Πετραδολάκια ή Ταφκούρα?

Με αφορμή συζήτηση στο Quiz ( http://www.fhs.gr/gr/forum/viewtopic.php?p=5110#5110 ) απαντώ εδώ μιας και θεωρώ πιο σχετική αυτήν την θεματική ενότητα.

...Πάντως, από όσες εξερευνήσεις έχω διαβάσει ως τώρα (και ειναι αρκετές) το ποιο ενδιαφέρον σπήλαιο νομίζω ότι είναι ο ΤΑΦΚΟΣ στα Πετραδολάκια. Υπάρχει άραγε κάτι καλύτερο από αυτό για εξερεύνηση ?

Γιάννη,

Κάθε ένα από τα μεγάλα σπήλαια της χώρας (αλλά και πολλά μικρότερα) έχει να σου προσθέσει και μια διαφορετική εμπειρία. Π.χ. μια κατάβαση στην Προβατίνα ή στο Μαύρο Σκιάδι ή στο Πρόπαντες σου δίνει μια μοναδική αίσθηση του πόσο μικρός είσαι τελικά (η εμπειρία της χαοτικής κατάβασης...) Εξερευνώντας τον Μαράα απολαμβάνεις "τεράστιες" (για Ελλάδα) αίθουσες και μια γαλαρία με πολύ μεγάλο μήκος. Ο Δυρός θα σου χαρίσει εμπειρία των πανέμορφων αιθουσών του και του πολύ μεγάλου πλωτού (και υποβρύχιου) τμήματος του, εμπειρία για την οποία θα πεις ότι αξίζει να εξερευνείς σπήλαια μονό και μόνο γιατί υπάρχει η πιθανότητα κάποια μέρα να βρεις ένα παρόμοιο... Ο Γουργούθακας είναι το απόλυτο σε βάθος σπήλαιο και αυτό από μόνο του είναι μια εμπειρία... Να μην συνεχίσω για τα Πελετά, το Διπλοτάφκι, Στοιχειωμένη, Δέρσιο, Κάρυστο, Στέρνες, κτλ κτλ κτλ κτλ

Τα Πετραδολάκια έχουν αρκετό ενδιαφέρον, είναι αρκετά όμορφα (ειδικά κάτω από την λίμνη των -380μ) αλλά δεν θα έλεγα ότι είναι το καλύτερο για εξερεύνηση. Εξάλλου κάτι τέτοιο θα ήταν υποκειμενικό έτσι δεν είναι;

Κάθε σπηλαιολόγος ξεχωρίζει μέσα στην καρδία του μερικά από τα σπήλαια που έχει εξερευνήσει... Κι αυτό μπορεί να συμβεί είτε για συναισθηματικούς λόγους, είτε λόγω του μεγέθους ή της επιστημονικής σημασίας που είχε η εξερεύνηση στο εν λόγω σπήλαιο.

Πάντως, εάν ανοίξεις την δική μου καρδία (και το μυαλό ίσως...) δεν θα βρεις τα Πετραδολάκια κι ας ήταν κάποτε ο πρώτος μου στόχος. Θα βρεις την Ταφκούρα γιατί είναι το πιο ολοκληρωμένο σπήλαιο και μου έμαθε τα περισσότερα πράγματα από κάθε άλλο ενώ συνάμα είναι και η μεγαλύτερη εξερεύνηση που έκανα ποτέ. Βλέπεις οι έντονες συγκινήσεις όπως αυτή δεν σβήνουν εύκολα από την μνήμη.

Η Ταφκούρα, είναι δεύτερο σπήλαιο σε βάθος (-860μ), και τρίτο σε μήκος (6.570μ) στην Ελλάδα (σήμερα) και από όλα όσα έχω επισκεφθεί / εξερευνήσει είναι το πιο ολοκληρωμένο: Έχει 2 Km μαιάνδρους με διάμετρο που ποικίλει από 15cm φάρδος έως και 2 μέτρα... Έχει τρία υπόγεια ποτάμια (με ανεξάρτητη ροή) το καθένα με τον χαρακτήρα του π.χ. άλλο με πολλούς καταρράκτες, άλλο χωρίς, με σταλαγμιτοποιημένο δάπεδο ή όχι. Έχει 3 κμ εντυπωσιακές γαλαρίες με πολύ όμορφους και σπάνιους σχηματισμούς (μεγάλου καρστολογικού ενδιαφέροντος) πολλά σιφώνια, αίθουσες , πολλά μικρά πηγάδια, αλλά και μεγάλα πηγάδια (π.χ. το 140αρι που ξεκινά στα -440μ) και άλλες πολύ μικρές λεπτομέρειες. Η εξερεύνησή της (ενώ είναι αρματωμένη) είναι πολύωρή (πιο απαιτητική από τον Γουργούθακα σε χρόνο και ενέργεια ειδικά (*) ) για να επισκεφθείς όλα τα απόκρυφα θαρρείς μέρη της. Όπως και να το κάνεις είμαι δεμένος μαζί της μετά από 26 κατάβασεις από το 1993 (τότε είχε συνολικό βάθος -100μ και μήκος ...10μ) έως και το 2002 που ήταν και η τελευταία φορά που την επισκέφθηκα.

Σημαντικό είναι επίσης το ότι μόλις φτάσεις σε βάθος -740μ (κατασκήνωση γαλαρίας C&C) έχεις προωθηθεί ήδη 2 km σε μήκος ενώ τότε απλώνεται "μπροστά σου" ένα "οριζόντιο τμήμα" (ελάχιστες καταβάσεις μια εδώ, μια εκεί) μήκους 4 κμ... Περπατάς - περπατάς και δεν τελειώνει ενώ είσαι 800 μέτρα κάτω από την γη...

Με λίγα λόγια, έχει από όλα (καθώς και πολλά ακόμη ανεξερεύνητα κομμάτια...)

-----------
(*) Εφόσον είναι αρματωμένος ο Γουργούθακας με την κατασκήνωση των -740μ εγκατεστημένη, χρειάζεσαι περί τις 3-4 ώρες για την κατάβαση και 9 ώρες για ανάβαση άντε και μια ώρα στάση για ξεκούραση, σύνολο 12-14 ώρες και έχεις δει το 90-95% του σπηλαίου. Στην Ταφκούρα με τις ίδιες συνθήκες χρειάζεσαι 3-4 ώρες για κατάβαση και 7-8 ώρες για ανάβαση από το βαθύτερο σημείο (-810μ σιφόνι) της αλλά θα έχεις δει μόλις το 50% του σπηλαίου. Κάθε προσπάθειά σου να επισκεφθείς κάποιο τμήμα εκτός της "κεντρικής διαδρομής" αυξάνει δραματικά τον χρόνο εξερεύνησης αλλά και την ικανοποίηση μιας και θα δεις μοναδικά πράγματα... Σημαντικό είναι βεβαίως να αναφέρουμε ότι η Ταφκούρα είναι 10 λεπτά από τον δρόμο (άσφαλτος...) ενώ ο Γουργούθακας είναι 5 km (+550m υψομετρική διαφορά) από τον τελευταίο κακοτράχαλο χωματόδρομο... και συνήθως χρειάζεσαι 2-3 ώρες πορεία για να φτάσεις στην είσοδο ενώ στην περιοχή της εισόδου δεν υπάρχει νερό άρα αναγκάζεσαι να αντλείς νερό από βάθος -60 μέτρα, από το σπήλαιο LO23. Με λίγα λόγια, μια αποστολή στον Γουργούθακα είναι πιο απαιτητική συνολικά από μια αποστολή στην Ταφκούρα. Σαν σπήλαιο όμως η Ταφκούρα είναι πιο απαιτητική από τον Γουργούθακα.
-----------

Αυτά και επιφυλάσσομαι να ανεβάσω μερικές φωτό ή έστω μια έγχρωμη έκθεση για την αποστολή του 1997 στην Ταφκούρα γιατί μάλλον το ασπρόμαυρο αντίγραφο αδικεί τις ούτως ή άλλως μάλλον μέτριες φωτό της έκθεσης της αποστολής του 1997

Κώστας

Κώστα, σε ευχαριστώ πολύ για την έκθεση της αποστολής του 1997, δεν την είχα υπόψη μου.

Εδώ είναι οι φωτό που υποσχέθηκα:

1. 2. 3. 4.

5. 6. 7.

Κάνοντας κλίκ πάνω στις φωτό, μεγενθύνουν.

Οι περιγραφές έχουν ως εξής:rn1. Το "Ποτάμι της Αριάδνης" βρίσκετε στο πιο απομακρυσμένο από την είσοδο σημείο. Ταφκούρα (-860μ).rn2. Ο "Φωτεινός Μέανδρος", στην Ταφκούρα (-860μ) ξεκινά από βάθος -580μ και καταλήγει στα -620μ. Το μήκος του είναι περίπου 500 μέτρα και είναι από τα πιο εύκολα κομμάτια του σπηλαίου.rn3. Μικρή κατάβαση σε βάθος περί τα -650μ, Ταφκούρα (-860μ).rn4. Η "Γαλαρία των Τρεζών" έχει μήκος 700μ και στο μεγαλύτερο μέρος της έχει χαρακτηριστική τετράγωνη διατομή.rn5. Scalops και μικρή "χύτρα γιγάντων", Ταφκούρα (-860μ).rn6. Γαλαρία στον παρακλάδι που οδηγεί στο "Ποτάμι της Αριάδνης", Ταφκούρα (-860μ).rn7. Μικρή κατάβαση μέσα στον στενό μέανδρο μετά τα -220μ Ταφκούρα (-860μ).

Όλες οι φωτό είναι από το αρχείο μου και έχουν τραβηχτεί το 1997 κατά την διάρκεια της αποστολής που περιγράφεται στην rl=http://www.selas.org/index.php?option=com_docman&task=doc_download&gid=1:1zkpdxhs]έκθεση της αποστολής του 1997 .

Κώστα φτιαχνόμαστε.Για πότε λες;καλοκαιράκι να έχουμε άδεια;

Πολύ ενδιαφέρουσα η έκθεση της αποστολής του 1997 στην Ταφκούρα, αλλά με τις φωτογραφίες έγινε πραγματικά συναρπαστική. Θα ψήφιζα Ταφκούρα λοιπόν.

Με αφορμή το post του speleoste:

Άσχετο, αλλά η φωτογραφία που έχει το in.gr για το άρθρο αυτό είναι δική μου και μάλιστα από την αποστολή στην <strong>Ταφκούρα</strong> (-860μ) το 1997. Ο εικονιζόμενος είναι ο Μανώλης Διαμαντόπουλος (μέλος της <strong>Σπηλαιολογικής Ομάδας του ΤΕΙ Ηρακλείου</strong> τότε, αργότερα του ΣΠΟΚ και σήμερα του ΣΕΛΑΣ...). <br><br>Για του λόγου το αληθές, θα την βρείτε στην σελίδα 19 στο χαρτί (ή 28 στο .pdf) της έκθεσης της αποστολής. <br><br><div class="notice">Εξωτερική εικόνα στο αρχικό post: <a href="http://assets.in.gr/dGenesis/assets/Content5/Photo/783804_b.jpg">http://assets.in.gr/dGenesis/assets/Content5/Photo/783804_b.jpg</a></a>