Φτάσαμε αργά και πάλι την Παρασκευή στην τυροκαμάρα με τον Νίκο οδηγό και βρήκαμε τον Κομνηνό ήδη εκεί. Είχε μαζέψει ο Κομνηνός ξύλα και είχε ανάψει το τζάκι. Ανταλλάξαμε ιστορίες για την διαδρομή με κεραυνούς και ομίχλη και ετοιμαστήκαμε για ύπνο.
Το πρωί έγινε ο συνηθισμένος πια χαμός από φαγητά, ετοιμάσαμε τις μπουκάλες των δυτών και ξεκινήσαμε για την είσοδο. Οι δύτες θα πήγαιναν να ξαρματώσουν το νέο τμήμα και να χαρτογραφήσουν τα τελευταία μέτρα του (εντέλει 14 σημεία ~100μ), ενώ εγώ θα πήγαινα για σκαρίφημα στο παλαιό τμήμα και να αλλάξω λίγο την διάταξη του σωλήνα στο πρώτο σιφόνι εν όψει του χειμώνα. Έγιναν όλες οι εργασίες της ημέρας με επιτυχία, και βγήκε ο Κομνηνός να μαγειρέψει και να ετοιμαστεί για επιστροφή καθώς έμεινα εγώ με τον Νίκο για το σκαρίφημα.
Την δεύτερη μέρα οι δουλειές ήταν η χαρτογράφηση από τον Νίκο στο σιφόνι του πρώτου παρακλαδιού. Υπάρχει συνέχεια γύρο στα 50μ πιο χαμηλή από την πορεία την περπατητή του Ιουλίου που είχε μείνει πνιγμένη τότε. Επειδή όμως ήταν στενό και θόλωνε πολύ το νερό κατάφερε λίγες μόνο μετρήσεις ο Νίκος. Εγώ συνέχισα το σκαρίφημα και κάποια στιγμή το απόγευμα ξεκίνησε το ξαρμάτωμα ο Νίκος και προχωρήσαμε μαζί μέχρι την έξοδο. Για τον τρόπο της εξόδου έχω γράψει
σε άλλη ενότητα, για όσους ενδιαφέρονται.
Εκτός από μετρήσεις για χαρτογράφηση και το σκαρίφημα έγινε και λίστα με τα αναγκαία υλικά για το αρμάτωμα καθώς και καταγραφή ξένων αντικειμένων μέσα στην καταβόθρα ώστε να διευκολυνθεί η σύνταξη του ιστορικού της καταβόθρας (πότε βούλωνε και σε ποιά τμήματα έφτανε το νερό). Θέλει λίγο κυνήγι αλλά μπορεί να βγει κάτι ενδιαφέρον. Σύμφωνα με τον Θεοδόση, η τελευταία φορά που βούλωσε ήταν το 1991. Αυτό σημαίνει πως τα αντικείμενα με πιο πρόσφατες ημερομηνίες κατασκευής / λήξης που βρίσκονται και πριν και μετά το πρώτο σιφόνι μπήκανε σε εποχές με πιο ήπια ροή.
Λίγα λόγια για την πανίδα...Όπως και πέρυσι ίδια εποχή παρατηρήσαμε αυξημένες ποσότητες γκουανώ στο σπήλαιο, συγκεκριμένα στις αίθουσες τις μεγάλες. Δεν γνωρίζω το κύκλο ζωής των νυχτερίδων και πως ακολουθούν (αν ακολουθούν) τις εποχές. Οι αίθουσες 9-12, η "βίδα" και η αιθουσούλα πριν το πρώτο σιφόνι είναι τα σημεία που τις είδα να μαζεύονται - στις δύο πρώτες τοποθεσίες υπάρχει και γκουανώ από άλλες χρονιές ενώ στην τελευταία, πρώτη φορά προσέχω νυχτερίδες. Εδώ μάλιστα φαινόντουσαν να κάνουν "βουτιές" και στο αδειασμένο σιφόνι και αν κρίνουμε από την νεκρή και σε αποσύνθεση νυχτερίδα ανάμεσα στο πρώτο σιφόνι και την μεγάλη κατάβαση μετά του, κάποιες πιο τολμηρές είχαν περάσει και απέναντι. Τέλος αναφέρω και μία νυχτερίδα που βρέθηκε το 2004 στο ψηλότερο σημείο του πρώτου παρακλαδιού. Για να κλείσει το κεφάλαιο σπονδυλωτά αναφέρω και τα ποντίκια που μάλλον τυχαίοι επισκέπτες ήταν καθώς δεν φάνηκε ούτε ίχνος τους μετά την πρώτη φορά.
Προχωράμε στα ασπόνδυλα. Υπάρχουν και πριν και μετά το πρώτο σιφόνι μικρά (μέχρι 10 χιλιοστά του μέτρου) άσπρα / διαφανές ζωάκια, με πολλά πόδια από κάτω. Τα ζώα αυτά είναι σίγουρα αρθρόποδα και μάλλον ισόποδα. Έχουν και κεραίες μπροστά, άλλα δεν έτυχε να κάτσω να γράψω τις παρατηρήσεις μου και ξεχνάω τις λεπτομέρειες. Στα εικονιζόμενα στο photos.selas.org φαίνεται έντονα η μαύρη γραμμή που διατρέχει όλο το μήκος του ζώου - υποθέτω είναι το πεπτικό σύστημα (όλο το ζώο είναι διαφανές εκτός από αυτό το κομμάτι) και φαίνεται μαύρο γιατί τα συγκεκριμένα τα βρήκα να ασχολούνται με ένα μαυρισμένο κούτσουρο κάτω από το πρώτο σιφόνι. Λίγο παραπάνω προσοχή άλλη φορά θα βοηθήσει στο να δούμε ενδείξεις που θα βοηθήσουν στην αναγνώριση όπως πόσα πόδια έχουν ανά τμήμα, πόσα ζευγάρια κεραιών έχουν, και άλλα. Ο Νίκος μου είχε πει πως έχει δει γαρίδες σπηλαίου και στον Δέρσιο και ενδεχομένως να είναι αυτά. Ας με διορθώσει κάποιος.
Περνάμε στους φίλους μας τους δολιχόποδες - που είδαμε και μετά το πρώτο σιφόνι, αλλά και έξω από την σπηλιά το βράδυ που βγαίναμε. Όσα είδα ήταν μεσαίου μεγέθους - δηλαδή μέχρι 40 χιλιοστά σε μήκος. Δεν είναι τόσο διαδεδομένα όμως στο σπήλαιο, προφανώς λόγω της φύσης του ως καταβόθρα.
Τέλος - στην είσοδο βρήκαμε την Κυριακή καθώς βγαίναμε μεγάλο αριθμό καλοθρεμμένων γυμνοσαλιάγκων που πρέπει να έφταναν τα 70 χιλιοστά σε μήκος και 15-20 σε φάρδος στο φαρδύτερό τους σημείο.
Ελπίζω του χρόνου να καταφέρουμε να καταγράψουμε περισσότερες λεπτομέρειες και να έχουμε την δυνατότητα να φωτογραφήσουμε λίγο πιο καθαρά την πανίδα του Δέρσιου.