29 Apr 2004, 21:46 · Topic 40 · Post 59
Αποστολή στην Προβατίνα 2002 (μέρος α')
Μια αλπινιστική προσέγγιση σε ένα από τα πιο φημισμένα βάραθρα στον κόσμο.
α' μέρος
Η είσοδος της «Προβατίνας» στέκει ανάμεσα στους Πύργους της Αστράκας, πάνω από το μικρό Πάπιγγο (Δυτικό Ζαγόρι). Αν και βρίσκεται σε μεγάλο υψόμετρο (1800μ) η θέα από την είσοδο δεν είναι και η καλύτερη μιας και βρίσκεται ανάμεσα στον δεύτερο και τρίτο πύργο (δεύτερο λούκι). Για να φτάσει κανείς εκεί χρειάζεται πολύωρη ανάβαση από το Πάπιγγο, ακολουθώντας το μονοπάτι για την Αστράκα (αρχικά προς το καταφύγιο). Δεν είναι τυχαίο το γεγονός του ότι όποιον ξένο κι αν συναντήσεις από όποιαδήποτε χώρα του κόσμου, εάν ασχολείται με σπηλαιολογία τότε θα γνωρίζει την «Προβατίνα». Η αιτιολογία είναι μάλλον εύλογη εάν αναλογιστούμε το γεγονός του ότι το βάραθρο στην εποχή εκείνη ήταν η μεγαλύτερη κατακόρυφη κατάβαση σε σπήλαιο σε ολόκληρο τον πλανήτη (βάθος -408) Παρέμεινε επί σειρά ετών δεύτερο ενώ σήμερα είναι 7ο στον κόσμο.
Συγκεκριμένα το βάραθρο εντοπίσθηκε για πρώτη φορά από Άγγλους σπηλαιολόγους το 1965 (Cambridge University Caving Club). Πρώτος δοκίμασε να κατέβει με ανεμόσκαλες ο Άγγλος Jim Eyre (το 1966) ο οποίος έφτασε μέχρι τα -156m οπού και του τελείωσαν οι ανεμόσκαλες. Την επόμενη χρονιά, Άγγλοι στρατιώτες χρησιμοποίησαν μηχανοκίνητο βαρούλκο και καλάθι με συρματόσκοινο για την κατάβαση σε αυτό. Η προσπάθεια τους έγινε σε δύο φάσεις, πρώτα μέχρι το βάθος των -177μ το καλοκαίρι του 1967 και τέλος μέχρι τον πάτο του σπηλαίου (-408) το 1968. Πρώτοι σπηλαιολόγοι που επανέλαβε την προσπάθεια με καθαρά σπηλαιολογικές τεχνικές ήταν οι Γάλλοι P.Sombardier και F.Poggia το 1976. Έκτοτε πολλές αποστολές έχουν κατέβει στο σπήλαιο τόσο ξένες όσο και ελληνικές. Πρώτος Έλληνας που κατέβηκε ήταν ο Κώστας Ζούπης ιδρυτικό μέλος του Σπηλαιολογικού Ελληνικού Εξερευνητικού Ομίλου (ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο) μέλος τότε της ΕΣΕ. Έκτοτε πολλές άλλες Ελληνικές και ακόμη περισσότερες ξένες αποστολές επισκέπτονται κάθε χρόνο το μεγαλειώδες βάραθρο. Το 1998 μάλιστα ο ΣΕΛΑΣ δοκίμασε να συνεχίσει την εξερεύνηση και επιχείρησε μια αναρρίχηση η οποία δεν απέδωσε μεγαλύτερο βάθος, έδωσε όμως μερικές μικρές αίθουσες ακόμη.
(συνεχίζεται)
Μια αλπινιστική προσέγγιση σε ένα από τα πιο φημισμένα βάραθρα στον κόσμο.
α' μέρος
Η είσοδος της «Προβατίνας» στέκει ανάμεσα στους Πύργους της Αστράκας, πάνω από το μικρό Πάπιγγο (Δυτικό Ζαγόρι). Αν και βρίσκεται σε μεγάλο υψόμετρο (1800μ) η θέα από την είσοδο δεν είναι και η καλύτερη μιας και βρίσκεται ανάμεσα στον δεύτερο και τρίτο πύργο (δεύτερο λούκι). Για να φτάσει κανείς εκεί χρειάζεται πολύωρη ανάβαση από το Πάπιγγο, ακολουθώντας το μονοπάτι για την Αστράκα (αρχικά προς το καταφύγιο). Δεν είναι τυχαίο το γεγονός του ότι όποιον ξένο κι αν συναντήσεις από όποιαδήποτε χώρα του κόσμου, εάν ασχολείται με σπηλαιολογία τότε θα γνωρίζει την «Προβατίνα». Η αιτιολογία είναι μάλλον εύλογη εάν αναλογιστούμε το γεγονός του ότι το βάραθρο στην εποχή εκείνη ήταν η μεγαλύτερη κατακόρυφη κατάβαση σε σπήλαιο σε ολόκληρο τον πλανήτη (βάθος -408) Παρέμεινε επί σειρά ετών δεύτερο ενώ σήμερα είναι 7ο στον κόσμο.
Συγκεκριμένα το βάραθρο εντοπίσθηκε για πρώτη φορά από Άγγλους σπηλαιολόγους το 1965 (Cambridge University Caving Club). Πρώτος δοκίμασε να κατέβει με ανεμόσκαλες ο Άγγλος Jim Eyre (το 1966) ο οποίος έφτασε μέχρι τα -156m οπού και του τελείωσαν οι ανεμόσκαλες. Την επόμενη χρονιά, Άγγλοι στρατιώτες χρησιμοποίησαν μηχανοκίνητο βαρούλκο και καλάθι με συρματόσκοινο για την κατάβαση σε αυτό. Η προσπάθεια τους έγινε σε δύο φάσεις, πρώτα μέχρι το βάθος των -177μ το καλοκαίρι του 1967 και τέλος μέχρι τον πάτο του σπηλαίου (-408) το 1968. Πρώτοι σπηλαιολόγοι που επανέλαβε την προσπάθεια με καθαρά σπηλαιολογικές τεχνικές ήταν οι Γάλλοι P.Sombardier και F.Poggia το 1976. Έκτοτε πολλές αποστολές έχουν κατέβει στο σπήλαιο τόσο ξένες όσο και ελληνικές. Πρώτος Έλληνας που κατέβηκε ήταν ο Κώστας Ζούπης ιδρυτικό μέλος του Σπηλαιολογικού Ελληνικού Εξερευνητικού Ομίλου (ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο) μέλος τότε της ΕΣΕ. Έκτοτε πολλές άλλες Ελληνικές και ακόμη περισσότερες ξένες αποστολές επισκέπτονται κάθε χρόνο το μεγαλειώδες βάραθρο. Το 1998 μάλιστα ο ΣΕΛΑΣ δοκίμασε να συνεχίσει την εξερεύνηση και επιχείρησε μια αναρρίχηση η οποία δεν απέδωσε μεγαλύτερο βάθος, έδωσε όμως μερικές μικρές αίθουσες ακόμη.
(συνεχίζεται)
