Σημείωση: Η Κατίνα Ζερβού γεννήθηκε στον Άγιο Δημήτριο Μονεμβασίας (στη νότια Λακωνία), το 1909 και έζησε εκεί τα παιδικά της χρόνια. Μετά πήγε με τον άντρα της στον Πειραιά όπου έζησαν και εργάστηκαν και μετά τη συνταξιοδότηση επέστρεψαν στο χωριό. Εκεί, ο σύζυγος που αγαπούσε το διάβασμα, άρχισε να χάνει το φως του και η κυρία Κατίνα που είχε πάει μία τάξη μόνο στο σχολείο θυμήθηκε (περασμένα 80) να διαβάζει (για το σύζυγο) και να γράφει. Και έγραψε τις αναμνήσεις της που η κόρη της, κυρία Λούλα Ζερβού διέσωσε και εκδόθηκαν.
Εξωτερική εικόνα στο αρχικό post: http://upload6.postimage.org/540390/untitled.jpg
Εξωτερική εικόνα στο αρχικό post: http://upload6.postimage.org/540402/untitled2.jpg
rn rn«…………….rnΤον θυμάμαι (τον πατέρα μου) στα Πλάκια που ερχότανε τα βράδια να μας κάνει συντροφιά γιατί εκεί είχαμε τα πρόβατα. Εκεί λοιπόν και εγώ, μικρό όπως ήμουνα, είχα και τον παππούλη μου παρέα και την αδελφή μου Χρυσούλη που έβοσκε τα πρόβατα.rnΕπίσης τον θυμάμαι μετά, που δεν είχε πόλεμο. Δεν θυμάμαι ακριβώς, πάντως πρέπει να ήτανε μετά το '15, '17, Ί8, εκεί περίπου, εγώ βέβαια είχα λίγο μεγαλώσει, τον θυμάμαι λοιπόν στον Κορογώνα που καμάτευε με τα άλογα και ο μπαρμπα-Ταξιάρχης με τα βόδια. Ο μπαρμπα-Ταξιάρχης ήτανε συνέταιρος και τα βράδια μαζευόμαστε όλοι στη σπηλιά. Βόδια, άλογα, πρόβατα, άνθρωποι, όλοι μαζί. Εκεί λοιπόν, σε μια άκρη της σπηλιάς, ήτανε σαν πατάρι, εκεί εστρώναμε όλοι μαζί. Εγώ με τις αδελφές μου Βενετία και Χρυσούλη, τα κορίτσια του μπαρμπα-Ταξιάρχη, την Πότα, τη Σταυρούλα. Τί τρώγαμε δεν θυμάμαι, πάντως οπωσδήποτε κάτι θα τρώγαμε.rnΠριν κοιμηθούμε ανάβαμε φωτιά για να ζεσταθούμε. Καθόμαστε γύρω-γύρω και ο μπαρμπα-Ταξιάρχης μας έλεγε παραμύθια. Αλλά τί παραμύθια ακριβώς δεν θυμάμαι. Το μόνο πού θυμάμαι, ότι μας έλεγε: Έ! τώρα που εμείς καθόμαστε εδώ οι νεράιδες χορεύουνε κάτω στο ρέμα. Το ρέμα ήτανε πεντακόσια μέτρα, ίσως και περισσότερο, κάτω από τη σπηλιά.rnΤον πατέρα μου δεν τον θυμάμαι να κοιμότανε στη σπηλιά. Πρέπει να πήγαινε στο χωριό το βράδυ, δεν θυμάμαι ακριβώς άλλα το σίγουρο είναι πώς δεν χώραγε όρθιος στη σπηλιά. Ήτανε ψηλός και ωραίος.rn……………………..»
Σ.Σ. βρυκολούνια = τα βοσκόπουλα
Χρήστος Δ. ΤσατσαρώνηςrnΕξάρχεια, Αθήνα