Προβατίνα 2-3-4 Σεπτεμβρίου 2013

Μια ιστορία που επαναλήφθηκε... (δυστυχώς με μεγάλη ακρίβεια!!)

DSC_0203_0.jpg
Όλα όσα θα διαβάσετε παρακάτω ξεκίνησαν για μένα όταν διάβασα σε μια άλλη ανάρτηση (http://www.selas.org/phpBB2/viewtopic.php?f=4&t=40) του φόρουμ μια ιστοριά που σας συνειστώ να διαβάσετε και εσείς (καλύτερα πριν διαβάσετε τα παρακάτω) και ελπίζω να έχει και σε εσάς τα ίδια αποτελέσματα...

Η Προβατίνα ήταν ένα σπήλαιο που κάθε φορά που κάποιος το ανέφερε προκαλούσε έναν ηλεκτρισμό και μια σπίθα στο βλέμμα της παρέας (Απόστολος Κούρτης, Μίλτος Χασιαλής, Αλέξανδρος Μαργιόλης), έτσι έχοντας γυρίσει «προπονημένοι» από το Λιοντάρι και με λίγες ακόμα μέρες καλοκαιρινή άδεια, αποφασίασμε πως το τριήμερο 2-3-4/9/2013 ήταν ιδανικό για να επισκεφθούμε το βάραθρο με μια καταδρομική ματιά...

Αφού πληροφορηθήκαμε τα αναγκαία υλικά αρματώματος, το μονοπάτι πρόσβασης και τους πιθανούς χρόνους μετακίνησης, δανειστήκαμε από το εφορείο του συλλόγου τα πιο «φρέσκα» αποκτήματα του, 2 ολοκαίνουργια διακοσάρια unicore 8.6χιλ (από τη χορηγία της EFS για την αποστολή στο Λιοντάρι) και 15 μικρούς κρίκους ασφαλείας. Με λίγα λόγια είμασταν αποφασισμένοι να πάρουμε μαζί μας μόνο τα άκρως απαραίτητα (ίσως και λιγότερα από αυτά) προκειμένου να μειώσουμε το βάρος στις πλάτες μας**

Δευτέρα πρωί λοιπόν ξεκινήσαμε από την Αθήνα με προορισμό το Μικρό Πάπιγκο και το Μίλτο να ρωτάει με τον χαρακτηριστικό του τρόπο «Είμαστε σίγουροι για αυτό που πάμε να κάνουμε;». Ύστερα από μια στάση στα Γιάννενα για φαγητό (ίσως τα καλύτερα σουβλάκια που έχουμε φάει) φτάσαμε στο χωριό, όπου αφού τακτοποιήσαμε προσεκτικά τα υλικά μας μέσα στα σακίδια (25κιλ. το καθένα) βγάλαμε και την χαρακτηριστική φωτογραφία με θέα τους πύργους της Αστράκας.

P9020020_2_2.jpg
Μετά από 3,5 ώρες πορεία είχαμε πλέον φτάσει στην ευρύτερη περιοχή του σπηλαίου αφού πρώτα είχαμε αφήσει πίσω μας εδώ και ώρα την τελευταία πηγή νερού ενώ λίγο ύστερα από αυτήν μας άφησε και το φως του ήλιου. Ο Απόστολος από μια παλαιότερη επίσκεψη του στην Αστράκα θυμόταν περίπου που είχε δει από μακριά το βαρούλκο της πρώτης αποστολής (χωρίς βέβαια τότε να γνωρίζει την ιστορία του). Αφήσαμε λοιπόν τα σακίδια και αρχίσαμε να το ψάχνουμε με τους φακούς καθώς ξέραμε ότι αφού είμασταν ψηλότερα από την είσοδο της σπηλιάς, αυτή δεν ήταν ορατή από εμάς. Ευτυχώς μετά από 40 λεπτά το εντωπίσαμε ακριβώς τη στιγμή που είχαμε αρχίσει να ανησυχούμε πως μπορεί να μην είμαστε στο σωστό σημείο εξαιτίας της ελαφριάς ομίχλης που δυσκόλευε την ορατότητα μας και ότι θα χρειαστεί να κοιμηθούμε κάτω από τον έναστρο νεφοσκεπή ουρανό και όχι κάτω από τη βραχοσκεπή δίπλα στην είσοδο της σπηλιάς. Η ανακούφιση από την εύρεση του βαρούλκου μετατράπηκε σχεδόν άμεσα σε δέος από τη θέα της εισόδου της Προβατίνας, ιδιαίτερα λόγω της νύχτας και του φωτισμού της από τους φακούς μας.

DSC_0214_1.jpg


...

Στη συνέχεια αφού «συνηθίσαμε» τη θέα της εισόδου τακτοποιηθήκαμε κάτω από τη βραχοσκεπή και κοιμηθήκαμε σχετικά νωρίς για να είμαστε ξεκούραστοι την επόμενη μέρα.

P9020028_3.jpg
Το πρωινό της Τρίτης μας βρήκε ευδιάθετους και γεμάτους ενέργεια ύστερα από ένα καλό ύπνο αλλά ένα σχετικά φτωχό πρωινό. Η πρώτη μας πρωινή εικόνα από το σπήλαιο ήταν επίσης ιδαίτερη καθώς τη στιγμή που το πλησιάζαμε τύχαμε στην έξοδο ενός μεγάλου σμήνους κορακιών που έβγαινε μέσα από αυτό με μεγάλη ταχύτητα και βουή. Το αρμάτωμα της τραβέρσας της εισόδου το ανέλαβε ο Απόστολος ενώ ταυτόχρονα στην προσπάθεια μου για να βρω σήμα στο κινητό στην απέναντι πλαγιά βρήκα μια ευχάριστη έκλπηξη.

Πανόραμα προβατίνας 1_1_1.jpg
Ενώ είχαμε την αίσθηση πως είμασταν μόνοι σε αρκετά μεγάλη έκταση ακριβώς πίσω από το διπλανό λόφο έβοσκε ήσυχα ένα μεγάλο κοπάδι από αγελάδες!!.. Όταν επέστρεψα ο Απόστολος είχε τελειώσει το αρμάτωμα της εισόδου και κάποιων αλλαγών πριν το πρώτο μεγάλο κατέβασμα. Στη συνέχεια ανέλαβα εγώ, αίσθηση του μεγάλου βάθους κάτω από τα πόδια μου, ομολογώ, ότι με έκανε λίγο διστακτικό στις πρώτες κινήσεις μου τις οποίες σκεφτόμουν διπλά προτού τις εκτελέσω. Ο ρυθμός κατάβασης δεν ήταν γρήγορος εξαιτίας του βάρους του σχοινιού, της προσοχής να μην φθαρεί το καινούργιο σχοινί και της ...κάλτσας στο δεξί μου χέρι σε ρόλο γαντιού (την άλλη την είχε ο Μίλτος)!

Οι διαστάσεις του σπηλαίου είναι μεγαλειώδεις κάτι που δυσκόλεψε τον συγχρονισμό μας καθώς νομίζοντας ότι φτάνω στον πάτο του πρώτου πηγαδιού (συγκρίνοντας με την απόσταση μου από την είσοδο) φώναξα στο Μίλτο να αρχίσει να ετοιμάζεται και έτσι ο Μίλτος περίμενε αρκετή ώρα στην αλλαγή προτού φτάσω στην πρώτη αλλαγή στο πατάρι. Το μόνιμο χίονι, στο πατάρι, ήταν αισθητά λιγότερο λόγω εποχής (αρχές φθινοπώρου) με αποτέλεσμα τα βύσματα να είναι αρκετά ψηλά και να απαιτείται αναρρίχηση για να ασφαλιστούν.

Η αίσθηση που λαμβάνεις από το σπήλαιο είναι αρκετά διαφορετική στο δεύτερο πηγάδι καθώς πλέον δεν υπάρχει καθόλου φως σε συνδυασμό με τη μεγάλη του διάμετρο που μετά βίας φωτίζεται ακόμα και από ισχυρό φακό επαρκώς, ενώ σε όλα αυτά συντελλεί και το κρύο και η σταγονοροή από το χιόνι που λιώνει στο πατάρι. Το τελευταίο ήταν για άλλη μια φορά ο υπεύθυνος για την «επανάληψη» της ιστορίας... Ο Απόστολος, παρασυρμένος από την επιθυμία να μπεί στο σπήλαιο, άρχισε να κατεβαίνει το πρώτο πηγάδι αμέσως μόλις ο Μίλτος του φώναξε «ελεύθερο» ενώ περίμενε στην αλλαγή στο πατάρι καθώς αρμάτωνα και κατέβαινα το δεύτερο πηγάδι. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να παραμείνει αρκετή ώρα στο πατάρι όπου κρύωσε αρκετά από το χιόνι και την αδυναμία να κινηθεί, ασφαλισμένος στην αλλαγή. Έτσι δυστυχώς, αλλά ορθώς, αναγκάστηκε να επιστρέψει όπως ο Κώστας Γεωργιάδης το 2002!!!

Την ίδια στιγμή 230 μέτρα βαθύτερα (αλλά μόνο μια αλλαγή μακριά!!) πλησίαζα τον πάτο σπηλαίου όπου για λίγα μόνο μέτρα προτού φτάσω χρειάστηκε να κάνω ένωση σχοινιού. Η ένωση έγινε τόσο κοντά από το έδαφος που προς στιγμήν σκέφτηκα ότι αν είχα κάνει μικρότερους κόμπους ίσως οριακά να έφτανα, κάτι που που θα ήταν τρομερό σφάλμα καθώς μόλις πάτησα στο έδαφος και βγήκα από το σχοινί, αυτό μην έχοντας πλέον τάση, επανήλθε στο κανονικό του μήκος συμπαρασύροντας τον κόμπο της ένωσης 10 μέτρα ψηλά! Μετά από μια μικρή βόλτα στον σκοτεινό πάτο της σπηλιάς άρχισε να πλησιάζει και ο Μίλτος που με ρωτούσε αν “θέλει” πολύ ακόμα και εγώ του έλεγα πως είναι πολύ κοντά (ενώ ήταν τουλάχιστον 70 μέτρα ψηλότερα) μπερδεμένος ακόμα μια φορά από τις τεράστιες διαστάσεις του πηγαδιού.

...

...
P9030040_4.jpg
Αφού βγάλαμε φωτογραφία στο “μνημείο” με φόντο τις διάφορα αναμνηστικά από τις προηγούμενες αποστολές ξεκινήσαμε την ανάβαση με το Μίλτο να έχει αναλάβει το ξαρμάτωμα. Το επάνω πηγάδι μας επιφύλασσε μια καινούργια εμπειρία, ενώ μπορούσες να δεις αρκετά καλά τριγύρω τα τοιχώματα, όταν κοιτούσες ψηλά ένιωθες ότι το σχοινί δεν είναι δεμένο πουθενά καθώς η μεγάλη απόσταση από την αλλαγή την έκανε αόρατη.

P9030060_5.jpg
Έχοντας μόνο την αναγκαστική υποχώρηση του Απόστολου στο μυαλό μου ως ατυχία είχα αρχίσει να χαλαρώνω και χαιρόμουν που τα είχαμε καταφέρει (έτσι νόμιζα!!). Όμως λίγο αφότου είχα βγεί από τη σπηλιά άρχισε ο Μίλτος να φωνάζει από το πατάρι ότι έχει πρόβλημα. Η ηχώ καθιστούσε πολύ δύσκολη την επικοινωνία μας και έτσι μετά βίας κατάλαβα ότι είχε κάποιο πρόβλημα με τα σχοινιά γιατί δε μπορούσε να τα τραβήξει και ότι θα ξεκινούσε να ανέβει καθώς είχε κρύωνε αρκετά. Όταν πλέον έφτασε έξω μας εξήγησε ότι το σχοινί είχε σκαλώσει κάπου στο δεύτερο πηγάδι και ότι είχε λύσει τις ενδιάμεσες αλλαγές προκειμένου να το τραβήξουμε από επάνω. Εκείνη τη στιγμή “συναντηθήκαμε” για ακόμα μια φορά με τα κοράκια τα οποία πετούσαν κυκλικά έξω από την είσοδο του σπηλαίου και ένα – ένα “βουτούσαν” μέσα, η εικόνα ήταν τόσο εντυπωσιακή αλλά και σύντομη που δεν προλάβαμε να την καταγράψουμε στη φωτογραφική μηχανή. Κατόπιν αυτού αρχίσαμε να τραβάμε το σχοινί με την ελπίδα ότι κουνώντας το θα ξεσκαλώσει.

Το σχέδιο μας όμως είχε αρχίσει ήδη να «πηγαίνει στραβά», καθώς είχαμε υπολογίσει ότι προτού σκοτεινιάσει, θα είχαμε μαζέψει όλα μας τα πράγματα, θα πηγαίναμε στο καταφύγιο για ύπνο και φαγητό ενώ την επόμενη μέρα θα κάναμε μια γρήγορη βόλτα στη Δρακόλιμνη! Αντ’αυτού, είχε νυχτώσει, δεν είχαμε καταφέρει να βγάλουμε τα σχοινιά και μας είχε μείνει για φαγητό μόνο ένα τοστ και μισό λίτρο νερό μέχρι την επόμενη μέρα (**το αποτέλεσμα της προσπάθειας μας να μειώσουμε το βάρος στην πλάτη, ήταν να μειωθεί το βάρος στην κοιλιά)! Με το Μίλτο αρκετά απαγοητευμένο και εμάς να προσπαθούμε να του φτιάξουμε τη διάθεση και να σκεφτούμε εναλλακτικά σενάρια, συνειδητοποιήσαμε πως έπρεπε να κοιμηθούμε άλλο ένα βράδυ στη βραχοσκεπή και το επόμενο πρωί με ηρεμία να προσπαθήσουμε εκ νέου να βγάλουμε τα σχοινιά και ιδανικά (!) να πάρουμε κατευθείαν το δρόμο της επιστροφής νηστικοί... Έπεσα στον υπνόσακο αρκετά σκεπτικός και ευτυχώς ύστερα από λίγο μου ήρθε στο μυαλό μια λύση που φαινόταν αρκετά ελπιδοφόρα, έτσι μπόρεσα να ηρεμήσω και να κοιμηθώ γρήγορα, ο Μίλτος χρειάστηκε αρκετό χρόνο παραπάνω...

Το επόμενο πρωί ξεκίνησε με την ομάδα μας να έχει 3 διαφορετικές ψυχολογίες, ο Μίλτος άκεφος, ο Απόστολος ήρεμος και εγώ δραστήριος με την ελπίδα ότι θα τα καταφέρουμε. Ετοιμάστηκα γρήγορα, μπήκα στην είσοδο του σπηλαίου και έλυσα την τραβέρσα. Έτσι πήραμε την άκρη του σχοινιού στην απέναντι πλευρά της εισόδου και ως εκ τούτου ξεσκάλωσε. Ακολούθησε μια αρκετά αστεία εικόνα, με εμάς καθισμένους στο έδαφος να τραβάμε το σχοινί με ρυθμό, σαν δούλοι ναύτες σε γαλέρα και το οξύμωρο ήταν πως όσο αυξανόταν η κώπωση από την έλξη τόσο έφτιαχνε η διάθεση μας “βλέποντας” την άκρη του σχοινιού να πλησιάζει.

P9040079_6.jpg
Αφού είχαμε πλέον μαζέψει όλα μας τα υλικά μοιραστήκαμε το τελευταίο τοστ και το μισό λίτρο νερού και ξεκινήσαμε το δρόμο της επιστροφής με το Μίλτο έχοντας απαλλαγεί από το φόβο μιας “αποτυχίας” και ξεχνώντας την πείνα του να σιγομουρμουρίζει ότι διψάει!! Κατηφορίζοντας, κάναμε στάση σε όλες της πηγές για να πιούμε νερό και να γεμίσει όλα τα παγούρια του παρόλο που δεν προλάβαινε να τα πιει μέχρι την επόμενη...

Είχαμε πλέον ολοκληρώσει (με αρκετή ομοιότητα) την επανάληψη της αποστολής του 2002 με τους Αδαμόπουλο, Γεωργιάδη, Καζαή. Τους ευχαριστούμε για την “παρότρυνση” και την Προβατίνα για τη μοναδική εμπειρία!

Και στα δικά σας...

Μπράβο ρε παιδιά! Τέλεια περιγραφή και φωτογραφίες! Ειδικά η πανοραμική είναι σαν να ήμουν εκεί.

Τι να γράψω για αυτήν την αποστολή εκτός από ΜΠΡΑΒΟ!

Αποδεικνύει δύο πράγματα:
1. Αρκεί όρεξη και θέληση για να κάνεις σπάνιες επαναλήψεις ή σημαντικότατες εξερευνήσεις. Μην περιμένετε να φτάσετε στα 25 χρόνια εμπειρίας για να τις κάνετε. Τα παιδιά έδειξαν τον δρόμο.
2. Ευχαριστώ γιατί με την επανάληψη αυτήν στην ουσία αποδείξατε ότι η ιστορία μας του 2002 δεν ήταν μια διήγηση αποκύημα της φαντασίας μας.

Κώστα, δεν νομίζω να υπάρχει έστω και ένας που θα το θεωρούσε αυτό. Αν την έγραφα εγώ, προφανώς και δεν θα με πίστευε κανείς αλλά οι πρωταγωνιστές της έχετε και είχατε ήδη τότε πολλά χιλιόμετρα στο σχοινί με πολλές εξερευνήσεις και ακόμα περισσότερες καταβάσεις σπηλαίων.

Αλέξανδρε, κάτι λείπει από την ιστορία σου....το εύρημα και ....την ιστορία του.

Ωραία περιγραφή και αναφορά!
Επιτέλους ο Αλέξανδρος έπιασε την πένα !

Μήπως, τώρα που είχατε ποιο δυνατούς φακούς , κοιτάξατε ή εντοπίσατε για καμιά συνέχεια σε κανένα από τα παράθυρα στον πάτο του βαράθρου που υπάρχουν ερωτηματικά?
Το 1998, μετά από ενημέρωση του Πέτρου Ρωμάνα, πήγαμε μαζί με Χριστοδούλου Ανδρέα, Διαμαντόπουλο Μανώλη και Ψωμά Μεθόδιο, και εξερευνήσαμε 2-3 από αυτά που θέλανε τεχνιτή αναρρίχηση, αλλά δεν μας έπαιρνε ο χρόνος και οι μπαταρίες για να τα κάνουμε όλα!

Τα αναμνηστικά "αυτοκόλλητα" του ΣΕΛΑΣ τα βρήκατε, υπάρχουν ακόμα?

Eνα βιντεο απο την επισκεψη(χωρις να περιεχει φωτογραφιες): https://www.youtube.com/watch?v=g1Un-XtEEZw ....Δυστυχως ειχα ξεχασει την καμερα ανοιχτη και τελιωσε η μπαταρια,με αποτελεσμα στον πατο του σπηλαιου να υπαρχουν μονο 2,3 φωτογραφιες του Αλεξανδρου...

Μπράβο ρε Μίλτο. Όσο για την μουσική υπόκρουση, τέλεια επιλογή! Πάντα τέτοια.

Μπράβο ρε Μίλτο, ωραία πλάνα, ιδίως αυτά προς το τέλος που κάθεσαι σταυροπόδι είναι όλα τα ευρώ!

Ενα μεγαλο ΜΠΡΑΒΟ στα παιδια, που παρα τη σχετικα μικρη τους εμπειρια (σε βαθος χρονου παντα) οσον αφορα την ενασχοληση τους με τη σπηλαιολογια, εκαναν το μεγαλο βημα, δινοντας σε ολους μας το ερεθισμα να ακολουθησουμε το παραδειγμα τους, να εχουμε πιστη στις δυναμεις μας, και να κοιταμε ΠΑΝΤΑ μπροστα (και χωρις παρωπιδες)!!!

Ευγε και παλι παιδες και να θυμαστε οτι ΟΛΟΙ μαζι, μπορουμε να κανουμε ΠΟΛΛΑ!!!

πολλά like, θα ήθελα να το είχα κάνει το σπήλαιο όταν ήμουν νεότερη

Και εγώ Μαργαρίτα μου θα ήθελα να είχα κάνει το σπήλαιο όταν ήσουν νεώτερη.