Εξωτερική εικόνα στο αρχικό post: http://www.fhs.gr/public/logotexnia03.jpg
«………………………rnΠερικυκλωμένοι!rnΜΙΑ κραυγή ηχεί από έναν υψηλό βράχο, όπου ο «Κεραυνός» έχει τοποθετήσει ένα φρουρό:rn— Πλοίο πλησιάζει προς τη στεριά!rn— Ζήτωωωω!, φωνάζουν οι Έλληνες πατριώτες. Είναι το υποβρύχιο!rn— Δεν είναι υποβρύχιο!, απαντάει ο φρουρός. Είναι μια βενζινάκατος! Όχι! Μια μεγάλη τορπιλάκατος του... Ιταλικού στόλου γεμάτη στρατιώτες! Έρχεται ολοταχώς προς το μέρος μας! Πρέπει ν’ αποτραβηχτούμε προς το βουνό!rnΤην ίδια στιγμή, κάποιος άλλος φωνάζει:rn— Ιταλοί στρατιώτες έρχονται από το μέρος του βουνού! Είμαστε κυκλωμένοι!rnΨύχραιμος, αλλά και με τα φρύδια ζαρωμένα από ανησυχία, ο «Κεραυνός» κοιτάζει γύρω.rnΗ τορπιλάκατος πλησιάζει ολοταχώς από το μέρος του πελάγους. Σε πέντε, το πολύ, λεπτά θα έχει φτάσει στην παραλίαrnΟι Ιταλοί, εξάλλου, που κατεβαίνουν από το βουνό, είναι πολλοί. Περισσότεροι από τριακόσιους!rnΈχουν αναπτυχθεί σ' ένα ημικύκλιο και προχωρούν έτσι ώστε ν' αποκόψουν κάθε οδό υποχώρησης των Ελλήνων!rnΗ θέση των ηρωικών πατριωτών είναι κρίσιμη. Θα έχουν σε λίγο περικυκλωθεί από δυνάμεις τριάντα τουλάχιστον φορές μεγαλύτερες και κάθε αντίσταση θα είναι καθαρή αυτοκτονία!rnΜα ο «Κεραυνός» είναι γεννημένος αρχηγός. Δεν είναι από εκείνους που τα χάνουν στις δύσκολες στιγμές.rn— Ακολουθήστε με!, φωνάζει στους ανθρώπους του.rnΚαι, ενώ από το βουνό ακούγονται οι πρώτοι πυροβολισμοί, ο «Κεραυνός» τρέχει προς ένα μεγάλο βράχο, που υψώνεται σύρριζα στην ακρογιαλιά μ' ένα στόμιο σπηλιάς στη βάση του.rn— Θα καταφύγουμε εκεί!, φωνάζει ο «Κεραυνός» στους άλλους καθώς τρέχουν δίπλα του. Μέσα από τη σπηλιά θα μπορέσουμε να κρατήσουμε άμυνα ώσπου να δούμε τι θα κάνουμε, ώσπου να βρούμε κανένα τρόπο να ξεφύγουμε! Φτάνουν στο βράχο, σκαρφαλώνουν με αρκετή δυσκολία και μπαίνουν μέσα.rnΕίναι μια μεγάλη σπηλιά, που τα βάθη της χάνονται μέσα σε μαύρα σκοτάδια. Είναι κυκλική και οι τοίχοι της λείοι και υγροί. Από τα βάθη της έρχεται ένα αυλάκι, σκαμμένο από το νερό στο πέρασμα των αιώνων και κυλάει στη θάλασσα.rnΗ σπηλιά είναι ένα φυσικό οχυρό. Μόνο από το μέρος της θάλασσας μπορεί κανείς να μπει εκεί. Στήνοντας κανείς ένα πολυβόλο κοντά στο στόμιο, μπορεί να αποκρούσει την επίθεση ολόκληρου συντάγματος.rnΑυτό ακριβώς κάνουν οι Έλληνες πατριώτες. Στήνουν ένα πολυβόλο που το χειρίζεται ο Γιώργος, γιατί θεωρείται σαν ένας από τους καλύτερους σκοπευτές που υπάρχουν. Οι άλλοι, με τα όπλα τους έτοιμα, παίρνουν θέσεις από τη μια κι από την άλλη μεριά του στομίου.rnΟ «Κεραυνός» αποσύρεται στο βάθος της σπηλιάς ξεκρεμάει από τον ώμο του ένα σακίδιο και βγάζει μια μικρή συσκευή ασυρμάτου.rn— Εδώ κεραυνός!, λέει. Εδώ Κεραυνός! Καλώ το υποβρύχιο Υ-5!rnΜια φωνή λέει αμέσως μέσα από τον ασύρματο: Εδώ Υ-5! Ερχόμαστε, Κεραυνέ!rnΜην πλησιάσετε στην ακτή! Μια ιταλική τορπιλάκατος βρίσκεται αυτή τη στιγμή εδώ και ένα ιταλικό τάγμα πλησιάζει από τη στεριά! Είμαστε αποκλεισμένοι μέσα σε μια σπηλιά! Ειδοποίησε το Συμμαχικό Στρατηγείο ότι είμαστε αποφασισμένοι να πολεμήσουμε μέχρι θανάτου!rnΔεν υπάρχει τρόπος να σας βοηθήσουμε;rnΟ μόνος τρόπος είναι να στείλουν αεροπλάνα για να βομβαρδίσουν και να πολυβολήσουν την τορπιλάκατο και τους στρατιώτες! Αν, όσο να φτάσουν τα αεροπλάνα, δεν έχουμε υποκύψει στις επιθέσεις των Ιταλών, θα σωθούμε! Γεια - χαρά!rnΚαλή τύχη, Κεραυνέ!rnΤην ίδια στιγμή, ο Γιώργος, κρατώντας σφιχτά το πολυβόλο, βλέπει την τορπιλάκατο να πλησιάζει στη στεριά.rn— Έτοιμος; λέει στο Σπίθα που είναι καθισμένος δίπλα του κρατώντας την ταινία με τις σφαίρες.rnΟ Σπίθας κουνάει το κεφάλι του βουβά. Δεν μπορεί να μιλήσει, γιατί έχει χώσει στο στόμα του ένα τεράστιο κομμάτι τυρί και το τρώει με ηδονή.rnΤο Παιδί - Φάντασμα πιέζει τη σκανδάλη και το πολυβόλο αρχίζει να γαβγίζει γοργά και ρυθμικά κάνοντας τη σπηλιά να αντιβουίζει τρομερά, σαν να εκπυρσοκροτούν εκεί μέσα δεκάδες κανόνια!rnΕπάνω στην ιταλική τορπιλάκατο, οι ναύτες που είχαν στρέψει προς το στόμιο της σπηλιάς ένα κανονάκι και ετοιμάζονται να πυροβολήσουν, διπλώνονται στα δύο χτυπημένοι από τις σφαίρες και πέφτουν άλλοι πάνω στο κατάστρωμα της τορπιλακάτου και άλλοι στη θάλασσα.rnΘαμμένοι στη Σπηλιά!rnΕΝΩ ο Γιώργος εξακολουθεί να πολυβολεί, η τορπιλάκατος κάνει στροφή προχωρεί προς τα δεξιά και χάνεται. Δε φαίνεται πια από το μέρος του Παιδιού - Φάντασμα και των άλλων, που βρίσκονται μέσα στη σπηλιά.rnΞαφνικά, μια κανονιά αντηχεί και αμέσως έπειτα, η σπηλιά συγκλονίζεται ολόκληρη, ενώ ένας άλλος κρότος πολύ πιο δυνατός, μια τρομακτική έκρηξη, αντηχεί πολύ κοντά τους!rnΠέτρες πέφτουν από το ταβάνι της σπηλιάς και τραυματίζουν δυο Έλληνες. Ένα κομμάτι βράχου αποσπάται από το εμπρός μέρος της σπηλιάς, κάνοντας το στόμιο της να γίνει πιο μεγάλο.rnΗ οβίδα δεν είχε, ευτυχώς περάσει από το στόμιο και δεν είχε εκραγεί μέσα στη σπηλιά, αλλά έξω από αυτήν, ακριβώς κάτω από το στόμιο. Διαφορετικά, κανένας από τους Έλληνες δε θα είχε μείνει ζωντανός!rnΟ Γιώργος αρπάζει το πολυβόλο, το σηκώνει με υπεράνθρωπη προσπάθεια και, ακολουθούμενος από το Σπίθα, που έχει χώσει κι άλλο ένα κομμάτι τυρί στο στόμα του, πηγαίνει και τοποθετεί το όπλο άκρη άκρη στο στόμιο της σπηλιάς, έτσι ώστε να βλέπει την τορπιλάκατο.rn— Γιώργο!, φωνάζει ο «Κεραυνός». Γύρισε πάνω! Αυτό που κάνεις είναι τρέλα! Θα σε σκοτώσουν οι Ιταλοί!rn— Θα μας σκοτώσουν όλους, απαντάει το Παιδί - Φάντασμα, αν καταφέρουν να ρίξουν μια οβίδα μέσα στη σπηλιά μας!rnΚαι πιέζει τη σκανδάλη, κάνοντας πάλι το πολυβόλο του ν' αρχίσει το βραχνό και τρομερό τραγούδι του θανάτου!rnΟι σφαίρες σαρώνουν το κατάστρωμα της τορπιλακάτου. Δυο Ιταλοί που χειρίζονται τώρα το κανονάκι και που είναι έτοιμοι να εξαπολύσουν κι άλλες οβίδες εναντίον των Ελλήνων σηκώνουν τα χέρια τους κάνουν μια στροφή γύρω από τον εαυτό τους και σωριάζονται χάμω!rnΤην ίδια τύχη έχουν και δυο άλλοι που σπεύδουν να πάρουν τη θέση των πρώτων κοντά στο κανονάκι. Ένα πολυβόλο αρχίζει να τερετίζει από την πλώρη της βενζινακάτου, στέλνοντας δεκάδες πυρωμένες σφαίρες προς το μέροςrnτης σπηλιάς.rnΟι περισσότερες από τις σφαίρες αυτές χτυπούν πάνω στο βράχο, γύρω από το στόμιο. Μια όμως μπαίνει στη σπηλιά και αποσπά... από το χέρι του Σπίθα ένα ιταλικό φρατζολάκι, που το αδιάκοπα πεινασμένο παιδί ετοιμαζόταν να χώσει στο στόμα του!rn- Μανούλα μου! κάνει ο Σπίθας αγριεμένος. Το ψωμί! Ποιος μου έκλεψε το ψωμί;rn- Μια σφαίρα από το πολυβόλο των Ιταλών!, απαντάει το Παιδί - Φάντασμα γελώντας.rn - Τους άτιμους!, γρυλλίζει ο Σπίθας. Τους παλιομακαρονάδες!rnΘέλουν να με κάνουν να πεθάνω από την πείνα! Και γυρίζοντας προς την τορπιλάκατο φωνάζει:rn- Παλιομακαρονάδες! Βγείτε έξω αν σας βαστάει! Ελάτε κατά δω να σας σπάσω τα...rnΤην ίδια στιγμή μια άλλη σφαίρα περνάει τόσο κοντά στο αυτί του Σπίθα, ώστε το καθυστερημένο στο μυαλό παιδί νιώθει ένα κάψιμο στο δέρμα του.rn- Μανούλα μου!, κάνει. Και ζαρώνει δίπλα στο Γιώργο!rnΤο κανονάκι της τορπιλακάτου πυροβολεί πάλι. Η οβίδα, ευτυχώς, αστοχεί και πάλι. Δε σκάζει μέσα στη σπηλιά. Χτυπάει πάνω στο βράχο έξω από τη σπηλιά, κάνοντας το έδαφος να κλονιστεί βίαια.rnΑτρόμητος ο Γιώργος Θαλάσσης εξοντώνει με το πολυβόλο του και τους καινούργιους πυροβολητές, πριν αυτοί διορθώσουν τη σκόπευση τους και βρουν το στόχο τους!rnΗ μονομαχία αυτή ανάμεσα στο παιδί με το πολυβόλο και στην ιταλική τορπιλάκατο διαρκεί αρκετή ώρα. Οι οβίδες σκάζουν όλες γύρω από το στόμιο, γιατί το Παίδι - Φάντασμα σαρώνοντας το κατάστρωμα της βενζινακάτου, εμποδίζει τους Ιταλούς ναrnσημαδέψουν με προσοχή!rnΞαφνικά, το αίμα του Γιώργου παγώνει. rnΒλέπει ένα μεγάλο στρογγυλό και μακρουλό αντικείμενο ν' αποσπάται από την τορπιλάκατο και να σκίζει τα νερά ταξιδεύοντας προς την παράλια, προς το μέρος της σπηλιάς.rnΕίναι μια τορπίλη!rnΜια μεγάλη τορπίλη, από εκείνες που μπορούν να κόψουν στα δύο ένα ολόκληρο καταδρομικό!rnΑν εκραγεί μπροστά στη σπηλιά, η τορπίλη θα κονιορτοποιήσει το βράχο, μαζί μ' όλους τους πατριώτες που βρίσκονται εκεί!rn- Απομακρυνθείτε όλοι!, φωνάζει με απόγνωση το παιδί. Στο βάθος της σπηλιάς! Μια τορπίλη έρχεται προς το μέρος μας!rnΚαι, γυρίζοντας την κάννη του πολυβόλου του προς την τορπίλη, σημαδεύει με προσοχή. Αν καταφέρει να την χτυπήσει πάνω στον επικρουστήρα και να την κάνει να εκραγεί μακριά από την ακτή, θα σωθούν! Αλλιώς...rnΤραβάει τη σκανδάλη. Δεκάδες σφαίρες χτυπούν την τορπίλη. Τίποτα! Το όπλο του θανάτου συνεχίζει το δρόμο του χωρίς να εκραγεί!rnΟ Γιώργος εξακολουθεί να πυροβολεί, ώσπου η τορπίλη φτάνει σε απόσταση τριών μόνο μέτρων από το στόμιο. Τότε παρατάει το πολυβόλο, τρέχει στο βάθος της σπηλιάς και πέφτει μπρούμυτα. Μια τρομακτική έκρηξη επακολουθεί. Το έδαφος τρέμει σα να γίνεται σεισμός! Βράχια πέφτουν! Καπνός και σκόνη γεμίζουν τηrnσπηλιά!rnΈπειτα τίποτα... Απόλυτη σιγαλιά. Σιγαλιά θανάτου. Και σκοτάδι θανάτου!rnΠερνούν μερικές στιγμές. Η φωνή του «Κεραυνού» ακούγεται:rn- Γιώργο, είσαι ζωντανός;rn- Ναι!rn- Σπίθα;rn - Ναι!rn- Πράκτωρ 9;rn- Ναι!
Έναν - έναν τους καλεί όλους κι ένας - ένας απαντούν. Είναι όλοι παρόντες και ζωντανοί! Ο Γιώργος σηκώνεται και ανάβει το ηλεκτρικό φαναράκι του. Επιθεωρεί τους τοίχους της σπηλιάς γύρω. Όταν μιλάει, η φωνή του είναι γεμάτη απόγνωση:rn- Είμαστε θαμμένοι μέσα στη σπηλιά! Η έκρηξη της τορπίλης έφραξε με μεγάλα κομμάτια βράχων το στόμιο! Είμαστε θαμμένοι ζωντανοί! Στα έγκατα της γης!rn- ΕΙΜΑΣΤΕ χαμένοι!, μουρμουρίζει με απόγνωση ο «Κεραυνός». Τώρα θα πεθάνουμε εδώ μέσα από την πείνα! Τίποτα δεν μπορεί να μας σώσει! Ο Σπίθας βογγάει μέσα στο σκοτάδι.rn- Μανούλα μου! Δε θέλω να πεθάνω και μάλιστα από την πείνα! Θέλω να ζήσω και να τρώω, να τρώω, να τρώω...rn- Πάψε, Σπίθα!, λέει ο Γιώργος με εκνευρισμό. Εδώ χανόμαστε κι εσύ το νου σου τον έχεις στο φαΐ! Φάε... πέτρες κι άφησε μας ήσυχους!rn- Δοκίμασα να... φάω πέτρες, μουρμουρίζει παραπονιάρικα ο Σπίθας, μα... δεν μπορώ να τις μασήσω!rn- Είσαι αδιόρθωτος!, γρυλλίζει ο Γιώργος.rnΚαι απομακρύνεται προς το βάθος της σπηλιάς, φωτίζοντας μπροστά με το φαναράκι του.rnΞαφνικά, σταματάει. Τα μάτια του αστράφτουν μέσα στο σκοτάδι, καρφωμένα στο μικρό ρυάκι που διασχίζει τη σπηλιά από τη μια άκρη στην άλλη και χύνεται στη θάλασσα.rnΑπό πού έρχεται το νερό αυτό; Μήπως...rnΕνώ η καρδιά του χτυπάει γοργά απ' την αγωνία, το Παιδί-Φάντασμα προχωρεί ακόμα πιο πολύ προς τα βάθη της σπηλιάς.rnΤο φαναράκι φωτίζει τους υγρούς βράχινους τοίχους. Περνούν μερικές στιγμές...rnΚαι τότε από το στήθος του Γιώργου ξεπηδάει μια κραυγή:rn- Σωθήκαμε! Υπάρχει διέξοδος!rnΠραγματικά, σε μια εσοχή του τοίχου κρυμμένο από ένα μεμονωμένο βράχο που υψώνεται μπροστά του, το παιδί ανακαλύπτει ένα άνοιγμα.rnΕίναι ένα σχετικά μεγάλο άνοιγμα που το ύψος του φτάνει τα δυο μέτρα και το πλάτος του ξεπερνά το ένα. Από το άνοιγμα αυτό βγαίνει το ρυάκι που διασχίζει τη σπηλιά.rnΜέσα από το άνοιγμα που χάσκει κατασκότεινο ένα ελαφρό ρεύμα δροσερού αέρα χτυπάει τον Γιώργο στο πρόσωπο.rn—Ακολουθήστε με!, φωνάζει. Η υπόνομος αυτή πρέπει να οδηγεί σε κάποια έξοδο!rnΚαι, προτείνοντας το φαναράκι του προχωρεί θαρραλέα.rnΒρίσκεται μέσα σ' ένα πέρασμα που το έδαφος του είναι γεμάτο νερά. Από το πέτρινο θολωτό ταβάνι του σταλάζουν ψυχρές σταγόνες νερό, που πέφτουν στο κεφάλι και στην πλάτη του παιδιού, κάνοντας το να ριγεί.rnΟι άλλοι τον ακολουθούν.rnΠερπατούν έτσι για αρκετή ώρα...rnΞαφνικά το Παιδί-Φάντασμα σταματάει. Μπροστά του ανοίγεται μια μικρή κυκλική αίθουσα όπου βαθιά νερά σχηματίζουν ένα είδος λιμνούλας. Τα νερά αυτά είναι τόσο ψυχρά, ώστε θα ’λεγε κανείς ότι προέρχονται από λειωμένο πάγο!rn- Πρέπει να περάσουμε κολυμπώντας!, λέει ο Γιώργος στους συντρόφους του. Αυτό όμως είναι επικίνδυνο! Μπορεί να πάθουμε κράμπα από το πολύ κρύο και να πνιγούμε! Ή μπορεί να μας επιτεθεί κανένα νερόφιδο! Πρέπει όμως να περάσουμε οπωσδήποτε! Προχωρώ πρώτος!rnΚαι, πριν ο «Κεραυνός» προλάβει να τον εμποδίσει, ο Γιώργος δίνει το φαναράκι του σ' έναν άλλο και πέφτει στο νερό.rnΑμέσως ένα βογγητό βγαίνει από το στήθος του. Είναι σαν να τον άρπαξαν ξαφνικά μεγάλα, ατσάλινα, παγερά δάχτυλα και να τον σφίγγουν με μανία! Η ανάσα του κόβεται, η καρδιά του χτυπά με απόγνωση, προσπαθώντας να ανταπεξέλθει εναντίον του κρύου! Τα μέλη του μουδιάζουν και συσπώνται!rnΤο Παιδί-Φάντασμα αντιδρά με ηρωισμό. Σαλεύει με δύναμη τα μέλη του και χτυπά το νερό, με ορμή, παίρνοντας βαθιές ανάσες. Τα παγερά δάχτυλα εξακολουθούν να τον σφίγγουν, μα το ατρόμητο Ελληνόπουλο παλεύει με πείσμα και προχωρεί. Προχωρεί όλο και πιο πολύ προς την απέναντι μεριά, όπου συνεχίζεται η υπόνομος.rn rnΤο Παιδί και το τέραςrnΞΑΦΝΙΚΑ, ενώ βρίσκεται σε απόσταση ενός μόνο μέτρου από το στερεό έδαφος, κάτι κουλουριάζεται γύρω από τη μέση του και τον σφίγγει με μανία, τραβώντας τον προς τα κάτω, προς τα σκοτεινά, τρομερά και μυστηριώδη βάθη των νερών!rnΔεν είναι τα παγερά δάχτυλα του κρύου! Είναι κάτι πιο πραγματικό και πιο φοβερό! Είναι ένα τεράστιο νερόφιδο, ένα μαυροπράσινο και αποκρουστικό πλάσμα του σκοταδιού, που έχει ανεβεί από το βυθό της υπόγειας λίμνης για να αρπάξει την απροσδόκητη αυτή λεία!rnΤο χοντρό και μακρύ κορμί του φιδιού, που ξεπερνά τα τρία μέτρα, είναι τυλιγμένο γύρω από τη μέση του παιδιού και προσπαθεί να το τραβήξει προς τα κάτω!rnΓια μια στιγμή, ο Γιώργος χάνει την ψυχραιμία του και το κορμί του αρχίζει να βουλιάζει.rnΈπειτα όμως ανακτά την αυτοκυριαρχία του και αντιπαλεύει με λύσσα. Κλωτσάει με δύναμη τα πόδια του για να κρατηθεί στην επιφάνεια των νερών, ενώ ταυτόχρονα με το δεξιό του χέρι αρπάζει από το λαιμό το κεφάλι του νερόφιδου, που έχει πλησιάσει πολύ στο δικό του για να τον χτυπήσει στο πρόσωπο και να τον ζαλίσει, λυγίζοντας έτσι την αντίσταση του.rnΤο στόμα του δεν είναι πολύ μεγάλο, μα τα δόντια του είναι μυτερά και αμέτρητα! Σχηματίζουν πολλές σειρές που φτάνουν σχεδόν ως μέσα στο λαρύγγι του! Ένα δάγκωμα από το στόμα αυτό θα ήταν αρκετό για να στείλει το παιδί στον άλλο κόσμο!rnΜε ηρεμία και αποφασιστικότητα το Παιδί-Φάντασμα σφίγγει με τα δυνατά δάχτυλα του το λαιμό του φριχτού αντιπάλου του.rnΤο στόμα του θηρίου των νερών και του σκοταδιού ανοίγει διάπλατα και η γλώσσα του σαλεύει με μανία. Τα σκοτεινά μάτια του εξακοντίζουν εναντίον του Γιώργου σπίθες μίσους και σατανικής λύσσας!rnΤο κορμί του σφίγγεται ακόμα πιο πολύ γύρω από το κορμί του παιδιού και η ουρά του μαστίζει με ορμή τα νερά, προσπαθώντας να χτυπήσει το Γιώργο στο κεφάλι και να τον ζαλίσει!rnΚαι οι δυο μαζί, το νερόφιδο και το παιδί, στριφογυρίζουν στα νερά καθώς παλεύουν κάνοντας τα να αφρίζουν!rnΤο Παιδί-Φάντασμα καταλαβαίνει ότι δε θα μπορέσει να τα βγάλει πέρα. Το νερόφιδο είναι καταπληκτικά δυνατό και βρίσκεται μέσα στο στοιχείο του στο νερό. Το σφίξιμο του λαιμού του το ενοχλεί απλώς και το κάνει να θυμώνει πιο πολύ, γιατί τα δάχτυλα του Γιώργου δεν έχουν τη δύναμη να πιέσουν όσο πρέπει τους πανίσχυρους μυώνες του τέρατος!rnΛίγο ακόμα και το νερόφιδο θα ξεγλιστρήσει μέσα από τα δάχτυλα του! Και τότε τα τρομερά σαγόνια του απεχθούς αντιπάλου του θα τον αρπάξουν από τον λαιμό και τα αμέτρητα μυτερά δόντια θα του χαρίσουν το θάνατο! Ένα τρομερό θάνατο μέσα στα σκοτεινά, μαύρα και υγρά έγκατα της γης!rnΞαφνικά, το Παιδί-Φάντασμα θυμάται! Στην αριστερή τσέπη του παντελονιού του υπάρχει ένας σουγιάς, από εκείνους που ανοίγουν αυτόματα όταν πιέσεις ένα κουμπάκι, δώρο ενός Άγγλου κομάντος!rnΑν καταφέρει να χώσει το χέρι του στην τσέπη του και να τραβήξει το σουγιά...rnΧωρίς να χαλαρώσει το σφίξιμο του λαιμού του νερόφιδου, το Ελληνόπουλο χαμηλώνει το αριστερό χέρι του προς την τσέπη του.rnΕυτυχώς οι κουλούρες του φιδιού τυλίγουν μόνο τη μέση του, κι όχι τους γοφούς του και τα πόδια του. Έτσι, το παιδί καταφέρνει να χώσει το χέρι του στην τσέπη του, να πιάσει το σουγιά και να τον τραβήξει έξω!rnΕνώ τα δάχτυλα, που σφίγγουν το λαιμό του τέρατος, εξαντλημένα από την προσπάθεια, είναι έτοιμα να το παρατήσουν, ο Γιώργος πιέζει το κουμπάκι, ελευθερώνει την κοφτερή λεπίδα του μαχαιριού και χτυπάει!rnΗ λεπίδα συναντά το κορμί του φιδιού λίγο πιο κάτω από το λαιμό και το ατσάλι χώνεται μέσα στην ψυχρή σάρκα του θηρίου!rnΤο σφίξιμο του νερόφιδου χαλαρώνεται απότομα γύρω από το κορμί του παιδιού. Η ουρά του σαλεύει σπασμωδικά μια δυο φορές κι έπειτα το τέρας ξεγλιστράει και βουλιάζει αργά προς το μαύρο βυθό της υπόγειας λίμνης. Όλα αυτά δεν είχαν κρατήσει περισσότερο από μερικά δευτερόλεπτα. Έτσι, δεν βρίσκουν τον καιρό να επέμβουν οι σύντροφοι του Παιδιού-Φάντασμα, πέφτοντας στο νερό και κολυμπώντας προς το μέρος του Γιώργου.rn «Σωθήκαμε!»rnΟΤΑΝ συνέρχονται από την έκπληξη τους κι ετοιμάζονται να σπεύσουν σε βοήθεια του, το Ελληνόπουλο έχει κιόλας βγει στη στεριά. Εκεί, κάνει μερικές ρυθμικές ζωηρές κινήσεις για να ζεστάνει τα παγωμένα μέλη του κι έπειτα φωνάζει:rn - Μη δοκιμάσετε να πέρασε κι εσείς τη λιμνούλα κολυμπώντας! Μπορεί να υπάρχουν κι άλλα νερόφιδα και να σας επιτεθούν! Εξ' άλλου, το νερό είναι αφάνταστα ψυχρό. Πετάξτε μου ένα σκοινί, θα το τεντώσω από τη μια άκρη της λίμνης στην άλλη και με τη βοήθεια του θα περάσετε αρκετά γοργά, ώστε ούτε τα νερόφιδα να προλάβουν να σας επιτεθούν, ούτε το νερό να σας παγώσει!rnΈτσι και γίνεται. Του πετάνε ένα σκοινί κι ο Γιώργος το τεντώνει. Οι Έλληνες πατριώτες περνούν ένας-ένας γοργά από τη μυστηριώδη λίμνη με τα τέρατα και βγαίνουν στη στεριά.rn- 'Αααχ!, κάνει ο Σπίθας όταν πατάει το πόδι του στο πέτρινο δάπεδο της σπηλιάς. Μανούλα μου! Πόσο μου άνοιξε την... όρεξη αυτό το μπάνιο!rnΣυνεχίζουν το δρόμο τους μέσα στο υπόγειο πέρασμα. Δέκα όμως βήματα πιο πέρα το φαναράκι του Γιώργου σβήνει! Το νερό της λίμνης έχει αχρηστεύσει την μπαταρία του! Έτσι οι ήρωες μας μένουν στο σκοτάδι, γιατί κανένας άλλος δεν έχει επάνω του ηλεκτρικό φανάρι και τα σπίρτα που είχαν μερικοί δεν ανάβουν μουσκεμένα από το νερό! rn- Είμαστε αναγκασμένοι να προχωρήσουμε στα τυφλά!, λέει ο Γιώργος. Ας κάνουμε το σταυρό μας κι ας εμπιστευθούμε τον εαυτό μας στην τύχη..rnΚαι αρχίζουν να βαδίζουν μέσα στο πιο μαύρο σκοτάδι, που μπορεί να φανταστεί νους ανθρώπου. Δε βλέπουν τίποτα! Απολύτως τίποτα!rnΠερπατούν μηχανικά απλώνοντας μπροστά το πόδι τους, χωρίς να ξέρουν τι θα συναντήσουν!rnΚάποιος μουρμουρίζει ένα σκοπό μέσα στο σκοτάδι για να πάρει θάρρος. Ένας άλλος αρχίζει να τραγουδάει τον Εθνικό Ύμνο: «Σε γνωρίζω από την όψη του σπαθιού τον τρομερή...» Οι άλλοι τον μιμούνται. Είκοσι Έλληνες πατριώτες τραγουδούν μέσα στα σκοτεινά, ψυχρά και αφιλόξενα έγκατα της γης τον Εθνικό Ύμνο, αντλώντας από τα υπέροχα λόγια του θάρρος, ενώ βαδίζουν προς το άγνωστο και ίσως προς το θάνατο.rnΣκοντάφτουν, πέφτουν μέσα στα νερά που σκεπάζουν το δάπεδο του υπογείου περάσματος, σηκώνονται, κάνουν μερικά βήματα και ξαναπέφτουν!rn- Κουράγιο παιδιά!, φωνάζει κάθε τόσο ο «Κεραυνός». Κάπου πρέπει να υπάρχει μια έξοδος!rnΕνώ βαδίζουν πάντα μέσα στο σκοτάδι, κανένας τους δεν έχει αποχωριστεί το όπλο του. Έχουν όλοι τους περασμένο το αυτόματο τους στον ώμο τους, γιατί δεν ξέρουν τι μπορούν να συναντήσουν όταν θα βγουν επιτέλους στον ελεύθερο αέρα — αν βέβαια, βγουν ποτέ!rnΞαφνικά, μια κραυγή χαράς ξεφεύγει από το στήθος του Παιδιού-Φάντασμα που προχωρεί επί κεφαλής.rnΣτο βάθος μπροστά, διακρίνει κάτι. Μια αβέβαιη ανταύγεια! Ένα αμυδρό φως!rn- Σωθήκαμε!, φωνάζει. Η έξοδος δεν είναι μακριά!rnΤαχύνουν το βήμα τους. Όσο προχωρούν τόσο πιο ζωηρή γίνεται η ανταύγεια, ώσπου τέλος με απερίγραπτη χαρά αντικρύζουν ένα μεγάλο δίσκο από δυνατό φως, φως της ημέρας!rnΕίναι το άλλο στόμιο του περάσματος, ή έξοδος της υπονόμου, η μεγάλη τρύπα που τους οδηγεί στη ζωή και στην ελευθερία.rnΟι Έλληνες κάνουν να τρέξουν προς τα εκεί τρελλοί από ενθουσιασμό, μα το Παιδί-Φάντασμα τους σταματάει:rn- Σταθείτε!, λέει. Ακούστε!rnΣταματούν όλοι και στήνουν τ' αυτί τους.rnΥπόκωφοι κρότοι φτάνουν ως αυτούς. Κάπου εκεί κοντά γίνεται μια μάχη! Μια μανιασμένη μάχη, όπου τα αυτόματα έχουν στήσει ένα ξέφρενο τραγούδι θανάτου!rn- Περιμένετε εδώ! λέει ο Γιώργος Θαλάσσης. Ετοιμάστε τα όπλα σας. Καθαρίστε τα από τα νερά και βάλτε τους καινούργιες σφαίρες! Εγώ πηγαίνω να δω τι συμβαίνει...rn rnΤο σύνθημα είναι: Ερμής!rnΠΛΗΣΙΑΖΕΙ με προφυλάξεις στο στόμιο και κοιτάζει έξω. Αυτό που βλέπει κάνει τα μάτια του να ανοίξουν διάπλατα.rnΤο στόμιο του υπογείου περάσματος βρίσκεται σ' ένα μικρό λιμανάκι, πολύ κοντά στην παραλία. Μέσα στο λιμανάκι είναι σταματημένο ένα συμμαχικό υποβρύχιο. Στην ακρογιαλιά, που είναι ομαλή και αμμώδης, εκατό μέτρα πιο πέρα, προς τα δεξιά, ένα απόσπασμα συμμάχων «κομάντος», που είχε βγει στη στεριά με λαστιχένιες βαρκούλες, μάχεται σκληρά με μια ισχυρή στρατιωτική ιταλική μονάδα!rnΟ αγώνας είναι άνισος, γιατί οι Ιταλοί είναι πέντε τουλάχιστον φορές περισσότεροι από τους κομάντος, που εν τούτοις πολεμούν με πείσμα και ανδρεία κρατώντας σε απόσταση τους αντιπάλους τους! Είναι όλοι πεσμένοι μπρούμυτα στην άμμο και τα αυτόματα και τα τουφέκια τερετίζουν και γαβγίζουν ξερνώντας το θάνατο!rnΟ Γιώργος καταλαβαίνει τι είχε συμβεί. Το υποβρύχιο ήταν εκείνο, που είχε σταλεί για να τους μεταφέρει στην Αττική. Ο πλοίαρχος του όμως πήρε το μήνυμα των Ελλήνων πατριωτών ότι βρίσκονται σε κίνδυνο, δεν θέλησε να απομακρυνθεί. Απεναντίας, προσορμίσθηκε σ' ένα κοντινό λιμανάκι κι έβγαλε ένα απόσπασμα με το σκοπό να το οδηγήσει στα νώτα των Ιταλών και να τους τρέψει σε φυγή αιφνιδιάζοντας τους.rnΜα ήταν άτυχος! Το απόσπασμα του έπεσε πάνω σε μια ιταλική μονάδα και τώρα οι ηρωικοί «κομάντος» μάχονται απεγνωσμένα, χωρίς να μπορούν να υποχωρήσουν και να γυρίσουν στο υποβρύχιο, γιατί οι σφαίρες των Ιταλών θα κάνουν κομμάτια τις λαστιχένιες βαρκούλες τους!rnΤο Παιδί-Φάντασμα κάνει νόημα στους δικούς του να πλησιάσουν και τους εξηγεί με λίγα λόγια την κατάσταση.rn- Πρέπει να επιτεθούμε εναντίον των Ιταλών!, λέει. Η επέμβαση μας θα τους τρομοκρατήσει και θα μας ανοίξει το δρόμο προςrnτο υποβρύχιο.rnΣκυφτοί οι Έλληνες βγαίνουν από τη σπηλιά, προχωρούν τρέχοντας προς τα μετόπισθεν των Ιταλών, παίρνουν θέσεις, σημαδεύουν και, σε μια διαταγή του Γιώργου θαλασσή, πιέζουν όλοι μαζί τη σκανδάλη. Τα είκοσι αυτόματα τους που αρχίζουν όλα μαζί να τερετίζουν, σκορπούν το θάνατο στις γραμμές του εχθρού!rnΟι Ιταλοί ξαφνιάζονται στην αρχή, μη μπορώντας να καταλάβουν από πού έρχονται οι σφαίρες αυτές που τους αποδεκατίζουν. Έπειτα, βλέπουν πως τους χτυπούν από δυο μεριές, σαστίζουν, κυριεύονται από πανικό, παρατούν τα όπλα τους και το βάζουν στα πόδια προς την κατεύθυνση του βουνού, ουρλιάζοντας από τρόμο! Μέσα σε λίγα λεπτά η μάχη έχει πάρει τέλος. Τα όπλα έχουν σωπάσει και οι Έλληνες πατριώτες έχουν ενωθεί με τους «κομάντος», που τους υποδέχονται με ευγνωμοσύνη και ενθουσιασμό.rnΜε τις λαστιχένιες βαρκούλες περνούν όλοι στο υποβρύχιο όσο πιο γρήγορα μπορούν, γιατί δεν χωράει αμφιβολία πως οι Ιταλοί θα ξαναγυρίσουν σύντομα με ενισχύσεις. Σε λίγο, το υποβρύχιο καταδύεται και απομακρύνεται προς τοrnπέλαγος.rnΗ τρομερή περιπέτεια των Ελλήνων πατριωτών έχει πάρει τέλος.rnΌχι για όλους όμως. Γιατί μερικές ώρες αργότερα καθώς το υποβρύχιο ταξιδεύει προς το Σαρωνικό, ο ασύρματος συλλαμβάνει το ακόλουθο μήνυμα του Συμμαχικού Στρατηγείου Μέσης Ανατολής:rn«Ο Χ-1 καλεί τον Πράκτορα-Ελλάς».rnΟ ασυρματιστής του υποβρύχιου φωνάζει αμέσως το Γιώργο Θαλάσση, που πηγαίνει και κάθεται μπροστά στη συσκευή του ασυρμάτου.rn«Εδώ Πράκτορας-Ελλάς! Ακούω, Χ-1! Είμαι στις διαταγές σου». «Αυτό που θα σου διαβιβάσω, Πράκτορα-Ελλάς, δεν είναι διαταγή, αλλά παράκληση! Ξέρω πόσο κουράστηκες και διακινδύνευσες τη ζωή σου τις τελευταίες δυο μέρες και δεν μπορώ να σε διατάξω να συνεχίσεις τον αγώνα, ενώ πρέπει να ξεκουραστείς! Θέλω μόνο να σε παρακαλέσω...»rn«Έχω ορκιστεί —τον διακόπτει το Παιδί-Φάντασμα— να υπηρετήσω την πατρίδα μου και την ελευθερία και να προσφέρω τη ζωή μου υπέρ της ανθρωπότητας! Μπορείς λοιπόν να μου δώσεις διαταγές, Χ-1, χωρίς δισταγμό!»rn rn………….......»
rnΧρήστος Δ. ΤσατσαρώνηςrnΕξάρχεια, Αθήνα