Είχα γράψει κάπου παλαιότερα, δε θυμάμαι που, ότι κατά την κατάβαση στο Έπτάστομο, προβληματίστηκα αρκετά, όταν στην "αλλαγή", ξέρετε, αυτήν που πάει κάθετα κάτω, έβλεπα κάτι κόκκινες κουκίδες να περπατάνε κάτω και ήμουν ασφαλισμένος μόνο στην μικρή λανιέρα...
Κρύος ιδρώτας...
Η ασφάλιση σε ένα σημείο. Και όντως είχε απαντήσει και ο Κώστας Caspex ότι πρ΄γματι έτσι είναι. Με προβλημάτισε. Και όπως ξέρετε, πάντα ρωτάω για να μάθω. Έτσι ζήτησα και τη γνώμη "δεύτερου γιατρού", και μην παρεξηγηθείτε ότι το κάνω εκτώς συλλόγου, και εκτώς χώρας.
Από κάποιες επαφές που έχω στην ... Υπερβορέα που πάω συχνά (ξέρετε, η Χώρα που έχει χιόνι, πάγο, συννεφιά και δεν την βλέπει ο ήλιος, χε χε), έμαθα λοιπόν ότι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ χρησιμοποιούν την ασφάλιση ΣΕ ΔΥΟ ΣΗΜΕΙΑ. Στην αλλαγή χρησιμοποιούν και τις δύο λανιέρες. Την κοντή όπως ξέρουμε στον κόμπο της αλλαγής, και πρίν βγεί ο καταταβατήρας (κάθοδο) μπαίνει το φρένο χειρός -με την μακριά- στο σχοινί πρίν τον κόμπο, και μάλιστα, λέει ρητά, στο ύψος του σαγωνιού.
Το ίδιο λέει και για την ανάβαση, αλλά είναι η ίδια τεχνική που μάθαμε και κάνουμε στον ΣΕΛΑΣ, που πρίν βγεί το κρώλ περνάμε το φρένο χειρός στο επάνω σχοινί.
Και μια παρατήρηση.
Έχω ακούσει πολλούς να λένε το φρένο χειρός και "ζουμάρ".
Ο Υπερβόρειος λέει ότι "ζουμάρ"είναι μια τεχνική ανόδου, που χρησιμοποιεί δύο φρένα χειρός, το καθένα με ένα ποδωστήριο.
Είναι μια μέθοδος και όχι το υλικό, μέθοδος όπως είναι ο "βάτραχος" (με το διπλό ποδωστήριο) ή η "κάμπια" (όπως το κάνουμε με το φρένο ποδιού).
Σχετικά λοιπόν με την υψοφοβία που έχω, αλλά λόγω "τριβής" την έχω κάπως περιορίσει, νομίζω οτι από δώ και πέρα θα χρησιμοποιώ το φρένο χειρός στην αλλαγή. Αυτό με το ένα σημείο, ένα καραμπίνερ, κάπως με φοβίζει... !