29 Sep 2005, 15:43 · Topic 189 · Post 558
Εισαγωγή
Όταν έφυγε ο Κομνηνός το βράδυ του Σαββάτου από την καλύβα του δώσαμε τα τηλέφωνα της Νίκης και της Κορίννας να τις πάρει και να τις πει πως την Κυριακή θα αργούσαμε να βγούμε για να μην ανησυχήσουν. Είχαμε καλοσυνηθίσει τελευταία να φεύγουμε με φως ημέρας από το οροπέδιο, αλλά οι δουλειές που ήταν να γίνουν σ'αυτή τη δόση θα μας καθυστερούσαν.
Το πρωί καθώς ετοιμαζόμασταν να μπούμε είπαμε και του Θεοδόση να πάρει τηλέφωνο τη Νίκη στην Αθήνα σε περίπτωση που δεν τον παίρναμε εμείς τηλέφωνο μέχρι τη μία π.μ. της Δευτέρας, υπολογίζοντας ότι θα είχαμε τελειώσει και θα είχαμε βγει με ευκολία πολύ νωρίτερα. Μπήκαμε εγώ και ο Νίκος λίγο μετά τη μία μ.μ. της Κυριακής και ξεκινήσαμε τις δουλειές της ημέρας - χαρτογράφηση / σκαρίφημα και μετά ξαρμάτωμα από κάτω (-161μ) μέχρι έξω.
Αίτια του συμβάντος
Στη λεγόμενη "βίδα", λίγα μέτρα μετά την ανάβαση με το σχοινί υπάρχει μια μικρή ανάβαση 2-3 μέτρων σε βράχους που απαιτεί λίγο σκαρφάλωμα. Εκεί, μάλλον λόγω οικειότητας με το σημείο (το έχω περάσει γύρω στις 15 φορές φέτος), γίνανε δύο λάθη ταυτόχρονα που με οδήγησαν τώρα στο κρεβάτι της ανάρρωσης.
Πρώτο: δεν είχα το βάρος του σώματος σε τρία σημεία, όπως απαιτεί η κοινή λογική και
Δεύτερο: δεν είχα ελέγξει καλά τη σταθερότητα της πέτρας στην οποία μετέφερα όλο μου το βάρος με αποτέλεσμα να φύγει από την θέση της.
Αν είχαν συμβεί το ένα από τα δύο μόνο, δεν θα διαβάζατε τώρα το κείμενο - επειδή όμως συνδυάστηκαν τα δύο λάθη, προχωρήσαμε στο αποτέλεσμα:
Τι έγινε
Έφυγα με την πλάτη πλαγίως στο κενό από ύψος περίπου 2 μέτρων. Κουτούλησα στο πλαϊνό τοίχωμα με την πλάτη (με το σακίδιο, δηλαδή) και το κράνος. Από εκεί γλίστρησα / έπεσα άλλο λίγο (το πλαϊνό τοίχωμα ήταν επικλινές) και κατέληξα πάλι ανάσκελα με το κράνος να χτυπάει το δάπεδο. Η κάθετη πορεία είχε σταματήσει. Τράβηξα μια ανάσα και χάρηκα που ζούσα.
Για κακή μου τύχη όμως, είχε πέσει το αριστερό πόδι ανάμεσα σε δύο πέτρες / βράχους και είχε σφηνώσει. Για ακόμα χειρότερή μου τύχη, το σώμα μου συνέχισε να κινείται οριζόντια μετά την πτώση και έτσι δημιουργήθηκε μοχλός που τον ένιωσα σαν μια αφύσικη κίνηση μέσα στον αστράγαλο. Αμέσως μετά ένιωσα μια ζεστασιά να χύνεται στο εξωτερικό μέρος του αστράγαλου και θυμάμαι να μου κάνει εντύπωση, γιατί το σκίσιμο το ένιωσα από την εσωτερική πλευρά. Κάπου εδώ και πριν μάλλον βγάλω μια φωνή πόνου, είχε φτάσει και ο Νίκος στην κορυφή της ανάβασης ίσα ίσα να με δει να παίρνω την τελική μου μεταπτωσιακή θέση.
Άμεσες αντιδράσεις
"Είμαι καλά, με πονάει ο αστράγαλος" του λέω. Με άφησε λίγο να ηρεμήσω και να ελέγξω γενικά και τα άλλα μέλη μου. Με ρώτησε αν μπορούσα να το πατήσω, του είπα πως μάλλον ναι και μου λέει πως πρέπει να κουνηθούμε σε σημείο άλλο, γιατί σε περίπτωση βροχόπτωσης (περίπτωση καθόλου απίθανη το συγκεκριμένο σαββατοκύριακο) εκεί που ήμασταν δεν θα ήταν καλά. Εγώ χάρηκα και πήρα θάρρος από το γεγονός ότι είχε μπει σε λειτουργία το τσεκ-λιστ της διάσωσης και βρισκόμουν με άτομο σαν τον Νίκο. Οπότε, αφού είδαμε ότι δεν υπέφερα ιδιαίτερα ξεκινήσαμε τη διαδικασία να βγω από το επικίνδυνο σημείο - όπως είπε και ο Νίκος: "Τώρα που είναι ζεστό πρέπει". Ανακοίνωσε την ώρα: ήταν οκτώ και μισή και ξεκινήσαμε.
Μετακίνηση μετ'εμποδίων
Έλα όμως που δεν μπορούσα να το πατήσω το άτιμο... Με το ένα πόδι λοιπόν, τα χέρια και το αριστερό γόνατο ξεκίνησα την ανάβαση για να βγω στο ίσιωμα της βίδας. Το δεξί καλάμι είχε φάει και αυτό χτύπημα αλλά τα κατάφερα με μπόλικο τράβηγμα από τον Νίκο και λίγο πόνο όταν έπεφτα πάνω σε πέτρες και άλλα εμπόδια. Μου εξήγησε ο Νίκος ότι δεν έπρεπε να μείνουμε εκεί και ότι έπρεπε οπωσδήποτε να βγούμε και από την τραβερσούλα της λίμνης. Μου εξήγησε αργότερα πως θα ζόριζε υπερβολικά την διάσωση το τμήμα αυτό. Ανέβηκε ο Νίκος την ανάβαση με το ξεροπήγαδο που πάει προς την αίθουσα με την λίμνη, ακολούθησα και εγώ. Με έδεσε από τον κεντρικό και τραβούσε και αυτός από πάνω με το ζουμάρ. Γέρνοντας λίγο στο τοίχωμα, λίγο στον Νίκο, έφτασα στη βάση της ανάβασης πάνω από την λίμνη. Εκεί ανέβηκε και αρμάτωσε δεύτερο σχοινί ο Νίκος και κατέβηκε να κάτσει δίπλα μου διευκολύνοντας έτσι την κατάσταση. Στην τραβέρσα και πάλι με έδεσε από το κεντρικό ο Νίκος και με τράβηξε σαν σκυλάκι μέχρι το τέλος της λιμνούλας.
Should I stay or should I go now?
Εκεί ξανακοιτάξαμε τη στρατηγική μας - και είχαμε φύγει πλέον από το επικίνδυνο για πλημμύρα σημείο και είχαμε βγει από τα στενά που θα δυσκόλευαν την ενδεχόμενη μεταφορά φορείου. "Λοιπόν," μου λέει, "ή βγαίνουμε μόνοι μας - που είναι και το καλύτερο, όσο αργά και να βγούμε, ή κάνουμε τώρα θερμό σημείο και περιμένουμε - οπότε θα βγούμε αύριο το βράδυ."
Εγώ είχα πάρει πολύ θάρρος από τη μέχρι τότε επιτυχία - είχαμε καταφέρει να με σηκώσει γύρω στα 20μ σε κάθετο άξονα και γύρω στα 40μ σε οριζόντιο από το σημείο πτώσης. Ήξερα ότι είχαμε ξεκινήσει από το σημείο 21 της χαρτογράφησης και τώρα βρισκόμασταν στο σημείο 13 - όλο το σαββατοκύριακο σκαρίφημα / αποτύπωση έκανα και τα ήξερα καλά τα σημεία. Μας έμεναν γύρω στα 146μ οριζόντιας πορείας και γύρω στα 50μ κάθετα.
Είχαμε ακόμα δρόμο, αλλά προτιμούσαμε και οι δύο να βγούμε μόνοι μας, όσο και να μας ζόριζε, προκειμένου να προλάβουμε και την κλήση του Θεοδόση προς τη Νίκη, και μετά προς τη σπηλαιοδιάσωση. Ο δρόμος μπροστά ήταν ανώμαλος (για κάποιον στα τέσσερα, ιδιαίτερα ανώμαλος) και υπήρχαν ακόμα τέσσερις αναβάσεις με σχοινιά για να φτάσουμε στη διπλή ανάβαση της εισόδου.
Το πήραμε απόφαση. Ξεκινήσαμε.
Προχωρώντας προς τη λίμνη
Μπουσουλώντας, κρατώντας τον Νίκο για στήριξη, σέρνοντας τον εαυτό μου πάνω από βράχους και εμπόδια και με το κόλπο με το ζουμάρ σε σχοινί δεμένο στον κεντρικό μου προχωρήσαμε σιγά σιγά στην είσοδο.
Στην είσοδο του δεύτερου παρακλαδιού, βρήκαμε τους σάκους με τα καταδυτικά. Ήδη κουβαλούσε ο Νίκος υλικά που είχε ξαρματώσει, τα προσωπικά αντικείμενα και των δύο, το θύμα και τώρα και τις μπουκάλες...
Με άφηνε να προχωράω με το πάσο μου και φρόντισε να πάνε όλοι οι σάκοι μέχρι τη λίμνη της εισόδου. Είχα φτάσει σε τέτοιο σημείο κούρασης που κάθε λίγα μέτρα πορείας απαιτούσαν σχεδόν ισάριθμα λεπτά ξεκούρασης.
Αντίβαρο στην λίμνη
Εκεί ο Νίκος ετοίμασε αντίβαρο να με ανεβάσει. Δεν υπήρχε τροχαλία. Συνήθως έχει πάντα μαζί του αλλά από τον Ιούλιο η τροχαλία βρίσκεται στη Ρωσία μαζί με όλα του τα προσωπικά υλικά. Για τον λόγο αυτό, στήθηκε το σύστημα με καραμπίνερ - με μεγάλες απώλειες ενέργειας σε τριβές: τόσο μεγάλες απώλειες που παρά τη διαφορά μας σε βάρος δυσκολευτήκαμε και οι δύο να με σηκώσει, παρόλο που τράβαγα και εγώ με το ζουμάρ. Στην τελευταία ανάβαση έδεσε και τις μπουκάλες από κάτω για παραπάνω βάρος και επιτέλους βρέθηκα πάλι έξω.
Σύρθηκα κάποια απόσταση και με βοήθησε και ο εξίσου ταλαιπωρημένος Νίκος μέχρι το δρόμο όπου τον περίμενα να φέρει το αμάξι από την καλύβα - ευτυχώς είχαμε μαζέψει λίγο τα πράγματα το πρωί πριν μπούμε. Δωδεκάμισι είχαμε βγει. Ήταν μια διαδρομή είκοσι λεπτών για 'μένα - την κάναμε τέσσερις ώρες, αλλά την κάναμε.
Επόμενα βήματα
Ιδιαίτερα ευχαριστημένοι με τις επιδόσεις μας ξεκινήσαμε για τον Τυρό να πιάσει σήμα το κινητό και να ακυρώσουμε τον συναγερμό. Ο Θεοδόσης είχε πάρει τη Νίκη, η οποία (ευτυχώς) θεώρησε σκόπιμο να περιμένει λίγο πριν πάρει την σπηλαιοδιάσωση.
Πήγαμε (μέσω Άργους για σουβλάκια, εννοείται) στον Ευαγγελισμό που εφημέρευε. Δεν τους φάνηκε πολύ περίεργο ότι τραύμα που συνέβη στις 8.30 μ.μ. έφτανε να το δούνε στις 5.30 το επόμενο πρωί. Ούτε οι λάσπες τους τράβηξαν την προσοχή. Δεν τους άρεσε ότι το ψευτοπάταγα που και που για τέσσερις ώρες - αλλά τι να κάνουμε; Μου έκαναν ακτίνες, μου το χώσανε σε γύψο-νάρθηκα παρά τις κράμπες που με έπιασαν εκείνη την ώρα και έφυγα με διάγνωση "διάστρεμμα β' βαθμού".
Σήμερα που γράφω είναι Πέμπτη απόγευμα. Δεν το έχω πατήσει ακόμα το πόδι αλλά δεν πονάει πια συνέχεια. Απ' ό,τι φαίνεται θα αργήσω λίγο να οδηγήσω και λίγο παραπάνω να κατέβω βάραθρο.
Συμπεράσματα
Καλό θα ήταν να μην υποτιμάμε τον οποιοδήποτε υπόγειο χώρο ειδικά όταν είναι και οικείος.
Θα πρέπει να βελτιώσω λίγο το στυλ σκαρφαλώματος...
Αν ήμασταν τρεις, θα τελειώναμε πολύ πιο γρήγορα
Η τροχαλία είναι όντως χρήσιμη
Οι γνώσεις διάσωσης / αντίβαρου / κλπ είναι μάλλον απαραίτητες να τις έχει ένα τουλάχιστον μέλος της κάθε αποστολής (αν δεν ήταν ο Νίκος ή κάποιος με αντίστοιχες γνώσεις δεν θα έβγαινα έτσι "εύκολα")
Λειτούργησε πολύ θετικά για την ψυχολογία μας το ότι δεν περιμέναμε τη διάσωση αλλά ξεκινήσαμε για έξω - ένιωθα ότι κάτι κάναμε θετικό.
Νίκο αν έχεις τεχνικά η άλλα να προσθέσεις - κάν'το.
Όταν έφυγε ο Κομνηνός το βράδυ του Σαββάτου από την καλύβα του δώσαμε τα τηλέφωνα της Νίκης και της Κορίννας να τις πάρει και να τις πει πως την Κυριακή θα αργούσαμε να βγούμε για να μην ανησυχήσουν. Είχαμε καλοσυνηθίσει τελευταία να φεύγουμε με φως ημέρας από το οροπέδιο, αλλά οι δουλειές που ήταν να γίνουν σ'αυτή τη δόση θα μας καθυστερούσαν.
Το πρωί καθώς ετοιμαζόμασταν να μπούμε είπαμε και του Θεοδόση να πάρει τηλέφωνο τη Νίκη στην Αθήνα σε περίπτωση που δεν τον παίρναμε εμείς τηλέφωνο μέχρι τη μία π.μ. της Δευτέρας, υπολογίζοντας ότι θα είχαμε τελειώσει και θα είχαμε βγει με ευκολία πολύ νωρίτερα. Μπήκαμε εγώ και ο Νίκος λίγο μετά τη μία μ.μ. της Κυριακής και ξεκινήσαμε τις δουλειές της ημέρας - χαρτογράφηση / σκαρίφημα και μετά ξαρμάτωμα από κάτω (-161μ) μέχρι έξω.
Αίτια του συμβάντος
Στη λεγόμενη "βίδα", λίγα μέτρα μετά την ανάβαση με το σχοινί υπάρχει μια μικρή ανάβαση 2-3 μέτρων σε βράχους που απαιτεί λίγο σκαρφάλωμα. Εκεί, μάλλον λόγω οικειότητας με το σημείο (το έχω περάσει γύρω στις 15 φορές φέτος), γίνανε δύο λάθη ταυτόχρονα που με οδήγησαν τώρα στο κρεβάτι της ανάρρωσης.
Πρώτο: δεν είχα το βάρος του σώματος σε τρία σημεία, όπως απαιτεί η κοινή λογική και
Δεύτερο: δεν είχα ελέγξει καλά τη σταθερότητα της πέτρας στην οποία μετέφερα όλο μου το βάρος με αποτέλεσμα να φύγει από την θέση της.
Αν είχαν συμβεί το ένα από τα δύο μόνο, δεν θα διαβάζατε τώρα το κείμενο - επειδή όμως συνδυάστηκαν τα δύο λάθη, προχωρήσαμε στο αποτέλεσμα:
Τι έγινε
Έφυγα με την πλάτη πλαγίως στο κενό από ύψος περίπου 2 μέτρων. Κουτούλησα στο πλαϊνό τοίχωμα με την πλάτη (με το σακίδιο, δηλαδή) και το κράνος. Από εκεί γλίστρησα / έπεσα άλλο λίγο (το πλαϊνό τοίχωμα ήταν επικλινές) και κατέληξα πάλι ανάσκελα με το κράνος να χτυπάει το δάπεδο. Η κάθετη πορεία είχε σταματήσει. Τράβηξα μια ανάσα και χάρηκα που ζούσα.
Για κακή μου τύχη όμως, είχε πέσει το αριστερό πόδι ανάμεσα σε δύο πέτρες / βράχους και είχε σφηνώσει. Για ακόμα χειρότερή μου τύχη, το σώμα μου συνέχισε να κινείται οριζόντια μετά την πτώση και έτσι δημιουργήθηκε μοχλός που τον ένιωσα σαν μια αφύσικη κίνηση μέσα στον αστράγαλο. Αμέσως μετά ένιωσα μια ζεστασιά να χύνεται στο εξωτερικό μέρος του αστράγαλου και θυμάμαι να μου κάνει εντύπωση, γιατί το σκίσιμο το ένιωσα από την εσωτερική πλευρά. Κάπου εδώ και πριν μάλλον βγάλω μια φωνή πόνου, είχε φτάσει και ο Νίκος στην κορυφή της ανάβασης ίσα ίσα να με δει να παίρνω την τελική μου μεταπτωσιακή θέση.
Άμεσες αντιδράσεις
"Είμαι καλά, με πονάει ο αστράγαλος" του λέω. Με άφησε λίγο να ηρεμήσω και να ελέγξω γενικά και τα άλλα μέλη μου. Με ρώτησε αν μπορούσα να το πατήσω, του είπα πως μάλλον ναι και μου λέει πως πρέπει να κουνηθούμε σε σημείο άλλο, γιατί σε περίπτωση βροχόπτωσης (περίπτωση καθόλου απίθανη το συγκεκριμένο σαββατοκύριακο) εκεί που ήμασταν δεν θα ήταν καλά. Εγώ χάρηκα και πήρα θάρρος από το γεγονός ότι είχε μπει σε λειτουργία το τσεκ-λιστ της διάσωσης και βρισκόμουν με άτομο σαν τον Νίκο. Οπότε, αφού είδαμε ότι δεν υπέφερα ιδιαίτερα ξεκινήσαμε τη διαδικασία να βγω από το επικίνδυνο σημείο - όπως είπε και ο Νίκος: "Τώρα που είναι ζεστό πρέπει". Ανακοίνωσε την ώρα: ήταν οκτώ και μισή και ξεκινήσαμε.
Μετακίνηση μετ'εμποδίων
Έλα όμως που δεν μπορούσα να το πατήσω το άτιμο... Με το ένα πόδι λοιπόν, τα χέρια και το αριστερό γόνατο ξεκίνησα την ανάβαση για να βγω στο ίσιωμα της βίδας. Το δεξί καλάμι είχε φάει και αυτό χτύπημα αλλά τα κατάφερα με μπόλικο τράβηγμα από τον Νίκο και λίγο πόνο όταν έπεφτα πάνω σε πέτρες και άλλα εμπόδια. Μου εξήγησε ο Νίκος ότι δεν έπρεπε να μείνουμε εκεί και ότι έπρεπε οπωσδήποτε να βγούμε και από την τραβερσούλα της λίμνης. Μου εξήγησε αργότερα πως θα ζόριζε υπερβολικά την διάσωση το τμήμα αυτό. Ανέβηκε ο Νίκος την ανάβαση με το ξεροπήγαδο που πάει προς την αίθουσα με την λίμνη, ακολούθησα και εγώ. Με έδεσε από τον κεντρικό και τραβούσε και αυτός από πάνω με το ζουμάρ. Γέρνοντας λίγο στο τοίχωμα, λίγο στον Νίκο, έφτασα στη βάση της ανάβασης πάνω από την λίμνη. Εκεί ανέβηκε και αρμάτωσε δεύτερο σχοινί ο Νίκος και κατέβηκε να κάτσει δίπλα μου διευκολύνοντας έτσι την κατάσταση. Στην τραβέρσα και πάλι με έδεσε από το κεντρικό ο Νίκος και με τράβηξε σαν σκυλάκι μέχρι το τέλος της λιμνούλας.
Should I stay or should I go now?
Εκεί ξανακοιτάξαμε τη στρατηγική μας - και είχαμε φύγει πλέον από το επικίνδυνο για πλημμύρα σημείο και είχαμε βγει από τα στενά που θα δυσκόλευαν την ενδεχόμενη μεταφορά φορείου. "Λοιπόν," μου λέει, "ή βγαίνουμε μόνοι μας - που είναι και το καλύτερο, όσο αργά και να βγούμε, ή κάνουμε τώρα θερμό σημείο και περιμένουμε - οπότε θα βγούμε αύριο το βράδυ."
Εγώ είχα πάρει πολύ θάρρος από τη μέχρι τότε επιτυχία - είχαμε καταφέρει να με σηκώσει γύρω στα 20μ σε κάθετο άξονα και γύρω στα 40μ σε οριζόντιο από το σημείο πτώσης. Ήξερα ότι είχαμε ξεκινήσει από το σημείο 21 της χαρτογράφησης και τώρα βρισκόμασταν στο σημείο 13 - όλο το σαββατοκύριακο σκαρίφημα / αποτύπωση έκανα και τα ήξερα καλά τα σημεία. Μας έμεναν γύρω στα 146μ οριζόντιας πορείας και γύρω στα 50μ κάθετα.
Είχαμε ακόμα δρόμο, αλλά προτιμούσαμε και οι δύο να βγούμε μόνοι μας, όσο και να μας ζόριζε, προκειμένου να προλάβουμε και την κλήση του Θεοδόση προς τη Νίκη, και μετά προς τη σπηλαιοδιάσωση. Ο δρόμος μπροστά ήταν ανώμαλος (για κάποιον στα τέσσερα, ιδιαίτερα ανώμαλος) και υπήρχαν ακόμα τέσσερις αναβάσεις με σχοινιά για να φτάσουμε στη διπλή ανάβαση της εισόδου.
Το πήραμε απόφαση. Ξεκινήσαμε.
Προχωρώντας προς τη λίμνη
Μπουσουλώντας, κρατώντας τον Νίκο για στήριξη, σέρνοντας τον εαυτό μου πάνω από βράχους και εμπόδια και με το κόλπο με το ζουμάρ σε σχοινί δεμένο στον κεντρικό μου προχωρήσαμε σιγά σιγά στην είσοδο.
Στην είσοδο του δεύτερου παρακλαδιού, βρήκαμε τους σάκους με τα καταδυτικά. Ήδη κουβαλούσε ο Νίκος υλικά που είχε ξαρματώσει, τα προσωπικά αντικείμενα και των δύο, το θύμα και τώρα και τις μπουκάλες...
Με άφηνε να προχωράω με το πάσο μου και φρόντισε να πάνε όλοι οι σάκοι μέχρι τη λίμνη της εισόδου. Είχα φτάσει σε τέτοιο σημείο κούρασης που κάθε λίγα μέτρα πορείας απαιτούσαν σχεδόν ισάριθμα λεπτά ξεκούρασης.
Αντίβαρο στην λίμνη
Εκεί ο Νίκος ετοίμασε αντίβαρο να με ανεβάσει. Δεν υπήρχε τροχαλία. Συνήθως έχει πάντα μαζί του αλλά από τον Ιούλιο η τροχαλία βρίσκεται στη Ρωσία μαζί με όλα του τα προσωπικά υλικά. Για τον λόγο αυτό, στήθηκε το σύστημα με καραμπίνερ - με μεγάλες απώλειες ενέργειας σε τριβές: τόσο μεγάλες απώλειες που παρά τη διαφορά μας σε βάρος δυσκολευτήκαμε και οι δύο να με σηκώσει, παρόλο που τράβαγα και εγώ με το ζουμάρ. Στην τελευταία ανάβαση έδεσε και τις μπουκάλες από κάτω για παραπάνω βάρος και επιτέλους βρέθηκα πάλι έξω.
Σύρθηκα κάποια απόσταση και με βοήθησε και ο εξίσου ταλαιπωρημένος Νίκος μέχρι το δρόμο όπου τον περίμενα να φέρει το αμάξι από την καλύβα - ευτυχώς είχαμε μαζέψει λίγο τα πράγματα το πρωί πριν μπούμε. Δωδεκάμισι είχαμε βγει. Ήταν μια διαδρομή είκοσι λεπτών για 'μένα - την κάναμε τέσσερις ώρες, αλλά την κάναμε.
Επόμενα βήματα
Ιδιαίτερα ευχαριστημένοι με τις επιδόσεις μας ξεκινήσαμε για τον Τυρό να πιάσει σήμα το κινητό και να ακυρώσουμε τον συναγερμό. Ο Θεοδόσης είχε πάρει τη Νίκη, η οποία (ευτυχώς) θεώρησε σκόπιμο να περιμένει λίγο πριν πάρει την σπηλαιοδιάσωση.
Πήγαμε (μέσω Άργους για σουβλάκια, εννοείται) στον Ευαγγελισμό που εφημέρευε. Δεν τους φάνηκε πολύ περίεργο ότι τραύμα που συνέβη στις 8.30 μ.μ. έφτανε να το δούνε στις 5.30 το επόμενο πρωί. Ούτε οι λάσπες τους τράβηξαν την προσοχή. Δεν τους άρεσε ότι το ψευτοπάταγα που και που για τέσσερις ώρες - αλλά τι να κάνουμε; Μου έκαναν ακτίνες, μου το χώσανε σε γύψο-νάρθηκα παρά τις κράμπες που με έπιασαν εκείνη την ώρα και έφυγα με διάγνωση "διάστρεμμα β' βαθμού".
Σήμερα που γράφω είναι Πέμπτη απόγευμα. Δεν το έχω πατήσει ακόμα το πόδι αλλά δεν πονάει πια συνέχεια. Απ' ό,τι φαίνεται θα αργήσω λίγο να οδηγήσω και λίγο παραπάνω να κατέβω βάραθρο.
Συμπεράσματα
Καλό θα ήταν να μην υποτιμάμε τον οποιοδήποτε υπόγειο χώρο ειδικά όταν είναι και οικείος.
Θα πρέπει να βελτιώσω λίγο το στυλ σκαρφαλώματος...
Αν ήμασταν τρεις, θα τελειώναμε πολύ πιο γρήγορα
Η τροχαλία είναι όντως χρήσιμη
Οι γνώσεις διάσωσης / αντίβαρου / κλπ είναι μάλλον απαραίτητες να τις έχει ένα τουλάχιστον μέλος της κάθε αποστολής (αν δεν ήταν ο Νίκος ή κάποιος με αντίστοιχες γνώσεις δεν θα έβγαινα έτσι "εύκολα")
Λειτούργησε πολύ θετικά για την ψυχολογία μας το ότι δεν περιμέναμε τη διάσωση αλλά ξεκινήσαμε για έξω - ένιωθα ότι κάτι κάναμε θετικό.
Νίκο αν έχεις τεχνικά η άλλα να προσθέσεις - κάν'το.
)