερικό της γης.... μπορεί άραγε να κρύβει κάτι; Τι είναι αυτό που μπορεί να ωθήσει τους ανθρώπους στην εξερεύνησή του; Η γνώση ή η κατάκτησή του;
Οντως το βιβλίο έίναι 532 σελίδες, και σχεδόν όλο διαδραματίζεται στο εσωτερικό της γης. Παρόλα αυτά αξίζει να σας μεταφέρω μερικές χαρακτηριστικές εικόνες:
« Ο Άικ δεν είχε ποτέ τα κότσια για εξερευνήσεις σπηλαίων. Ο κλειστός χώρος τον έκανε να νοιώθε κλειστοφοβία. Ευτυχώς, τα ένστικτά του λειτουργούσαν. Συγκριτικά, η ανάβαση σε ένα βουνό ήταν το ακριβώς αντίθετο από την κατάβαση σε μία σπηλιά. Το βουνό σου έδινε ένα είδος απελευθέρωσης που σου προκαλούσε, συγχρόνως, φόβο και λύτρωση. Από την εμπειρία του, ο Άικ μπορούσε να πει πως οι σπηλιές αφαιρούσαν κατά πολύ αυτήν την ελευθερία. Το σκοτάδι και η κατακόρυφη πορεία τους προς τα κάτω σου έδιναν μια τυρρανική αίσθηση. Συμπίεζαν την φαντασία και διαστρέβλωναν το πνεύμα. Βέβαια, τόσο τα βουνά όσο και οι σπηλιές είχαν σχέση με την ορειβασία. Και, στο κάτω κάτω, δεν υπήρχε διαφορά μεταξύ ανάβασης και κατάβασης. Ο ίδιος κύκλος ήταν. Με αυτές τις σκέψεις συνέχισε να καλύπτει γρήγορα την απόσταση.....n...........Οι στρατοί αναπτύσσονταν όλο και πιο βαθιά, αποκτώντας γνώση μιας απέραντης και περίπλοκης υπόγειας γεωγραφίας κάτω από τα ορυχεία σιδήτου του Δυτικού Κιούμπερλαντ στην Νότια Ουαλία, των σπηλαίων Χόλοτς στην Ελβετία, τη Χαράδρα του Έπους στην Ελλάδα, τα Βουνά Πίκος στη χώρα των Βάσκων, τα ορυχεία λιθανθράκων στον Κεντάκι, τα cenotes του Γιουκατά, τα ορυχεία διαμαντιών στην Νότια Αφρική και σε δεκάδες άλλα μέρη. Το βόρειο ημισφαίριο ήταν εξαιρετικά πλούσιο σε ασβεστόλιθο που, σε χαμηλότερα επίπεδα, τήκονταν σε ρευστό μάρμαρο και τελικά, ακόμη βαθύτερα, σε βασάλτη. Αυτό το βραχώδες υπόστρωμα ήταν τόσο βαρύ που στήριζε ολόκληρη την επιφάνεια του πλανήτη. Επειδή ο άνθρωπος σπάνια άνοιγε λαγούμια μέχρι εκείνο το σημείο – μόνο κάποιες ερευνητικές βολιδοσκοπήσεις για πετρέλαο και το από καιρό εγκαταλειμμένο σχέδιο Μόχο είχαν προχωρήσει τόσο – οι γεωλόγοι πάντα πίστευαν πως ο βασάλτης αποτελούσε μια στερεή και συμπαγή μάζα. Αυτό που έβρισκε τώρα ο άνθρωπος ήταν ένας πλανητικός λαβύρινθος. Γωολογικοί ανιχνευτές βυθίζονταν σε χιλιάδες μίλια βάθος........
και το βιβλίο – περιπέτεια τελειώνει (happy end ευτυχώς αλλά με δόσεις αμφιβολίας)
............Στέκονταν ακίνητοι στην είσοδο μιας σπηλιάς, χωρίς όνομα, με την ζούγκλα απλώνεται μπροστά τους. Σχεδόν γυμνοί και παραληρώντας, η Άλι κατέφυγε σε αυτό που ήξερε να κάνει. Με βραχνή φωνή άρχισε να προσεύχεται, ευχαριστώντας τον Θεό.......
andreas
Περιγράφει το εσωτερικό της γης (και τους υποτιθέμενους ...κατοίκους της) με ένα γοτθικό, σκοτεινό τρόπο ανάλογο με "την φυλή που θα μας αντικαστήσει"
Βρίλ-Για, η επερχόμενη Φυλή...
Sir Edward Bulwer-Lytton, 1873
Ελληνικός τίτλος "Η ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΦΥΛΗ Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΚΟΥΦΙΑΣ ΓΗΣ", εκδόσεις ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ
Κατηγορία "Επιστημονική Φαντασία"
Το έχω και το δανείζω σε όποια ή όποιον θέλει.
ή δέστε και εδώ
Βρίλ-Για, η επερχόμενη Φυλή...
Sir Edward Bulwer-Lytton, 1873Ελληνικός τίτλος "Η ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΦΥΛΗ Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΚΟΥΦΙΑΣ ΓΗΣ", εκδόσεις ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ
Κατηγορία "Επιστημονική Φαντασία"
Το έχω και το δανείζω σε όποια ή όποιον θέλει.
ή δέστε και εδώ