Βασικές αρχές αρματώματος...

Στο αρμάτωμα υπάρχουν διάφορες σχολές... π.χ. η Γαλλική, Ρώσικη, Ιταλική, Τσέχικη, Ελληνική (!!!) (ανατολικό μπλοκ γενικά) κτλ. κτλ. Θα ήθελα να θίξουμε λίγο το θέμα αυτών των βασικών αρχών αρματώματος και να τις διατυπώσουμε, να τις συζητήσουμε (όλοι μαζί, παλιοί - νέοι) γιατί καλό είναι να είναι ξεκάθαρες οι 4-5 και παραπάνω βασικές αρχές - συνθήκες, τις οποίες πρέπει να ικανοποιούμε όταν αρματώνουμε.

Τις τοποθετήσεις σας παρακαλώ χωρίς βιασύνη αλλά με σύνεση!

Γεία και χαρά.....
Να πώ την αλήθεια δεν ήξερα για όλες αυτές τις διαφορετικές σχολές αρματώματος, θα με ενδιέφεραι αν τις έβρισκα κάπου
να μελέταγα τις διαφορές. Πέρα από αυτό αν και δεν έχω αρματώσει και πάρα πολλά σπήλαια ακολουθώ τα παρακάτω:

0. Το αρμάτωμα όσον το δυνατό ποιό ψηλά και μακριά από ενδεχώμενη ροή νερού.

1. Όλες οι διαδοχικές ασφάλειες είναι αν όχι στο ίδιο ύψος χαμηλότερα η μια της άλλης, λόγο συντελεστή πτώσης.

2. Αρχίζουμε από σταθερότατο φυσικό δέσιμο αρχικά το σχοινί χωρίς να παίρνει τάση και στο ίδιο σημείο ιμάντα με την τάση.

3. Πρώτη ασφάλεια στο βάραθρο διπλή, προτιμό φυσικά δεσίματα με 3γραμμο ιμάντα, αν δεν υπάρχει κατι τότε σπιτ. Συνήθως βάζω την τάση ισοσταθμισμένη
και στις δύο ασφάλειες. Τι λέτε εδώ??? ισοσταθμισμένες ασφάλειες ή διαδοχικές με μικρή λούπα και η τάση μόνο στην πρώτη???

4. Στην κάθοδο στο βάραθρο ,ανάλογα την περίπτωση, παίζει αλλαγή ή παράκαμψη, στην τελευταία πάντος αλλαγή πάντα διπλή ασφάλεια.

5. Όσον αφορά τις τραβέρσες, οι ασφάλειες αν είναι δυνατό στο ίδιο ύψος, αν δεν γίνεται βάζουμε μεγάλο αυτί στην κόμπο να έρθει χαμηλά,
πάντα η πρώτη και η τελευταία ασφάλεια διπλή.

Αυτά είναι κάποια πράγματα που έχω στο μυαλό μου όταν αρματώνω, βεβαίως σημαντική είναι και η επιλογή του βράχου για το σπίτ, η ποιότητα των κόμπων, μικρά αυτιά, τα υλικά να μην τρίβουν, οι πόρτες στα καραμπίνερ προς τα έξω κτλ.


χαιρετισμούς απο Κρήτη......Παναγιώτης.

Αν κρίνω από τη Ρώσικη ρουλέτα, υποθέτω ότι η Ρώσικη σχολή είναι να παίρνουμε 6 σπίτ από τα οποία τα 5 μόνο έχουν κώνο και να διαλέγουμε με κλειστά μάτια ποιο θα βάλουμε στην τρύπα .

Για να σοβαρευτώ, η μόνη διάκριση που έχω υπ' όψιν μου είναι η Αμερικάνικη σχολή έναντι της Ευρωπαϊκής (προφανώς δεν είμαι ούτε τόσο ταξιδεμένος, ούτε τόσο διαβασμένος όσο εσείς οι γνώστες).

Υποθέτω πάντως ότι το ζητούμενο είναι να θέσουμε και να συζητήσουμε τις αρχές αρματώματος της "Ελληνικής" σχολής μιας και η Αμερικάνικη και η Ευρωπαϊκή (άρα και η Ελληνική) ξεκινάνε με διαφορετικά αξιώματα (π.χ. αποδοχή τριβών στο σχοινί ή μη) οπότε, αν τις αναφέρουμε όλες θα πλατειάσει η συζήτηση.

Νομίζω ότι ο συνονόματος κάλυψε ήδη πολλά σημεία.

Σχετικά με το αρμάτωμα, από τα λίγα που διδάχθηκα ή που διάβασα, κράτησα πάντως το ότι πριν καταλήξουμε στο πως θα αρματώσουμε, θα πρέπει να αναρωτιόμαστε τι θα συμβεί αν η αγκύρωση αστοχήσει. Αν υπάρχει έστω και μικρή περίπτωση η αστοχία της αγκύρωσης να έχει ως συνέπεια την τριβή ή το κόψιμο του σχοινιού ή τον τραυματισμό του σπηλαιολόγου (π.χ. από χτύπημα σε προεξοχές ή στον πάτο του πηγαδιού), τότε τοποθετούμε διπλή αγκύρωση (τριπλή σε ειδικές περιπτώσεις όπως διάσωση, τεντωμένες τυρολέζικeς τραβέρσες κλπ.). Αν η μόνη συνέπεια είναι μια πτώση μερικών εκατοστών (ή και μέτρων), μπορούμε να βάλουμε μονή αγκύρωση.

Εννοείται ότι ο συντελεστής πτώσης (fall factor και όχι factor fall μιας και το θυμήθηκα) πρέπει απαρεγκλίτως να είναι κάτω του 1. Συντελεστής άνω του 1 ΔΕΝ είναι σε καμία περίπτωση αποδεκτός.

Η λογική δεν θα πρέπει να είναι να είμαστε 1.000% σίγουροι ότι ΔΕΝ θα φύγει κάποια αγκύρωση, γιατί τότε θα πρέπει να βάζουμε πάντα 2 – 3 σπιτ (just in case) που λένε.

Φυσικά αν δεν έχουμε καλό βράχο και υπάρχουν σαφείς υπόνοιες ότι θα φύγει η ασφάλεια αν ζοριστεί λίγο, βάζουμε και μια δεύτερη για να μοιράσουμε αφ’ ενός την τάση και αφ’ εταίρου το ρίσκο.

Για το θέμα της ισοστάθμισης νομίζω ότι δεν είναι κακό να μοιράζεται το φορτίο αν υπάρχει η δυνατότητα.

Ιδανικά σε διπλή αγκύρωση βάζουμε το 1 σπιτ πάνω από το άλλο ώστε να εξαλείψουμε την μεταξύ τους γωνία, αν αυτό δεν είναι εφικτό φροντίζουμε η γωνία να είναι ει δυνατόν μικρότερη από 60 μοίρες, σε κάθε περίπτωση πάντως μικρότερη από 90.

Στις παρακάμψεις η γωνία δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τις 45 μοίρες από την κατακόρυφο μιας και τα φορτία αυξάνονται γεωμετρικά.

Παναγιώτη (από Κρήτη) σε ευχαριστώ. Νομίζω ότι κάλυψες μερικές από τις βασικές αρχές. Αρκετά βέβαια από αυτά που είπες, είναι ειδικές πληροφορίες και ισχύουν σε μερικές περιπτώσεις. Θα προτιμούσα να διατυπωθούν οι γενικότερες δυνατές αρχές. Δηλ. Αυτές που ισχύουν ΠΑΝΤΑ και πρέπει να τις έχουμε στο μυαλό μας.

0. Το αρμάτωμα όσον το δυνατό πιο ψηλά και μακριά από ενδεχόμενη ροή νερού.nn 1. Όλες οι διαδοχικές ασφάλειες είναι αν όχι στο ίδιο ύψος χαμηλότερα η μια της άλλης, λόγο συντελεστή πτώσης. nnΝομίζω από αυτά που έγραψες, τα δύο πιο πάνω εάν διατυπωθούν διαφορετικά έχουν σημασία σε κάθε περίπτωση αρματώματοςnnΤο αρμάτωμα της τραβέρσας είναι μια ειδική περίπτωση και αυτό που αναφέρεις είναι ολόσωστο αλλά μπορεί και να εμπεριέχετε σε μια γενικότερη αρχή. nnΌπως λεει ο "άλλος" Παναγιώτης (ΣΕΛΑΣ) εάν μπούμε σε ειδικές λεπτομέρειες η συζήτηση θα πλατειάσει.nnΕίναι γεγονός του ότι δεν ανέφερα την Αμερικάνικη σχολή... η οποία όπως πολύ σωστά επισήμανε ο Παναγιώτης έχει και τις μεγαλύτερες διαφορές. Ας αναφέρουμε βέβαια ότι τα τελευταία χρόνια πολλοί Αμερικάνοι έχουν ασπασθεί την Ευρωπαϊκή σχολή πλέον η οποία εξαπλώνετε κι εκεί.nnΕπί της ουσίας τώρα:n...θα πρέπει να αναρωτιόμαστε τι θα συμβεί αν η αγκύρωση αστοχήσει... nΟλόσωστο και νομίζω ότι είναι μια από τις ζητούμενες αρχές. Ισχύει πάντα ίσως θέλει λίγο καλύτερη διατύπωση αλλά σίγουρα το νόημα είναι εκεί...nn...Αν η μόνη συνέπεια είναι μια πτώση μερικών εκατοστών (ή και μέτρων), εφ' όσον ο συντελεστής πτώσης (fall factor και όχι factor fall μιας και το θυμήθηκα) είναι κάτω του 1....
Εδώ εμπεριέχετε μια ακόμη αρχή την οποία έθιξε και ο psbabilh αλλά θέλει δουλειά. Ο "παράγοντας πτώσης" και η σημασία του.

Δοκιμάστε με πιο γενικές διατυπώσεις που να ισχύουν πάντοτε κατά το αρμάτωμα.

Κώστα, ευτυχώς που σκέφτηκα να τσεκάρω τις εξελίξεις όσο έγραφα το παρακάτω κείμενο και έτσι είδα ότι συμπλήρωσες το προηγούμενο post σου, οπότε έκανα τις σχετικές αλλαγές. Για να δούμε πως σου φαίνονται οι παρακάτω σκέψεις:

Πρώτον: Κρίνουμε τι αρμάτωμα θα κάνουμε ανάλογα με της συνέπειες της αστοχίας αυτού. Αν υπάρχει κίνδυνος για το σχοινί ή τον σπηλαιολόγο βάζουμε 2 ασφάλειες, αλλιώς βάζουμε μονή.

Δεύτερον: αρματώνουμε έτσι ώστε ο συντελεστής πτώσης να είναι ΠΑΝΤΑ ίσος ή μικρότερος του 1. Συντελεστής πτώσης άνω του 1 ΔΕΝ είναι αποδεκτός σε καμία περίπτωση αρματώματος.

Τρίτον: βλέπε προηγούμενη αναφορά μου στις γωνίες των αγκυρώσεων και παρακάμψεων. Για την ορθότητα των γωνιών που αναφέρω θα πρέπει να τοποθετηθούν οι ειδικοί.

Τέταρτον: μεταξύ 2 σπιτ ή σπιτ και άκρης βράχου ή μεταξύ σπιτ και σχισμής ή ατέλειας βράχου πρέπει να παρεμβάλλονται τουλάχιστον 10 εκατοστά.

Πέμπτον: προσπαθούμε να "σπάμε" μεγάλα πηγάδια σε μικρότερα τμήματα ώστε να επισπεύδουμε την κίνηση των ομάδων (αν πρόκειται να κινηθούν αρκετά άτομα στο σχοινί).

Έκτον: όταν αρματώνουμε προσπαθούμε να αποφεύγουμε την κίνηση μέσα σε νερά (π.χ. πρόβλεψη για το από πού περνάει το νερό, κίνηση μέσα σε καταρράκτες κλπ) και την πολυπλοκότητα των κινήσεων (π.χ. πολύπλοκη αλλαγή που μπορεί να μπερδέψει κάποιον άπειρο).

Έβδομον: ποτέ δεν αφήνουμε ελεύθερες άκρες σχοινιών στις αλλαγές, αλλά τις τυλίγουμε και τις κρεμάμε στην αλλαγή.

Όγδοον: αφήνουμε αρκετή λούπα στην αλλαγή για εύκολη τοποθέτηση του καταβατήρα και κατά προτίμηση σε αρνητικά, αρκετή ώστε να παρέχει πάτημα για εξαγωγή της κοντής λανιέρας).

Ένατον: (δεν ξέρω αν μετράει στο αρμάτωμα), κάνουμε ΠΑΝΤΑ κόμπο στο τέλος του σχοινιού.

Δέκατον: ΔΕΝ ΠΕΦΤΟΥΜΕ.

Κατι λεγαμε οτι τα πιο πολλα (μικρο)ατυχηματα γινονται στο ενδιαμεσο κομματι ενος βαραθρου,οπου απο οριζοντιο το εδαφος γινεται καθετο και για αυτο ξεκιναμε πριν απο εκει το αρματωμα(το σημειο που στο ανεβασμα βγαζουμε το κρολ και προχωραμε με τα ποδια και την λανιερα στο σχοινι μεχρι τελος).Αυτο νομιζω ειναι σημαντικο μερος.Το αρματωμα ειναι απλο οχταρι θηλεια(η' εννιαρι)γιατι το βαρος ειναι στα ποδια μας και αν πεσουμε μαλλον θα συρθουμε στο εδαφος.Αποφευγουμε το αρματωμα εκει που πεφτουν πετρες ιδιαιτερα οταν βαζουμε αλλαγες για περισσοτερα ατομα στο σχοινι ταυτοχρονα(σε διαφορετικες αλλαγες εννοοιτε).

nΈνατον: (δεν ξέρω αν μετράει στο αρμάτωμα), κάνουμε ΠΑΝΤΑ κόμπο στο τέλος του σχοινιού.nnΔέκατον: ΔΕΝ ΠΕΦΤΟΥΜΕ.

Παναγιώτη εγώ θα ξεκίναγα με μια άλλη σειρά. Επειδή στο παρελθόν έχουν παρατηριθεί ανάλογα ατυχήματα, θα έβαζα :

Πρώτον : ΔΕΝ ΠΕΦΤΟΥΜΕ που σημαίνει ότι για να πλησιάσουμε να δούμε πως θα αρματώσουμε πρέπει να είμαστε ασφαλισμένοι. Κάποιοι στο παρελθόν είχαν ανάλογη εμπειρία και "μέτρησαν" βάραθρο χωρις σκοινί. Δυστυχώς έχουμε ακόμα ανάμεσά μας ήρωες που πλησιάζουν να "ρίξουν" μια ματιά με κίνδυνο να ρίξουν και τον εαυτό τους μέσα.

Δεύτερον : Το ΒΑΣΙΚΟΤΕΡΟ που μετράει όσο σίγουροι και να είμαστε ότι το σκοινί "φτάνει" κάτω, είναι να κάνουμε τον κόμπο που αναφέρεις...

Είναι όπως με τις 10 εντολές, η 10η είναι η πιο σημαντική.

Όσο για τον κόμπο, είναι η μόνη περίπτωση που το να "φτάσει ο κόμπος στο χτένι" έχει και τα καλά του.

Πάντως το να αγνοούμε τους κανόνες αυτούς πιθανότατα κάποια στιγμή θα το πληρώσουμε ακριβά.

Καλημέρα σε όλες και όλους!!!

Το αρμάτωμα θέλει φαντασία.

Αν και γράφτηκε αλλού, είναι ο καλύτερος κανόνας. Θα μπορούσα να συμπληρώσω πως ένα αρμάτωμα δεν αρκεί να είναι αποτελεσματικό (να εξασφαλίζει ασφάλεια), να είναι λειτουργικό (άρα ασφαλές) αλλά θα πρέπει να είναι και ...όμορφο. Το τελευταίο (η αισθητική πλευρά) εμπεριέχεται (in spirit) στα προηγούμενα...

Λειτουργώντας με βάση αυτούς τους κανόνες θα πρέπει ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ να ζωγραφίσουμε. Παράδειγμα: προχθές, που πήγαμε Χελιδορέα το σπήλαιο θα το κατέβαιναν νέοι σπηλαιολόγοι. Επιλέξαμε λοιπόν ένα "βαρύ" αρμάτωμα με διπλές διαδρομές και 10,5 μμ σκοινί . Εάν είχαμε πάει για εξερεύνηση θα αρματώναμε με τον ίδιο τρόπο; Όχι βέβαια... Έτερον παράδειγμα: ο ΣΕΛΑΣ αρματώνει στεγνά την Φτερόλακκα. Γιατί; Όχι μόνο για την προστασία από την υποθερμία, αλλά και την χαρά του παιχνιδιού με τα σκοινιά, εξ ου και ο χαρακτηρισμός της Φτερόλακκας ως "παιδικής χαράς" (ως προς την χαρά που μας προσφέρει...). Γράφτηκε κάπου πως το αρμάτωμα πρέπει οπωσδήποτε να κινείται εκτός νερού. Γιατί; Εάν θέλουμε να "παίξουμε" με το νερό και έχουμε προβλέψει μια κίνηση μπες-βγες γιατί πρέπει να γίνει απαραίτητα στεγνά; Γιατί δηλαδή να μην ανεβοκατέβουμε την Αγία Τριάδα μέσα από τον καταρράκτη (επαναλαμβάνω: αν το έχουμε προβλέψει και προγραμματίσει; ας το δούμε σαν υπόγειο canyoning);

Aπό δω και πέρα υπάρχουν πολλά σημεία στα οποία συμφωνώ εν συνόλω, εν μέρει ή διαφωνώ... Π.χ. στο ότι αρματώνουμε ΠΡΙΝ το βάραθρο ώστε η πρόσβαση να είναι ασφαλής. Το αν θα χρησιμοποιήσουμε "greque Y" ή κολλητά οκτάρια ή οκτάρι και πεταλουδόκομπο ή εννιάρι και πεταλουδόκομπο ή σφηνώσουμε ένα ημίδεσμο σε μια σχισμή και τον συνδυάσουμε με ένα ιμάντα ή δεν ξέρω τι άλλο είναι κάτι σχετικό: ανάλογα με τις συνθήκες ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ. Αυτή ακριβώς η "in spirit" αισθητική και πρακτική πλευρά είναι αυτή που προσωπικά με ικανοποιεί: ούτε τα χοντροκομμένα ταρζονοειδή συρματόσκοινα των ανατολικών, αλλά ούτε και τα δέρματα και τα 12αρια σκοινιά των αμερικάνων....

Άλλο σημείο εν μέρει διαφωνίας μου: γιατί πρέπει η τελευταία αλλαγή απαράιτητα να είναι διπλή; Μην τυχόν υποχωρήσει μερικά μέτρα πριν φτάσουμε στο έδαφος και τραυματισούμε; Μα και μια ενδιάμεση αλλαγή αν υποχωρήσει θα έχουμε μια πτώση ενός-ενάμιση μέτρου συν την ελαστικότητα. Άρα ποιός μας εγγυάται πως δεν θα μπλοκάρει το πόδι μας σε κάποια σχισμή ή δεν θα παλουκωθούμε σε κάποιο σταλαγμιτικό; Με την αυτή τη λογική γιατί να μην βάλουμε όλες τις ασφάλειες διπλές; Και ύστερα γιατί να μην σκεφτούμε ότι μπορεί υποχωρώντας το ένα από τα δύο σπιτ να παρασύρει και το άλλο οπότε να βάλουμε back up του back up... Kαι η λογική της απόλυτης ασφάλειας να μην έχει τέλος!!! Στο κάτω κάτω μια επικίνδυνη δραστηριότητα εξασκούμε κι απολύτως ασφαλείς είμαστε (ίσως) μόνο κάτω από τα σκεπάσματα του κρεβατιού μας...

Το πλέον δραματικό είναι βέβαια πως τα περισσότερα ατυχήματα συμβαίνουν (χωρίς στατιστικές κι από προσωπική εμπειρία) α. πηγαίνοντας και φεύγοντας από τη σπηλιά. β. στο ίσιωμα και γ. από μ@l@ki@ (π.χ. έλειψη κόμπου στο τέλος του σκοινιού). Ας μας πει ο Κώστας (που ψάχνει τα στατιστικά) πόσα ατυχήματα έχουν συμβεί από κατάρρευση του αρματώματος -μερική ή ολική - σε οποιαδήποτε σχολή - και πόσα από πό μ@l@kιe$.

To ωραίο: προχθές ανεβαίνοντας προτελευταίος το 40αρι πηγάδι στον Χελιδορέα είδα με τρόμο ένα σκοινί να κρέμεται έξι εφτά μέτρα από το μίκυ ελεύθερο, χωρίς κόμπο... Τι είχε συμβεί; αρματώνοντας από την είσοδο χρησιμοποιήθηκε ένα δεκαπεντάμετρο σκοινί. το οποίο έφτανε μέχρι την αρχή του πηγαδιού. Εκεί ματίστηκε με το πενηντάρι, το υπόλοιπο του δεκαπενταριού μαζεύτηκε κι όλα καλά. Ανεβοκατεβαίνοντας όμως τα παιδιά το μάζεμα χαλάρωσε και ο σκοινί έπεσε, χωρίς φυσικά να υπάρχει κόμπος στο τελείωμα: το τι θα συνέβαινε εάν κάποιος έπαιρνε αυτό το σκοινί για να κατέβει δεν θέλω ούτε καν να το σκέφτομαι... Ηθικό και πρακτικό δίδαγμα: ΚΑΙ στα μαζεμένα σκοινιά διατηρούμε το κόμπο στο τέλος...

Caspex μπορείς άνετα να το χρησιμοποιήσεις στις στατιστικές σου... Αλλά και τι πολύτιμο μάθημα...

Τελικό συμπέρασμα: οι κανόνες πρέπει να είναι ΠΟΛΥ γενικοί και να ξέρουμε πολύ καλά τα υλικά, τις τεχνικές, τους σκοπούς μας και να δρούμε αναλόγως.

Συγγνώμη αν σας κούρασα...

Δημήτρης

Καλημέρα σε όλες και όλους!!!nnΆλλο σημείο εν μέρει διαφωνίας μου: γιατί πρέπει η τελευταία αλλαγή απαραίτητα να είναι διπλή; Μην τυχόν υποχωρήσει μερικά μέτρα πριν φτάσουμε στο έδαφος και τραυματιστούμε; Μα και μια ενδιάμεση αλλαγή αν υποχωρήσει θα έχουμε μια πτώση ενός-ενάμιση μέτρου συν την ελαστικότητα. Άρα ποιος μας εγγυάται πως δεν θα μπλοκάρει το πόδι μας σε κάποια σχισμή ή δεν θα παλουκωθούμε σε κάποιο σταλαγμιτικό;

Μια παρατήρηση. Όπως προανέφερα ο γνώμονας για την επιλογή του αρματώματος είναι αν υπάρχει κίνδυνος για το σχοινί ή τον σπηλαιολόγο σε περίπτωση αστοχίας της αγκύρωσης. Σε αυτή την περίπτωση θα βάλεις διπλή αγκύρωση. Αν η μόνη συνέπεια είναι μια μικρή ή μεγαλύτερη πτώση στο κενό, βάζεις μονή. Αν π.χ. η αλλαγή βρίσκεται λίγο πάνω από κάποιο σταλαγμιτικό, ή είναι τραβερσαριστή και μπορεί αν φύγει με το εκκρεμές να χτυπήσουμε σε κάποια προεξοχή, τότε φυσικά θα βάλουμε διπλή αγκύρωση.

Γενικώς συμφωνώ με την φαντασία και με την εξειδίκευση αλλά κάποιοι γενικοί κανόνες σίγουρα υπάρχουν. Αν αρχίσουμε να απαριθμούμε εξαιρέσεις του στυλ "δεν είναι υποχρεωτικό να αρματώνουμε μακριά από το νερό γιατί μπορεί να θέλουμε να παίξουμε" το μόνο που θα καταφέρουμε θα είναι να μπερδέψουμε κάποιους πιο άπειρους (μεταξύ των οποίων και εγώ).

Αφού ξεκίνησα τις παρεμβάσεις, ας τοποθετηθώ στους κανόνες που προτείνει ο Παναγιώτης:

Πρώτον: Κρίνουμε τι αρμάτωμα θα κάνουμε ανάλογα με της συνέπειες της αστοχίας αυτού. Αν υπάρχει κίνδυνος για το σχοινί ή τον σπηλαιολόγο βάζουμε 2 ασφάλειες, αλλιώς βάζουμε μονή.nnΠροσωπικά θα το έθετα ως εξής: Πρώτον: Κρίνουμε τι αρμάτωμα θα κάνουμε ανάλογα με της συνέπειες της αστοχίας αυτού.nn Δεύτερον: αρματώνουμε έτσι ώστε ο συντελεστής πτώσης να είναι ΠΑΝΤΑ ίσος ή μικρότερος του 1. Συντελεστής πτώσης άνω του 1 ΔΕΝ είναι αποδεκτός σε καμία περίπτωση αρματώματος.nnΝα μείνει ως έχειnnΤρίτον: βλέπε προηγούμενη αναφορά μου στις γωνίες των αγκυρώσεων και παρακάμψεων. Για την ορθότητα των γωνιών που αναφέρω θα πρέπει να τοποθετηθούν οι ειδικοί. nnΠεριττεύειnnΤέταρτον: μεταξύ 2 σπιτ ή σπιτ και άκρης βράχου ή μεταξύ σπιτ και σχισμής ή ατέλειας βράχου πρέπει να παρεμβάλλονται τουλάχιστον 10 εκατοστά.nnΟμοίως.nn Πέμπτον: προσπαθούμε να "σπάμε" μεγάλα πηγάδια σε μικρότερα τμήματα ώστε να επισπεύδουμε την κίνηση των ομάδων (αν πρόκειται να κινηθούν αρκετά άτομα στο σχοινί).nnΟμοίως.nnΈκτον: όταν αρματώνουμε προσπαθούμε να αποφεύγουμε την κίνηση μέσα σε νερά (π.χ. πρόβλεψη για το από πού περνάει το νερό, κίνηση μέσα σε καταρράκτες κλπ) και την πολυπλοκότητα των κινήσεων (π.χ. πολύπλοκη αλλαγή που μπορεί να μπερδέψει κάποιον άπειρο).nnΑς το κάνουμε: Τρίτο: όταν αρματώνουμε προσπαθούμε να αποφεύγουμε την κίνηση μέσα σε νερά (π.χ. πρόβλεψη για το από πού περνάει το νερό, κίνηση μέσα σε καταρράκτες κλπ) και την πολυπλοκότητα των κινήσεων (π.χ. πολύπλοκη αλλαγή που μπορεί να μπερδέψει κάποιον άπειρο) εκτός αν είναι αναπόφευκτο ή έχουμε προγραμματίσει διαφορετικά.nnΈβδομον: ποτέ δεν αφήνουμε ελεύθερες άκρες σχοινιών στις αλλαγές, αλλά τις τυλίγουμε και τις κρεμάμε στην αλλαγή. nnΝα το συμπληρώσω - συμπυκνώσω; Τέταρτο: ποτέ δεν αφήνουμε ελεύθερες άκρες σχοινιών στις αλλαγές, αλλά τις τυλίγουμε και τις κρεμάμε στην αλλαγή και κάνουμε ΠΑΝΤΑ κόμπο στο τέλος του σχοινιού - ανεξάρτητα αν είναι μαζεμένο ή όχι.n nΌγδοον: αφήνουμε αρκετή λούπα στην αλλαγή για εύκολη τοποθέτηση του καταβατήρα και κατά προτίμηση σε αρνητικά, αρκετή ώστε να παρέχει πάτημα για εξαγωγή της κοντής λανιέρας). nnΠεριττεύει.nnΈνατον: (δεν ξέρω αν μετράει στο αρμάτωμα), κάνουμε ΠΑΝΤΑ κόμπο στο τέλος του σχοινιού.nnΤο συμπεριλάβαμε.nnΔέκατον: ΔΕΝ ΠΕΦΤΟΥΜΕ.

Το καλύτερο.

Καταλήγω δηλαδή στους εξής κανόνες:

Πρώτον: Κρίνουμε τι αρμάτωμα θα κάνουμε ανάλογα με της συνέπειες της αστοχίας αυτού.

Δεύτερον: αρματώνουμε έτσι ώστε ο συντελεστής πτώσης να είναι ΠΑΝΤΑ ίσος ή μικρότερος του 1. Συντελεστής πτώσης άνω του 1 ΔΕΝ είναι αποδεκτός σε καμία περίπτωση.

Τρίτο: όταν αρματώνουμε προσπαθούμε να αποφεύγουμε την κίνηση μέσα σε νερά (π.χ. πρόβλεψη για το από πού περνάει το νερό, κίνηση μέσα σε καταρράκτες κλπ) και την πολυπλοκότητα των κινήσεων (π.χ. πολύπλοκη αλλαγή που μπορεί να μπερδέψει κάποιον άπειρο) εκτός αν είναι αναπόφευκτο ή έχουμε προγραμματίσει διαφορετικά.

Τέταρτο: ποτέ δεν αφήνουμε ελεύθερες άκρες σχοινιών στις αλλαγές, αλλά τις τυλίγουμε και τις κρεμάμε στην αλλαγή και κάνουμε ΠΑΝΤΑ κόμπο στο τέλος του σχοινιού - ανεξάρτητα αν είναι μαζεμένο ή όχι.

Πέμπτο: ΔΕΝ ΠΕΦΤΟΥΜΕ.

Φυσικά μπορεί να προστεθούν και άλλοι ΓΕΝΙΚΟΙ κανόνες.

Δημήτρης

nnΠέμπτο: Δέκατον: ΔΕΝ ΠΕΦΤΟΥΜΕ.nnΔημήτρης

Δημήτρη είσαι πολυλογάς. Θα μπορούσες να το πεις απλά :

Πρώτο - Δέκατο : Μπαίνουμε και βγαίνουμε ασφαλείς από μια σπηλιά.
Και να ξεμπερδεύουμε χωρίς πολλά λόγια

Τρίτον: βλέπε προηγούμενη αναφορά μου στις γωνίες των αγκυρώσεων και παρακάμψεων. Για την ορθότητα των γωνιών που αναφέρω θα πρέπει να τοποθετηθούν οι ειδικοί. nnΠεριττεύειnnΤέταρτον: μεταξύ 2 σπιτ ή σπιτ και άκρης βράχου ή μεταξύ σπιτ και σχισμής ή ατέλειας βράχου πρέπει να παρεμβάλλονται τουλάχιστον 10 εκατοστά.nnΟμοίως.nn Πέμπτον: προσπαθούμε να "σπάμε" μεγάλα πηγάδια σε μικρότερα τμήματα ώστε να επισπεύδουμε την κίνηση των ομάδων (αν πρόκειται να κινηθούν αρκετά άτομα στο σχοινί).nnΟμοίως.nΔημήτρης

Δημήτρη,

επέτρεψέ μου να έχω μια επιφύλαξη για την απάλειψη της αναφοράς στις γωνίες των αγκυρώσεων και των παρακάμψεων. Προσωπικά είχα εντυπωσιαστεί όταν έμαθα με τι ρυθμούς αυξάνεται το φορτίο στις ασφάλειες όταν αυξάνονται οι γωνίες. Και είναι ένα σημείο που κάποιος άπειρος (που έχει περισσότερο ανάγκη από κάποιες γενικές αρχές / αξιώματα) είναι πιο πιθανό να μην γνωρίζει.

Επίσης, νομίζω ότι το θέμα του "κώνου επιρροής" ή της απόστασης μεταξύ 2 σπιτ κλπ. δεν είναι αμελητέο ή περιττό.

Το θέμα του "σπασίματος" των μεγάλων πηγαδιών δεν είναι πανάκεια και άρα μπορεί να απαλειφθεί, είναι όμως στο πνεύμα της Ευρωπαϊκής (άρα και Ελληνικής) σχολής.

Θα ήθελα να σταθώ μόνο σε δύο σημεία αυτών που είπε ο Δημήτρης.

1. Η προσπάθεια για αποφυγή των νερών είναι βασική.
Η πιθανότητα υποθερμίας που μπορεί να προκαλέσει η επαφή με τα νερά σε σχέση με πολύωρη παραμονή στο σπήλαιο είναι επικίνδυνη για την καλή μας κατάσταση άρα και την ασφάλειά μας.

Αν τώρα θέλουμε να μπούμε στα νερά σε σημεία που είναι πολύ κοντά στην έξοδο (πχ Κάρυστος) η να κατέβουμε ένα σπήλαιο-φαράγγι με την λογική του canyoning, είναι δικαίωμά μας, αλλά δεν έχει να κάνει με τις βασικές αρχές που πρέπει να τηρούμε αρματώνοντας ένα σπήλαιο.

3. Η διπλή ασφάλιση της τελευταίας αλλαγής βαράθρου είναι απαραίτητη εκτός αν είμαστε απολύτως σίγουροι οτι αν υποχωρήσει δεν θα χτυπήσουμε στο έδαφος.
(άυτός ο κανόνας περιλαμβάνεται στον βασικό που ορίζει οτι βάζουμε διπλή ασφάλεια όπου κρίνουμε οτι αν υποχωρήσει είναι επικίνδυνο για την ασφάλειά μας).

Οι σκέψεις που γράφονται πιο πάνω είναι όλες ενδιαφέρουσες και σας ευχαριστώ για αυτό. Στο μυαλό μου είχα (και έχω) την σύνταξη ενός δεκάλογου κατά προτίμηση κάτι σαν το ABC στις πρώτες βοήθειες (στα Ελληνικά σύμφωνα με τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό, αποκαλείτε 4Α-Κ )

Επομένως ο πεντάλογος, δεκάλογος κτλ ότι βγει τελικά καλό θα είναι να έχει χρονική - διαδοχική σειρά και να αναφέρετε μονάχα στις αρχές αρματώματος και όχι σε αυτές της ασφαλούς κίνησης πάνω στο σκοινί (επομένως ο κόμπος στο τέλος του σκοινιού δεν μπαίνει εδώ).

Ότι θα διαβάσετε πιο κάτω έχει προκύψει από την εμπειρία κυρίως και όχι αντιγράφοντας κάποιο βιβλίο. Εξάλλου μεγάλο μέρος των όποιων γνώσεων μου τις οφείλω στο "ζωντανό βιβλίο", τον εκπαιδευτή μου Thierry Monges, ενώ τα υπόλοιπα προέρχονται από συζητήσεις και προβληματισμούς με πάρα πολλούς σπηλαιολόγους από όλες τις σχολές - χώρες (πλην Αμερικάνικης) Τέλος, λίγη από αυτήν την γνώση – θεώρηση, οφείλω σε βιωματική εμπειρία, την κοινή λογική καθώς και σε μελέτη των στατιστικών των διαφόρων ατυχημάτων (ορειβασίας και σπηλαιολογίας) . Επομένως οι πιο κάτω σκέψεις δεν προέρχονται από και δεν νομίζω ότι μπορούν να βρεθούν διατυπωμένες έτσι σε βιβλία, μεταφράσεις εγχειριδίων κτλ.

Σας παραθέτω λοιπόν με την σειρά μου τις σκέψεις μου αυτές για περαιτέρω συζήτηση:

1. Αλεξίσφαιρη «κεντρική δεσιά» Η κεντρική δεσιά είναι το Α και το Ω. Για όλες τις ενδιάμεσες ασφάλειες έστω ότι είναι αποδεκτές κάποιες ελάχιστες αμφιβολίες για την ποιότητα των αγκυρώσεων αν και δεν θα έπρεπε. Για την «κεντρική δεσιά» όμως δεν πρέπει να υπάρχει ΚΑΜΙΑ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ. Και προσοχή, η κεντρική δεσιά δεν είναι μονάχα η πρώτη δεσιά της κατάβασης. Είναι και οποιαδήποτε άλλη δεσιά για την οποία οι συνθήκες επιβάλουν να την αντιμετωπίζουμε σαν κεντρική δεσιά. Π.χ. στην περίπτωση που αναφέρθηκε πολλές φορές πιο πάνω δηλ. της τελευταίας αλλαγής πριν τον πάτο της κατάβασης τότε αυτή την αλλαγή στις περισσότερες περιπτώσεις την θεωρούμε σαν νέα κεντρική δεσιά και όχι σαν μια απλή αλλαγή. Εννοείτε ότι η κεντρική δεσιά αποτελείτε από τουλάχιστον ΔΥΟ άριστης ποιότητας αγκυρώσεις. Σε αυτές τις αγκυρώσεις θα καταλήξουν όλες οι δυνάμεις σε μια αναπάντεχη πτώση και αστοχία των πιο κάτω αγκυρώσεων. Τέλος, η αρχή αυτή εμπεριέχει και την έννοια της αξιοπιστίας των αγκυρώσεων που θα πρέπει να θεωρείτε δεδομένη. Εδώ μπαίνουν όλα τα περί γωνιών κτλ. κτλ. Και όλες οι λεπτομέριες.

2. Αρματώνω την ζώνη επικινδυνότητας Με λίγα λόγια: όσο καλή και να είναι η κεντρική δεσιά εάν δεν είναι ΠΡΙΝ την ζώνη επικινδυνότητας τότε έχουμε σοβαρό έλλειμμα ασφάλειας. Τα περισσότερα ατυχήματα μιας και ρώτησες Δημήτρη δεν γίνονται στα σκοινιά αλλά πριν μπούμε σε αυτά (πτώσεις, γλιστρήματα κτλ). Τι να το κάνω ένα άριστο αρμάτωμα με 32 (!!!) spit ανά αλλαγή όταν είσαι εκτεθειμένος πριν μπεις ή ακόμη χειρότερα μόλις βγεις (κουρασμένος) από αυτό...

3. Απομακρύνω τις σαθρές πέτρες (Πριν αρχίσουμε να αρματώνουμε τα σκοινιά, μετά δεν έχει νόημα). Αυτό γίνετε για την ασφάλεια τόσο των υλικών αλλά και των σπηλαιολόγων. Είναι επίσης από αυτά που παρατηρώ ότι παραλείπονται από τους περισσότερους σπηλαιολόγους. Η δουλεία αυτή μπορεί να πάρει και δύο ώρες για να γίνει σωστά. Δεν πρέπει να την κάνουμε επιπόλαια.

4. (Με καθοδηγεί) ο (Βασιλιάς) «Παράγοντας Πτώσης». Όταν αρματώνουμε, φανταζόμαστε την πτώση και την «μετράμε» στο μυαλό μας. Δεν θέλουμε να έχουμε μεγάλες (σε μήκος) πτώσεις. Δεν επιτρέπετε ο παράγοντας πτώσης να είναι μεγαλύτερος από την μονάδα (1). Κάθε κόμπος εννοείτε ότι θα πρέπει να είναι χαμηλότερα από τον προηγούμενο του. Προσοχή λοιπόν, στις πτώσεις μετράμε από κόμπο σε κόμπο και όχι από αγκύρωση σε αγκύρωση. Ψηλότερα από όλους τους κόμπους θα πρέπει να βρίσκετε αυτός της εκάστοτε κεντρικής δεσιάς. Το μήκος της λούπας στις αλλαγές θα πρέπει να ρυθμίζετε «ακριβώς» (ούτε μεγαλύτερο – ούτε μικρότερο από αυτό που πρέπει και μην ρωτήσετε πως το μετράμε αυτό (θα μπει σε άλλο topic)

5. Αποφεύγω τις τριβές - Προβλέπω τις τριβές . Αυτό το κάνουμε είτε με αλλαγή, είτε με παράκαμψη, είτε με «πλάγια τραβέρσα» και σπάνια με «προφυλακτικά» κτλ κλτ. Υπάρχουν και άλλες τεχνικές αλλά δεν είναι διαδεδομένες στην «σχολή» μας. Προβλέπουμε τις τριβές. Είναι οι τριβές που θα προκύψουν εάν μια δεσιά αστοχήσει και τις αξιολογούμε σε σχέση με την υφή του βράχου, το πόσο συμπαγής είναι, το μήκος της κατάβασης που ακολουθεί ή προηγείται, την παροχή νερών κτλ. Εάν συντρέχουν ικανές συνθήκες, τότε θεωρούμε την αλλαγή σε αυτό το σημείο σαν νέα κεντρική δεσιά ή εάν πρόκειται για παράκαμψη την στερεώνουμε βέλτιστα ώστε αυτή να μην αστοχήσει.

6. Αποφεύγω τα Νερά (και τις πέτρες) (σαθρά κομμάτια). Συνήθης ένδειξη για ένα τέτοιο αρμάτωμα είναι ότι αυτό εξελίσσετε προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά μας και όχι κατακόρυφα από κάτω μας. Αυτό να το έχετε υπόψη σας όταν ψάχνετε να βρείτε ένα αρμάτωμα άλλης ομάδας. Σκεφτείτε: «Εγώ που θα αρμάτωνα για να αποφύγω αυτά τα νερά?» Εκεί που θα σκεφτείτε ότι θα αρματώνατε, εκεί να ψάξετε να βρείτε τα spit της προηγούμενης εξερευνητικής ομάδας. Με αυτόν τον τρόπο ακόμη και αν π.χ. φύγει μια πέτρα δεν θα έρθει πάνω μας γιατί είμαστε δεξιότερα ή αριστερότερα από την κατακόρυφο ή εάν είμαστε ακριβώς από κάτω...τότε αυτό σημαίνει ότι θα είμαστε κοντά της και έτσι δεν θα έχει πάρει φόρα...

7. Αρματώνω Ψηλά. Πρέπει να μπορώ να βγω από το σπήλαια ακόμη και μετά από μεγάλη αύξηση της παροχής του νερού που τυχόν εισέρχτεται σε αυτά (το νερό θα φέρει και πέτρες) Επίσης σε στεγνά σπήλαια ισχύει (συνήθως) ότι το «Ψηλό αρμάτωμα σημαίνει και άνετο αρμάτωμα». Άνεση σημαίνει λιγότερη κούραση άρα και οικονομία δυνάμεων. Βέβαια σε κάποια σπήλαια δεν γίνετε να εξασφαλίσουμε έξοδο από κάποια παροχή και πάνω. όμως αυτό δεν αναιρεί την αρχή του ψηλού αρματώματος.

8. Αρματώνω ΑΠΛΑ - Με «καθαρές» γραμμές. Γραμμές που δεν μπερδεύουν κανέναν. Όσο πιο πολύπλοκο είναι ένα αρμάτωμα τόσο το χειρότερο. Π.χ. δεν πρέπει να πηγαίνουμε από την αριστερή μεριά του τοιχώματος στην δεξιά, κάνουμε «όμορφους» και λιτούς κόμπους, ασφαλίζουμε τα περισσευούμενα σκοινιά (όπως άλλωστε ειπώθηκε και πιο πάνω), εάν βολεύει τα τυχόν περισσευούμενα τα στερεώνουμε ώστε να μην μπερδεύουν κανέναν κτλ. Επαναλαμβάνετε κι εδώ: απλότητα = άνεση = οικονομία δυνάμεων.

9. Αρματώνω Άνετα (βέβαια αυτό μπορούν να το εκτιμήσουν λίγοι) Οι λιγότερο έμπειροι μπορεί να κουραστούν επειδή δεν γνωρίζουν τα μικρά μυστικά ή λόγω στρες δεν θα μπορούν να δουν (τον χώρο) Θυμάμαι τις πρώτες καταβάσεις στην «Ταφκούρα» που δεν θυμόμασταν τεράστια τμήματα του σπηλαίου (λόγω κούρασης και στρες). Βρίσκω ένα σημείο για αλλαγή κοιτάω και πιο κάτω να δω μπας και έχει και κανένα «πάτημα». Εάν δεν έχει και είναι εντελώς στο κενό, δεν είναι κακό να βάλω ένα παταράκι από σκοινί ή από ιμάντα κτλ. Άνετο αρμάτωμα σημαίνει επίσης και σωστό μήκος στις λούπες. Και πάλι "άνεση = οικονομία δυνάμεων". Πολύ σημαντικό στα μεγάλα βάραθρα.

10. Αρματώνω με φαντασία (αν και αυτό πάει στον σπηλαιολόγο που αρματώνει, απλά επιβεβαιώνετε από το αρμάτωμά του...) Γιατί καλά τα γράφουμε όλα αυτά εδώ... Για να τα εφαρμόσουμε όμως όλα αυτά μαζί πρέπει να μπορούμε να τα «βλέπουμε όλα μαζί σε μια εικόνα», να τα φανταζόμαστε δηλαδή. Αυτή η εικόνα είναι που «θα μας μιλάει» και «θα μας καθοδηγεί» στις επιλογές μας.

Τελικά βγήκε Δεκάλογος... ας είναι!

Προσπάθησα ώστε να είναι σε μια «διαδοχική σειρά» (χρονικά και σημασιολογικά). Π.χ. τι να το κάνεις το αρμάτωμα της ζώνης επικινδυνότητας όταν η κεντρική δεσιά είναι ελεεινή... ή τι να κάνεις τον παράγοντα πτώσης όταν επειδή δεν καθάρισες την διαδρομή με επιμέλεια, θα πέσουν πέτρες και θα τραυματίσουν ή θα κόψουν το σκοινί ή ακόμη χειρότερα θα σε τραυματίσουν κτλ. Βέβαια μερικές από τις εντολές καταδεικνύουν τόπο οπότε είναι δύσκολο να τις τοποθετήσεις με χρονική ακρίβεια την μια πριν ή μετά από κάποια άλλη.

Ας είναι λοιπόν και πάλι, αυτές είναι οι σκέψεις μου και αυτή είναι η δική μου ιεραρχία...

Τις απόψεις σας παρακαλώ.

Υ.Γ. Σας περιμένω απόψε στον ΣΕΛΑΣ για την προβολή (στις 21.30)
Υ.Γ. Με 1280 λέξεις πρέπει να είναι ένα από τα μεγαλύτερα post… Τρέμε Καραγιάννη!

Υ.Γ. Με 1280 λέξεις πρέπει να είναι ένα από τα μεγαλύτερα post… Τρέμε Καραγιάννη!
Μην τον προκαλείς κινδυνεύουμε . .

Όσο για τα παραπάνω νομίζω ότι εμένα τουλάχιστον με έχεις καλύψει πλήρως.
Αυτό δε που με εντυπωσίασε περισσότερο είναι η απλή λογική και η απλότητα του ύφους που χρησιμοποίησες για να προσεγγίσεις ένα θέμα τόσο ευαίσθητο και τόσο σημαντικό.
Όλοι γνωρίζουμε λίγο-πολύ το τι πρέπει να κάνουμε για να φτάσουμε ασφαλείς στο τέλος μιας σπηλιάς αλλά λίγοι έχουν ίσως καθίσει και έχουν βάλει σε σειρά μέσα στο κεφάλι τους τα πράγματα που έχουν διδαχθεί, έχουν ακούσει ή έχουν δει από παλαιότερους.

Νομίζω ότι ένας τέτοιος Δεκάλογος θα πρέπει να μοιραστεί και να αναρτηθεί σε όλους τους συλλόγους με τίτλο «Ασφάλεια με απλά Ελληνικά».
Και ξέρεις γιατί το λέω αυτό; Διότι καλή η επιστημονική ορολογία και καλές και εντυπωσιακές οι ξενόφερτες εκφράσεις αλλά το απλό είναι πάντα προσιτό για όλους να δώσουν λίγο παραπάνω σημασία σε αυτό που λέει.

Συνέχισε έτσι...

Νομίζω ότι ένας τέτοιος Δεκάλογος θα πρέπει να μοιραστεί και να αναρτηθεί σε όλους τους συλλόγους με τίτλο «Ασφάλεια με απλά Ελληνικά».n

ή Σπηλαιολογική ασφάλεια For dummies (οι κομπιουτεράδες θα καταλάβουν αμέσως το σχόλιο )

10. Αρματώνω με φαντασία

Το μόνο που ίσως μπορούσε εδώ να συμπληρώσει κάποιος είναι "Αρματώνω με φαντασία και κοινό νου". Δηλαδή σκεπτόμαστε αν το σταλαγμιτικό ή το διαμπερές στο οποίο τοποθετήσαμε τον ιμάντα θα αντέξει σε σοκ, αν υπάρχει κίνδυνος να "ξεκαβαλήσει" η θηλιά από τον σταλαγμίτη, αν τοποθετήσαμε το σπιτ πολύ κοντά σε κάποια ατέλεια του βράχου ή σε άλλο σπιτ, αν έτσι που τοποθετήσαμε την αλλαγή ή την παράκαμψη θα μπορεί να την περάσει και κάποιος πιο κοντός, πιο αδύναμος ή πιο άπειρος κλπ. Π.χ. λέμε μεν ότι αν δεν υπάρχει κίνδυνος για το σχοινί ή το σπηλαιολόγο σε ενδεχόμενη πτώση, μπορούμε να βάλουμε μονή ασφάλεια, θα πρέπει όμως να κρίνουμε αν η ποιότητα του βράχου είναι καλή ή όχι και στην περίπτωση αυτή να βάλουμε και δεύτερη.

Επιπλέον, αυτό που διαπίστωσα παρακολουθώντας τη σχολή Β' επιπέδου είναι ότι στη σπηλαιολογία πρέπει πάντα να σκέφτεσαι μπροστά από αυτό που κάνεις (και όχι μόνο στο αρμάτωμα). Π.χ., δεν αρκεί να πεις "ααα καλά είμαι εδώ, ας αρματώσω για να κατέβω", πρέπει να σκεφτείς αν αρματώσεις στο σημείο αυτό, τι θα συμβεί όταν κρεμαστείς στο σχοινί, πως θα φορτιστούν οι ασφάλειες, τι θα γίνει αν βρέξει και τρέχουν νερά κλπ.

Νομίζω πάντως ότι κάποια στιγμή θα ήταν καλό να γραφτεί ένα αναλυτικό εγχειρίδιο / εγκόλπιο της Ελληνικής σπηλαιολογίας, το οποίο θα είναι κοινώς αποδεκτό από τους συλλόγους. Πιστεύω ότι σε θέματα ασφάλειας, η τυποποίηση είναι χρήσιμη. Πέραν αυτού, αν ο καθένας έχει την άποψή του για το πως αρματώνεται ένα σπήλαιο, θα βλέπουμε σε κάθε σπήλαιο δεκάδες αρματώματα με ότι μέσω μπορεί να φανταστεί κανείς (σπιτ, βιομηχανικά, συρματόσχοινα, γκολό κλπ). Απ' ότι διαβάζω, στο εξωτερικό υπάρχει μεγάλη ευαισθησία για την τοποθέτηση παραπανίσιων ασφαλειών.

nΝομίζω πάντως ότι κάποια στιγμή θα ήταν καλό να γραφτεί ένα αναλυτικό εγχειρίδιο / εγκόλπιο της Ελληνικής σπηλαιολογίας, το οποίο θα είναι κοινώς αποδεκτό από τους συλλόγους.

Νομίζω ότι κάθε σύλλογος όλο και κάποιο εγκόλπιο έχει, τουλάχιστον οι μεγάλοι.
Το σωστό λοιπόν είναι όταν θα μπορέσει η Σ.Ο.Ε. είτε συμβουλευόμενη αυτά τα εγκόλπια είτε με όποιον άλλο τρόπο θέλει να εκδώσει το δικό της, το οποίο βέβαια θα είναι και αυτό που θα μοιράζεται στους Συλλόγους που με την σειρά τους θα κάνουν τα μαθήματα βάση αυτού. Έτσι θα υπάρχει μια γραμμή αποδεκτή από όλους και κοινή για όλους. Κοινώς ΙΕΡΑΡΧΙΑ.
Αλλά συζητώντας κάτι τέτοιο εδώ ξεφεύγουμε από τον αρχικό σκοπό του topic.

Σπηλαιολογική ασφάλεια For dummies

Μπά ???

Σε βρίσαμε εμείς ????


(οι κουμπιουτεράδες)

Καλησπερα σε ολους...Πιστευω οτι μεχρι τωρα, οι βασικες αρχες αρματωματος ειναι η πιο σημαντικη κι ενδιαφερουσα συζητηση που εχουμε κανει...Μου αρεσει γιατι εχει χρωμα, και επειδη ειναι κατι σαν πηγη εμπνευσης κι εκμαθυνσης για νεους σπηλαιολογους σαν κι εμενα.

Δυστυχως ή ευτυχως ακομα δεν μπορω να εκφρασω τις ιδεες μου, οχι γιατι δεν ξερω απλα γιατι δεν εχω την καταλληλη εμπειρια...Στα 2 περιπου χρονια που κανω σπηλαιολογια προσπαθησα να κανω οσο το δυνατον πιο πολλα σπηλαια για να κερδισω εμπειρια, γνωσεις κι ευχαριστηση...Εχω δει κι εχω κανει αρκετα αρματωματα κι εχω βγαλει ενα μικρο συμπερασμα, οτι ενα αρματωμα παει πακετο με τον χαρακτηρα αυτου που το κανει,αλλοι πιο επιφυλακτικοι, αλλοι περισσοτερο ριψοκινδυνοι και ουτο καθ΄εξης...Σωστος...?

Επισης σε καθε αρματωμα ο δευτερος που θα το κατευει ειναι υποχρεωμενος να το ξανακοιταξει και αν το επιβαλει η κατασταση να το διορθωσει...

Αλέξανδρε γεια και χαρά!

αν και καθυστερημένα (μόλις είδα το post σου) σου απαντάω για να σου το πόσο συμφωνώ μαζί σου.
Ναι, βλέποντας το αρμάτωμα κάποιου μπορείς να πεις ότι αυτό είναι το "στυλ" του τάδε αρματωτή όπως μπορείς να εντοπίσεις και τα πράγματα που του διαφεύγουν λόγω εμπειρίας ή εκπαίδευσης.

Εννοείτε ότι ο δεύτερος ξανακοιτάει και ίσως βελτιώνει το αρμάτωμα. Καλό είναι βέβαια αυτό να γίνετε με φειδώ και διακριτικά και για ουσιαστικούς λόγους.
Γενικά κάθε φορά που κατεβαίνεις (άντε το πολύ κάθε δεύτερη) πρέπει να ελέγχεις τις πλακέτες, το σκοινί, τους ιμάντες, τα καραμπίνερ και ειδικά τις πόρτες τους οι οποίες πολλές φορές είναι ανοικτές...

Καλημέρα σε όλους. Εγώ αυτό που θέλω να πώ σχετικά με τα παραπάνω είναι οτι όταν κάποιος-α αρματώνει θα πρέπει να έχει στο μυαλό του οτι η ασφάλεια ΘΑ ΑΝΤΕΞΕΙ και οχι ΘΑ ΑΝΤΕΞΕΙ και αν δεν αντέξει ποια θα είναι η πτώση. Εγω προσωπικά δεν θα ήθελα να μπώ σ'ενα σχοινί που είναι σχεδόν εντάξει

Θα το θεσω διαφορετικα, ΔΕΝ ΑΡΜΑΤΩΝΟΥΜΕ ΣΕ ΒΡΑΧΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΥΠΟΨΙΑ ΟΤΙ ΘΑ ΦΥΓΕΙ ΤΟ ΣΠΙΤ, ειτε αυτο ειναι μονό ειτε διπλο.Δεν κατεβαινουμε με την λογικη οτι αφου τα 2-3 πρωτα σπιτ και το φυσικο δεσιμο ειναι 100% σιγουρα τα επομενα 3-4 μονα σπιτ μπορει να ειναι "ελα ρε παιδι μου δεν τρεχει και τιποτα αμα φυγει, θα φαμε μια μικρη πτωση και τι εγινε".ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ.

Δεν ξέρω αν μόνο εγώ το έχω αυτό, αλλά ειδικά όταν αρματώνω εγώ (ευτυχώς για τον κόσμο μόνο κατά τη διάρκεια της σχολής έγινε αυτό ), ΠΑΝΤΑ έχω την "ΥΠΟΨΙΑ ΟΤΙ ΘΑ ΦΥΓΕΙ ΤΟ ΣΠΙΤ". Όπως διαπίστωσα, έστω και αν ένας βράχος ακούγεται καλός, μπορεί να φύγει ολόκληρη φέτα.

Από την άλλη, φοβάμαι ότι δεν έχεις πάντα την επιλογή να μην αρματώσεις σε βράχο που έχεις υποψίες για την ποιότητά του. Αν δηλαδή τρίβει το σχοινί τι θα κάνεις; Θα το αφήσεις να τρίβει γιατί δεν σου αρέσει ο βράχος για να κάνεις αλλαγή; Αν υπάρχουν ρεαλιστικές αμφιβολίες για την ποιότητα του βράχου, βάζεις δύο ασφάλειες. Φυσικά δεν νομίζω να μπορεί κανείς να καταγράψει και να περιγράψει πλήρως και με ακρίβεια τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες θεωρεί ασφαλή μια ασφάλεια.

Επίσης έχω την εντύπωση ότι η εμπιστοσύνη που έχουμε στο βράχο αλλάζει όσο αυξάνεται και η εμπειρία μας. Αρχικά μπορεί όλα να σου φαίνονται ανασφαλή και μετά να διαπιστώσεις ότι πολλά είδη βράχων αντέχουν περισσότερο απ' όσο πιστεύεις, ή μπορεί αρχικά να σου φαίνονται όλα ωραία και όταν καταλάβεις που αρμάτωνες ή ασφαλιζόσουν να νοιώσεις φρίκη.

nnΚαι διπλές ασφάλειες μπαίνουν πλέον παντού: κάθε αλλαγή νοείται ως αλεξίσφαιρη δεσιά. Ίδια προσέγγιση ακολουθείται και στο canyoning. nnΔημήτρης

Για το οτι πρέπει στη σπηλαιολογία να μπαίνουν παντού διπλές ασφάλειες διαφωνώ.
Αυτό μπορεί να είναι το ιδανικό αλλά οχι απαραίτητο παντού.
Μέχρι τώρα αυτό που εφαρμόζουμε αλλά και διδάσκουμε είναι διαφορετικό.
Θα μπορούσε να διατυπωθεί: Πρέπει πάντα να μπαίνει διπλή ασφάλεια όπου κρίνουμε οτι είναι απαραίτητο, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει οτι σε κάποιες περιπτώσεις κρίνουμε οτι πρέπει να μπούν σε όλες τις αλλαγές.
Υπάρχουν όμως πολλές περιπτώσεις που η απλή ασφάλεια υπεραρκεί.

Αν λέμε οτι διπλές ασφάλειες μπαίνουν πλέον παντού, αυτό πότε αποφασίστηκε και πώς?
Από ποιόν θεωρήθηκε δεδομένο οτι μπαίνουν παντού και δεν το ξέρουν οι υπόλοιποι?
Είναι σοβαρό θέμα και θα έπρεπε να συζητηθεί πιό συγκροτημένα ώστε αν αποφασιστεί κάτι τέτοιο να υπάρχει κοινή στάση.

Στη σπηλαιολογία το αρμάτωμα είναι σειριακό και αυτό σημαίνει οτι κάθε ασφάλεια έχει ένα είδος back-up στην (στις) από πάνω της, πράγμα που δίνει τη δυνατότητα σε κάποιες περιπτώσεις και σύμφωνα με την κρίση μας να χρησιμοποιούμε μονές.
Αντίθετα στο canyoning που σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις η κάθε κατάβαση είναι τελείως ανεξάρτητη από τις προηγούμενες, επιβάλλεται να υπάρχει διπλή ασφάλεια σε κάθε κατάβαση (παρά το ανέφικτο του να εφαρμοστεί αυτό σε όλα τα φαράγγια).

Εχω δει κι εχω κανει αρκετα αρματωματα κι εχω βγαλει ενα μικρο συμπερασμα, οτι ενα αρματωμα παει πακετο με τον χαρακτηρα αυτου που το κανει,αλλοι πιο επιφυλακτικοι, αλλοι περισσοτερο ριψοκινδυνοι και ουτο καθ΄εξης...Σωστος...?nnΕπισης σε καθε αρματωμα ο δευτερος που θα το κατευει ειναι υποχρεωμενος να το ξανακοιταξει και αν το επιβαλει η κατασταση να το διορθωσει... nnnσωστος σε ολα.nnεχει ο καθενας το στυλ του και αναλαμβανει τα ρισκα του, οταν ειναι μονος.nοταν υπαρχουν και αλλοι, πρεπει να δεχθει οποιαδηποτε διορθωση που παρεχει περισσοτερη ασφαλεια.nnφυσικα το διορθωμα του αρματωματος επιβαλλεται και στον επομενο αρματωτη που θα επισκεφθει το σπηλαιο (μπορει οι ασφαλειες να ειναι μονες επειδη κατεβηκαν εξερευνητικα μονο 2-3 ανθρωποι).nnnΓενικά κάθε φορά που κατεβαίνεις (άντε το πολύ κάθε δεύτερη) πρέπει να ελέγχεις τις πλακέτες, το σκοινί, τους ιμάντες, τα καραμπίνερ και ειδικά τις πόρτες τους οι οποίες πολλές φορές είναι ανοικτές...nnnκατι που οι περισσοτεροι ξεχνουν να κανουν.nnΔεν ξέρω αν μόνο εγώ το έχω αυτό, αλλά ειδικά όταν αρματώνω εγώ (ευτυχώς για τον κόσμο μόνο κατά τη διάρκεια της σχολής έγινε αυτό ), ΠΑΝΤΑ έχω την "ΥΠΟΨΙΑ ΟΤΙ ΘΑ ΦΥΓΕΙ ΤΟ ΣΠΙΤ". Όπως διαπίστωσα, έστω και αν ένας βράχος ακούγεται καλός, μπορεί να φύγει ολόκληρη φέτα. nnnδεν σκεφτεσαι παραλογα, προσπαθεις να αποφυγεις την αστοχια, εστω και αν ολα δειχνουν μικρες πιθανοτητες.nγι αυτο και οι διπλες ασφαλειες.nnnΓια το οτι πρέπει στη σπηλαιολογία να μπαίνουν παντού διπλές ασφάλειες διαφωνώ.nΑυτό μπορεί να είναι το ιδανικό αλλά οχι απαραίτητο παντού.nnnΝικο μου, υποθετω οτι το σκεπτικο ειναι οτι μια πτωση απο αστοχια μπορει να αποβει μοιραια ακομη και απο τρια μετρα.nnκαι αν κρινω απο βαραθρα που εχω επισκεφθει και τα αποκαλουμε κρεατομηχανες, η οποιαδηποτε πτωση, εστω και μηκους σχοινιου ενος μετρου, μπορει να επιφερει σοβαρο τραυματισμο, ή ακομη και να κοψει το σχοινι.nnnΣτη σπηλαιολογία το αρμάτωμα είναι σειριακό και αυτό σημαίνει οτι κάθε ασφάλεια έχει ένα είδος back-up στην (στις) από πάνω της, πράγμα που δίνει τη δυνατότητα σε κάποιες περιπτώσεις και σύμφωνα με την κρίση μας να χρησιμοποιούμε μονές.n

απ ο,τι γνωριζω, το σειριακο αρματωμα θεωρειται και ειναι διπλη ασφαλεια, σαν τον μικυ, αρκει οι ασφαλειες να ειναι κοντα και χωρις λουπα στο σχοινι μεταξυ τους.

αν αστοχησει η μια ασφαλεια απο εναν σωστα ρυθμισμενο μικυ, το μηκος πτωσης ειναι μηδενικο.

σε ενα σειριακο αρματωμα το μηκος πτωσης εξαρταται απο το αν ειναι ο προηγουμενος κομπος ψηλοτερα απο αυτον που αστοχησε και απο το μηκος της μεταξυ τους λουπας.

αν θεωρησουμε σειριακο ενα αρματωμα με μεγαλες αποστασεις μεταξυ των δυο ασφαλειων, θα πρεπει να συνυπολογισουμε επιπλεον παραγοντες σε περιπτωση αστοχιας, οπως τις τριβες του σχοινιου που θα προκυψουν, συν το μηκος πτωσης της λουπας που θα επιβαρυνει την μονη ασφαλιση που θα απομεινει.

Τζώννυ δεν κατάλαβες τι λέει ο Νίκος, ξαναδιάβασε τα γραφόμενα του. Φυσιολογικό μιας και εξ όσων γνωρίζω δεν ασχολείσαι με φαράγγια οπότε δεν μπορείς να αντιληφθείς επακριβώς την προσέγγιση τους.

Νίκο λεπτομέρειες, όπως ήδη έχουμε πει, από κοντά. Εδώ, μιας και μας διαβάζουν και νέοι σπηλαιολόγοι, τους μπερδεύουμε και φαινόμαστε να διαφωνούμε ενώ δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Δημήτρης

Ok

.......................nΓια το οτι πρέπει στη σπηλαιολογία να μπαίνουν παντού διπλές ασφάλειες διαφωνώ.nΑυτό μπορεί να είναι το ιδανικό αλλά οχι απαραίτητο παντού.nnnΝικο μου, υποθετω οτι το σκεπτικο ειναι οτι μια πτωση απο αστοχια μπορει να αποβει μοιραια ακομη και απο τρια μετρα.nnκαι αν κρινω απο βαραθρα που εχω επισκεφθει και τα αποκαλουμε κρεατομηχανες, η οποιαδηποτε πτωση, εστω και μηκους σχοινιου ενος μετρου, μπορει να επιφερει σοβαρο τραυματισμο, ή ακομη και να κοψει το σχοινι. nnΚατ’ αρχάς υποθέτω ότι μεταφέρθηκε εδώ η συζήτησε αναφορικά με την γενίκευση του διπλού αρματώματος που ενέσκηψε σε άλλο θέμα.nnΤζώννυ, αυτό που γράφεις δεν αποτελεί επιχείρημα υπέρ της γενίκευσης του διπλού αρματώματος. Όπως αναφέρθηκε από διάφορους στο παρελθόν (μεταξύ άλλων και πιο πάνω στην συζήτηση), βάζουμε διπλό αρμάτωμα οπουδήποτε υπάρχει ενδεχόμενο, απόρροια αστοχίας μονής ασφάλειας, να τραυματιστεί ο σπηλαιολόγος ή το σχοινί. Κατ’ εμέ αυτός ο κανόνας καλύπτει και το να βάζουμε διπλή ασφάλιση στο τελευταίο αρμάτωμα. Άρα, αν μια πτώση 2-3 μέτρων σημαίνει ανώμαλη προσγείωση ή πρόσκρουση στα τοιχώματα, τότε φυσικά και θα διπλοασφαλίσουμε. nnnnΣτη σπηλαιολογία το αρμάτωμα είναι σειριακό και αυτό σημαίνει οτι κάθε ασφάλεια έχει ένα είδος back-up στην (στις) από πάνω της, πράγμα που δίνει τη δυνατότητα σε κάποιες περιπτώσεις και σύμφωνα με την κρίση μας να χρησιμοποιούμε μονές.nnnαπ ο,τι γνωριζω, το σειριακο αρματωμα θεωρειται και ειναι διπλη ασφαλεια, σαν τον μικυ, αρκει οι ασφαλειες να ειναι κοντα και χωρις λουπα στο σχοινι μεταξυ τους.nnαν αστοχησει η μια ασφαλεια απο εναν σωστα ρυθμισμενο μικυ, το μηκος πτωσης ειναι μηδενικο.nnσε ενα σειριακο αρματωμα το μηκος πτωσης εξαρταται απο το αν ειναι ο προηγουμενος κομπος ψηλοτερα απο αυτον που αστοχησε και απο το μηκος της μεταξυ τους λουπας.nnαν θεωρησουμε σειριακο ενα αρματωμα με μεγαλες αποστασεις μεταξυ των δυο ασφαλειων, θα πρεπει να συνυπολογισουμε επιπλεον παραγοντες σε περιπτωση αστοχιας, οπως τις τριβες του σχοινιου που θα προκυψουν, συν το μηκος πτωσης της λουπας που θα επιβαρυνει την μονη ασφαλιση που θα απομεινει.

Εδώ, αυτό που καταλαβαίνω εγώ ότι εννοεί ο Νίκος γράφοντας ότι το αρμάτωμα είναι σειριακό είναι ότι υπάρχει μια συνέχεια στο σχοινί (δηλαδή ότι η μία αλλαγή ενώνεται με την άλλη μέσω του σχοινιού (και σε περίπτωση που τελειώσει το ένα σχοινί και μπει δεύτερο, τότε τα ενώνουμε μεταξύ τους είτε άμεσα είτε έμμεσα μέσω της αλλαγής). Δηλαδή αν αστοχήσει η μονή ασφάλεια στην αλλαγή Γ, τότε θα σε κρατήσει η ασφάλεια (μονή η διπλή) στην αλλαγή Β και στο απίθανο ενδεχόμενο της αστοχίας και αυτής, θα σε κρατήσει η αλεξίσφαιρη κεντρική ασφάλεια / δεσιά Α ή οποία θα είναι οπωσδήποτε διπλή και καρατσεκαρισμένη.

Εντέλει πιστεύω ότι βασικά πρόκειται περισσότερο περί θέματος ηθικής τάξεως (δεν κάνουμε δηλώσεις / ανακοινώσεις γενικών αρχών και κανόνων που δεν έχουν γίνει συζητηθεί και γίνει αποδεκτές/οί από την σπηλαιολογική κοινότητα και τα αρμόδια όργανά της - Ομοσπονδία, επιτροπές κλπ) παρά πρακτικό μιας και μονό αρμάτωμα υποτίθεται ότι γίνεται επιλεκτικά και μόνο αν πληρούνται βασικές προϋποθέσεις.

ο Δημητρης εχει ενα σχετικα προσφατο παραδειγμα αστοχιας βραχου, που προκαλεσε την αστοχια της μονης ασφαλισης που προηγειτο και τελικα ολη η φορτιση (βραχος συν δυο σπηλαιολογοι) επεσε στην παραπανω αλεξισφαιρη, η οποια δεν αστοχησε.

στην τελικη συντροφοι, βιαζομαστε οταν αρματωνουμε?

αστε το οτι προαγει την φαντασια στο αρματωμα, το να ψαχνεις για μπακαπ ενος μονου βυσματος!

Ωχ, ώσπου να γράψω την απάντησή μου είχαν ήδη απαντήσει ο Μήτσος και ο Νίκος, οπότε εν μέρη με είχε καλύψει ο Μήτσος στο θέμα της ερμηνείας.

Φίλε Τζώννυ, εγώ δεν στάθηκα όπως διάβασες τόσο στο αν χρειάζονται ή όχι παντού διπλές ασφάλειες, όσο στο πως πρέπει να διαχειριστούμε το θέμα. Επί της ουσίας δεν έχω ιδιαίτερες ενστάσεις μιας και νομίζω ότι δεν ενδείκνυται και τόσο συχνά το μονό αρμάτωμα εντέλει.

Χαιρετώ την παρέα,

Επισκέπτομαι την παρούσα ενότητα μετά από 5 χρόνια...

Το αρμάτωμα με δύο spit παντού είναι κάτι που εισηγούνται αρκετοί εκπαιδευτές της Γαλλικής Ομοσπονδίας Σπηλαιολογίας όπως ο εκπαιδευτής μας το 1997. Η ιδέα του δίνει έμφαση στην υπερεπάρκεια αγκυρώσεων με σκοπό να ελαχιστοποιηθεί ή εξαλειφθεί εντελώς η πιθανότητα κάποιου ελαφρού ή σοβαρού τραυματισμού λόγω αστοχίας κάποια αγκύρωσης. Η "σχολή" αυτή των εκπαιδευτών έχει τεκμηριώσει την προσέγγιση της αυτήν με πολλές εργαστηριακές μελέτες που έκανε μαζί με την PETZL. Η ίδια ομάδα εισήγαγε και την εκτεταμένη σήμερα χρήση του κόμπου "Μίκυ"

Από την άλλη, σχετικά με το "σειριακό" αρμάτωμα με μονά σπιτ στις αλλαγές, το σίγουρο είναι ότι δεν είναι λάθος. Έχει πολλά καλά όπως οικονομία δυνάμεων και υλικών τα οποία είναι θα λέγαμε μια μορφή "ενεργητικής ασφάλειας" στις εξερευνήσεις μεγάλων σπηλαίων. Αυτό όμως που πρέπει να είναι σαφές είναι αυτό που η δημοσίευση του 2005 προσπάθησε να πει αλλά δεν το έθεσε όσο σωστά έπρεπε (με αρκετά παραδείγματα):

1. Αλεξίσφαιρη «κεντρική δεσιά» Η κεντρική δεσιά είναι το Α και το Ω. Για όλες τις ενδιάμεσες ασφάλειες έστω ότι είναι αποδεκτές κάποιες ελάχιστες αμφιβολίες για την ποιότητα των αγκυρώσεων αν και δεν θα έπρεπε. Για την «κεντρική δεσιά» όμως δεν πρέπει να υπάρχει ΚΑΜΙΑ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ. Και προσοχή, η κεντρική δεσιά δεν είναι μονάχα η πρώτη δεσιά της κατάβασης. Είναι και οποιαδήποτε άλλη δεσιά για την οποία οι συνθήκες επιβάλουν να την αντιμετωπίζουμε σαν κεντρική δεσιά. Π.χ. στην περίπτωση που αναφέρθηκε πολλές φορές πιο πάνω δηλ. της τελευταίας αλλαγής πριν τον πάτο της κατάβασης τότε αυτή την αλλαγή στις περισσότερες περιπτώσεις την θεωρούμε σαν νέα κεντρική δεσιά και όχι σαν μια απλή αλλαγή. Εννοείτε ότι η κεντρική δεσιά αποτελείτε από τουλάχιστον ΔΥΟ άριστης ποιότητας αγκυρώσεις. Σε αυτές τις αγκυρώσεις θα καταλήξουν όλες οι δυνάμεις σε μια αναπάντεχη πτώση και αστοχία των πιο κάτω αγκυρώσεων. Τέλος, η αρχή αυτή εμπεριέχει και την έννοια της αξιοπιστίας των αγκυρώσεων που θα πρέπει να θεωρείτε δεδομένη. Εδώ μπαίνουν όλα τα περί γωνιών κτλ. κτλ. Και όλες οι λεπτομέρειες.nn...Και προσοχή, η κεντρική δεσιά δεν είναι μονάχα η πρώτη δεσιά της κατάβασης. Είναι και οποιαδήποτε άλλη δεσιά για την οποία οι συνθήκες επιβάλουν να την αντιμετωπίζουμε σαν κεντρική δεσιά.nnnΣτην δημοσίευση του 2005 υπάρχει αναφορά σε μόνο 1 από τις 5 καταστάσεις / περιπτώσεις κατά τις οποίες θα πρέπει να θεωρούμε την "αλλαγή" σαν μια νέα "κεντρική δεσιά":n- όταν βρισκόμαστε στην τελευταία αλλαγή n- σε περίπτωση που εάν αστοχήσει η αγκύρωση θα βρεθούμε κάτω από κάποιον καταρράκτηn- σε περίπτωση που εάν αστοχήσει η αγκύρωση το σκοινί θα παρασύρει πέτρες από σαθρά τοιχώματα / δάπεδα / πατάρια n- σε περίπτωση που εάν αστοχήσει η αγκύρωση το σκοινί θα περάσει κατά την πτώση μας πάνω από κάποια κοφτερή επιφάνεια του βράχου των τοιχωμάτων (με κίνδυνο να το κόψει) n- σε περίπτωση που εάν αστοχήσει η αγκύρωση κινδυνεύουμε εμείς να τραυματιστούμε από την (μικρή) πτώση μας στο κενό λόγω επαφής μας με π.χ. αιχμηρές εξάρσεις των τοιχωμάτων κτλ.nnΣε όλες τις πιο πάνω περιπτώσεις η αλλαγή θα πρέπει να θεωρείται μια νέα "κεντρική δεσιά" και να ασφαλίζεται από τουλάχιστον δύο σημεία (όχι απαραίτητα δυο spit...)nnΕπαναδιατυπωση λοιπόν:nn1. Αλεξίσφαιρη «κεντρική δεσιά» Η κεντρική δεσιά είναι το Α και το Ω. Για όλες τις ενδιάμεσες ασφάλειες έστω ότι είναι αποδεκτές κάποιες ελάχιστες αμφιβολίες για την ποιότητα των αγκυρώσεων αν και δεν θα έπρεπε. Για την «κεντρική δεσιά» όμως δεν πρέπει να υπάρχει ΚΑΜΙΑ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ. Και προσοχή, η κεντρική δεσιά δεν είναι μονάχα η πρώτη δεσιά της κατάβασης. Είναι και οποιαδήποτε άλλη δεσιά για την οποία οι συνθήκες επιβάλουν να την αντιμετωπίζουμε σαν κεντρική δεσιά. Π.χ. στην περίπτωση που αναφέρθηκε πολλές φορές πιο πάνω δηλ. της τελευταίας αλλαγής πριν τον πάτο της κατάβασης τότε αυτή την αλλαγή στις περισσότερες περιπτώσεις την θεωρούμε σαν νέα κεντρική δεσιά και όχι σαν μια απλή αλλαγή. Το ίδιο ισχύει και σε περίπτωση όπου εάν αστοχήσει η δεσια το σκοινί θα παρασύρει πέτρες από σαθρά τοιχώματα, θα βρεθούμε κάτω από τρεχούμενα νερά σαν συνέπεια τις πτώσης, θα κινδυνέψουμε να τραυματιστούμε ή τέλος υπάρχει υποψία ότι το σκοίνι μπορεί να κοπέι σε κάποια κόψη. Εννοείτε ότι η κεντρική δεσιά αποτελείτε από τουλάχιστον ΔΥΟ άριστης ποιότητας αγκυρώσεις. Σε αυτές τις αγκυρώσεις θα καταλήξουν όλες οι δυνάμεις σε μια αναπάντεχη πτώση και αστοχία των πιο κάτω αγκυρώσεων. Τέλος, η αρχή αυτή εμπεριέχει και την έννοια της αξιοπιστίας των αγκυρώσεων που θα πρέπει να θεωρείτε δεδομένη. Εδώ μπαίνουν όλα τα περί γωνιών κτλ. κτλ. Και όλες οι λεπτομέρειες.