Στο forum (
http://www.fhs.gr/gr/forum/viewtopic.ph ... ostdays=0&)…. και στο 2ο τεύχος του Δελτίου της Σ.Ο.Ε. (Απρίλιος 2005) δημοσιεύεται από τον πρόεδρο του «Ποσειδώνα» Γιάννη Κοφινά, περιγραφή αποστολής στη Μεσσηνιακή Μάνη το μήνα Μάρτιο. Εκεί, μεταξύ άλλων, διαβάζουμε:
«…..Την Τρίτη μέρα πραγματοποιήθηκε επίσκεψη στο "Βυθό" ένα βύθισμα που είναι μεγάλη δολίνη κατακρήμνισης μεταξύ των ορεινών χωριών Τσέρια Δήμου Λεύκτρου και χώρας Γαϊτσών Δήμου Αβίας.
Ευκαιρία για τη μελέτη αυτού του φαινομένου από τον Dr Βασίλη Γιαννόπουλο. Σε σημείο κάθετης πλευράς που κατέβηκε ο Δαμιανός μετρήθηκε βάθος 53 μ.
…..»
Στο «Βυθό» και σε άλλα σπήλαια της περιοχής αναφέρονται και τα μέλη της Γαλλικής επιστημονικής αποστολής στην Πελοπόννησο, το 1829.
Πηγή κειμένου: Η εργασία της Κας Αθηνάς Χριστοφίδου «Το Μανιάτικο τοπίο με τα μάτια των περιηγητών», όπως παρουσιάστηκε στο συμπόσιο «Μάνη, Μαρτυρίες για το χώρο και την κοινωνία – Περιηγητές και επιστημονικές αποστολές 15ος – 19ος αιώνας», 4-7 Νοεμβρίου 1993 – Λιμένι Αερόπολης και δημοσιεύθηκε στα πρακτικά του συμποσίου που εκδόθηκαν σε επιμέλεια Γιάννη Σαΐτα στην Αθήνα, το 1996, από το κέντρο νεοελληνικών ερευνών εθνικού ιδρύματος ερευνών, στα πλαίσια του προγράμματος «Ιστορία των οικισμών της Ελλάδας (15ος– 20ος αιώνας), ISBN: 960-7094-68-9.
Η εργασία αναφέρεται στο τμήμα της αποστολής που περιηγήθηκε στην Μεσσηνιακή Μάνη, ξεκινώντας από την Καλαμάτα και καταλήγοντας στον Προφήτη Ηλία, την κορυφή του Ταΰγετου.
«Ανεβαίνοντας προς την εκκλησία του Σορού συναντούν το δρόμο. Πρόκειται για έναν ωραίο λιθόστρωτο δρόμο, που εξασφάλιζε μέχρι το 1950 περίπου τη σύνδεση της Καρδαμύλης με την Καλαμάτα, όταν η θαλάσσια συγκοινωνία σταματούσε λόγω καιρού. Το λιθόστρωτο αυτό, που σώζεται σήμερα σε μεγάλο μήκος αλλά με κάποιες φθορές, οδήγησε τα βήματα της Αποστολής σε μια σπηλιά, της οποίας η έκταση είχε πρόσφατα αυξηθεί κατά τη διάρκεια κάποιου σεισμού. Σύμφωνα πάντα με την περιγραφή τους είχε βάθος 30 με 40 πόδια, ήταν ημικυκλική, μισοφραγμένη από κομμάτια πεσμένων βράχων. Μια μικρή λίμνη με πολύ καθαρό νερό σχηματιζόταν στο βάθος της, όπου μέσα στη σιωπή και στο λιγοστό φως της μέρας άκουγε κανείς να πέφτουν μελωδικά χοντρές σταγόνες νερού. Σήμερα δεν υπάρχει η λίμνη. Η πυκνή βλάστηση, όμως, και τα ψηλά δέντρα μαρτυρούν την ύπαρξη υπόγειου νερού. Το σημείο αυτό οι ντόπιοι το ονομάζουν "Βυθό", γιατί πρόκειται για μια καταβύθιση της γης. Οι σταλαγμίτες, που διατηρούνται ακόμη στις παρειές, μας δείχνουν ότι ίσως υπήρχε εκεί μια σπηλιά της οποίας ο βραχώδης θόλος κατέρρευσε.
Στη συνέχεια της αποστολής οι Γάλλοι περιηγητές συναντούν και αναφέρουν τις σπηλιές της Πάνω (Παλιάς) Καρδαμύλης όπου υπήρχαν συγκεντρωμένα κοπάδια ζώων.
Φθάνουν στο Διλάγκαδο όπου συναντούν την τελευταία κατοικία, τον πύργο που υπάρχει εκεί, αφήνουν τα μουλάρια και τις αποσκευές τους στις σπηλιές που είναι σκαμμένες στα τοιχώματα του φαραγγιού, οι οποίες χρησίμευαν κι εκεί ως φυσικές στάνες για τα πρόβατα και ξεκινούν πλέον την αναρρίχηση για την κορυφή».
Περισσότερα για τη Γαλλική επιστημονική αποστολή στην Πελοπόννησο.
Πηγή: Ο κατάλογος της έκθεσης ιστορικού υλικού 1993 – 1994. «Περιηγητές στη Μάνη 15ος - 16ος αιώνας» στο Ιστορικό εθνολογικό μουσείο Μάνης, στην Κρανάη, ISBN: 960-7094-20-4.
(Σημείωση: Το Ιστορικό εθνολογικό μουσείο Μάνης, στεγάζεται στον ανακαινισμένο πύργο του Τζανέτμπεη Γρηγοράκη, στην Κρανάη (Μαραθονήσι) Γυθείου και η έκθεση είναι διαρκής..)
Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΟ ΜΟΡΙΑ 1829.
Τον Ιούλιο 1828, στο έβδομο έτος του Απελευθερωτικού Αγώνα, οι τρεις Ευρωπαϊκές Δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία) αποφάσισαν με το πρωτόκολλο του Λονδίνου (19 Ιουλίου) την κατοχή του Μοριά από εκστρατευτικό σώμα που θα έστελνε η Γαλλία, στο όνομα των τριών Δυνάμεων, για την επίτευξη ανακωχής μεταξύ των εμπολέμων Τούρκων και Ελλήνων και την εκκένωση της χερσοννήσου από τον Αιγυπτιακό στρατό.
Λίγο καιρό μετά από την άφιξη στην Κορώνη (30 Αυγούστου 1820) του εκστρατευτικού σώματος 15.000 ανδρών υπό τις διαταγές του στρατηγού Μαιζόν, και την ελευθέρωση της χερσονήσου (μέχρι 30 Οκτωβρίου 1828), καλλιεργήθηκε η ιδέα για τη συμπλήρωση της στρατιωτικής με μια ειδική επιστημονική αποστολή.
Τον Νοέμβριο 1828, μετά από πρόταση ειδικής επιτροπής που εκπροσωπούσε τις τρείς Ακαδημίες της Γαλλίας (των Επιστημών, των Επιγραφών και των Καλών Τεχνών), το Υπουργείο Εσωτερικών αποφάσισε τη σύσταση τριών Τμημάτων που θα συγκροτούσαν την Επιστημονική Αποστολή του Μοριά για να συγκεντρώσουν στην Πελοποννησιακή Χερσόνησο υλικό για τη δημοσίευση ενός έργου ανάλογου με τις εκδόσεις της Αποστολής της Αιγύπτου (1798-1806).
Τα τρία τμήματα της Αποστολής ήταν: 1. Το Τμήμα των Φυσικών Επιστημών. 2. Το Τμήμα της Αρχαιολογίας και 3. Το Τμήμα Αρχιτεκτονικής και Γλυπτικής.
1.Το Τμήμα των Φυσικών Επιστημών αποτέλεσε ομάδα 9 μελών με αρχηγό τον 48χρονο συνταγματάρχη και διάσημο φυσιοδίφη Bory de Saint Vincent (1780-1846). Μαζί του ήταν οι ζωολόγοι Brulle, Pector και Seytius Delaunay, ο βοτανολόγος Despreaux, οι μεταλλειολόγοι-γεωλόγοι Virlet και Puillon – Boblaye. Στο τμήμα αυτό είχε υπαχθεί αρχικά η ομάδα η επιφορτισμένη με την τριγωνομέτρηση και χαρτογράφηση του Μοριά, δηλαδή οι λοχαγοί Peytier και Servier και ο υπολοχαγός Puillon – Boblaye , οι οποίοι συνεργάσθηκαν αργότερα με ένα τοπογραφικό λόχο υπό τον ταγματάρχη Barthelemy.
2. Το Τμήμα Αρχαιολογίας αποτέλεσε εξαμελή ομάδα με διευθυντή τον αρχαιολόγο Dubois, υπαρχηγό τον Lenormand και βοηθούς τους Dural, Quintet (φιλόλογο), Trezel (τοπιογράφο) και τον Έλληνα Σχινά, πιθανώς ως διερμηνέα.
3. Το Τμήμα Αρχιτεκτονικής και Γλυπτικής αποτέλεσε πενταμελής ομάδα με αρχηγό τον αρχιτέκτονα Abel Bouet και μέλη τους Ravoisie, Poirat, Vietty και Gou
ay.
Τα μέλη της Αποστολής ξεκίνησαν από το Παρίσι στις αρχές Ιανουαρίου 1829, συγκεντρώθηκαν στην Τουλών και ανεχώρησαν για την Ελλάδα στις 10 Φεβρουαρίου 1829 με τη φρεγάτα "Κυβέλη", η οποία έφθασε στον όρμο του Ναυαρίνου στις 2 Μαρτίου. Οι εργασίες της Αποστολής διήρκεσαν συνολικά 9 μήνες και οι σημαντικότερες πραγματοποιήθηκαν στους τομείς: αρχαιολογικό, γεωγραφικό και φυσιογνωστικό. Παρά τις διάφορες δυσχέρειες και αντιξοότητες το έργο που προέκυψε είναι σπουδαίο σε όγκο, ποιότητα και σημασία.
Στην κυρία επιστημονική σειρά που εκδόθηκε μεταξύ 1832-1836 περιλαμβάνονται 9 τόμοι και ένας Άτλας με τους χάρτες και τους πίνακες όλων των τόμων. Οι επανεκδόσεις τόμων της κύριας Επσιτημονικής σειράς και άλλα επιστημονικά δημοσιεύματα των μελών της Επιστημονικής Αποστολής αριθμούν άλλους 6 τόμους και 10 τουλάχιστον επιστημονικά άρθρα, που δημοσιεύτηκαν μεταξύ 1836-1854. Μία πλούσια σειρά ανέκδοτων στοιχείων συμπληρώνουν το μνημειώδες έργο της Αποστολής που σκιαγράφησε την Ελλάδα της εποχής και αποτέλεσε την "πρώτη προσπάθεια συστηματικής επιστημονικής μελέτης και απογραφής του ελληνικού χώρου από οργανωμένη ομάδα επιστημόνων".
Περισσότερες πληροφορίες:
http://www.mani.org.gr/spilaia/http://www.gianniskofinas.com/spilaia/spilaia.htmκαι σε πολλές διευθύνσεις αν ψάξει κανείς με μηχανές αναζήτησης και με βάση τη φράση "Expedition scientifique de Moree 1829"
Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
Εξάρχεια, Αθήνα