
Η παράκαμψη μπαίνει λίγο πιο εύκολα και έχει μικρότερη διαδικασία (
χρόνος και ευκολία)… …nn
Επιπλέον, στην περίπτωση της παράκαμψης πρέπει να τερματίσει κάποιος όλη τη διαδρομή του σχοινιού, πριν περάσει ο επόμενος στο σχοινί.nΠολύ σωστά αυτά είναι: ένα πλεονεκτήματα και ένα μειονέκτημα της παράκαμψης, μάλιστα
το πιο σημαντικό και ίσως το μοναδικό της μειονέκτημα (πρέπει να περιμένεις τον επόμενο να κατέβει για να κατέβεις κι εσύ (το ίδιο και στην ανάβαση – μόνο που εκεί είναι ακόμη χειρότερα. (σ.σ. μειονεκτήματα έχει κι άλλα αλλά αυτό είναι το πιο σημαντικό στα μεγάλα βάραθρα)nn …αλλά δεν παρέχει πλέον ασφάλεια, όπως η αλλαγή, που είναι "στερεωμένο" ένα μήκος σχοινιού σε ασφάλεια. nnΕδώ τώρα μου τα χαλάς... Στην πράξη ισχύει ακριβώς το αντίθετο από αυτό που γράφεις. nΓιατί όπως λεει και ο T4NGO «δεν γίνετε κόμπος στο σκοινί». Επιπλέον, σε περίπτωση πτώσης το φορτίο θα τείνει να αποσβεσθεί από μεγαλύτερο μήκος σκοινιού... άρα πολύ λιγότερη δύναμη θα φτάσει στην κεντρική δεσιά (απόσβεση). Επίσης το σημαντικότερο...nn...το έγραψε ο T4NGO:nΚάνοντας παράκαμψη μειώνουμε ακόμη τον συντελεστή πτώσης...δηλαδή το μήκος του ενεργού σκοινιού συνεχίζει να μεγαλώνει περνώντας την παράκαμψη.... (βέβαια εξαρτάται από την πτώση, αλλά σε γενικές γραμμές είναι σωστό στο 99% των περιπτώσεων)nnΕπίσης ο T4NGO έγραψε:nΠλεονεκτήματα Παράκαμψηςnn1) Περνιέται πολύ πιο γρήγοραn2) Δεν γίνεται κόμπος στο σκοινί n3) Ξαρματώνεται πιο γρήγορα (γνώμη μου) nnΌλα σωστά!nnΕπίσης:nΜειονεκτήματα Παράκαμψης n....n4) Αυξάνεται ο χρόνος παραμονής του επόμενου που θα ανέβει η κατέβει, δηλαδή αν υπήρχε αλλαγή και την πέρναγε αυτός που ανεβαίνει η κατεβαίνει τότε θα μπορούσε να ξεκινήσει ο επόμενος.n5) Υπάρχει περίπτωση αυτός που κατεβαίνει να κατέβει πιο χαμηλά και να μην μπορεί να περάσει το σκοινί πάλι μέσα στο καραμπίνερ της παράκαμψης. nn...Τα οποία είναι ολόσωστα (το (4) το αναλύσαμε πιο πάνω)nΤο (5) βέβαια δεν είναι και τόσο σπουδαίο, δεν παύει να είναι μειονέκτημα στην εκπαίδευση (γιατί στους πιο έμπειρους αυτό δεν μπορεί να συμβεί.nnΑντιθέτως ΔΕΝ είναι σωστά τα εξής:nn1) Δεν μπορούμε να ασφαλιστούμε σε αυτήνn2) Μάλλον πρέπει να την κάνουμε κάπου που να μπορούμε να πατάμεn3) Χρειάζεται πολλές φορές ένα έξτρα καραμπίνερ (ένα στην πλακέτα ένα στο σκοινί) και επιπλέον ιμάντα.
Γιατί να ασφαλιστούμε??? Χρειάζεται??? Είπαμε δεν είναι αλλαγή.
Αυτό είναι και ένα από τα μεγάλα μειονεκτήματα της:
Εάν ο άπειρος σπηλαιολόγος κάνει το λάθος και ασφαλιστεί πάνω στην παράκαμψη ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ άμεσα γιατί βρίσκετε εκτός σκοινιών... Αυτό πρέπει να τονίζετε ιδιαίτερα στα σεμινάρια των συλλόγων.
Επίσης το (2) και το (3) μπορεί να ισχύουν και στην αλλαγή. (στο παρόν topic βλέπουμε την
παράκαμψη σε σχέση με την
αλλαγή, άρα θα εστιάσουμε στα σημεία που διαφοροποιούν τις δύο τεχνικές)
Συνοψίζοντας, να προσθέσω δύο δευτερεύοντα μειονέκτημα και ένα πλεονέκτημα της παράκαμψης:
Μείον = α) πολλές φορές ο σπηλαιολόγος που ανεβαίνει μπορεί να την καταργήσει ακούσια ή εκούσια (άπειρος) και β) σε μεγάλες καταβάσεις παρουσιάζει το φαινόμενο το γιο - γιοΠλεονέκτημα = μπορεί να εφαρμοστεί σε απίστευτα μικρά φυσικά δεσίματα, χρησιμοποιώντας ακόμη και “μη πιστοποιημένα” υλικά π.χ. κορδονέτο 3 mmΣυμπέρασμα:Βλέπουμε λοιπόν ότι η αλλαγή παρέχει «εξ ορισμού» αυτό που η παράκαμψη δεν μπορεί...
Η αλλαγή αποτελεί μια στάση η οποία τελικά συντομεύει κατά πολύ την κατάβαση / ανάβαση της ΟΜΑΔΑΣ (και όχι ενός σπηλαιολόγου)Αυτή είναι και η σημαντικότερη διαφορά τους.
Κατά τα άλλα η παράκαμψη είναι και πολύ πιο ασφαλής και πολύ πιο οικονομική σε υλικά και πολύ πιο γρήγορη σε εφαρμογή / πέρασμα / ξ’αρμάτωμα«Ηθικό» δίδαγμα:Παρακάμψεις: Όσο πιο πολλές μπορούμε στο εξερευνητικό αρμάτωμα (μικρή ομάδα, λίγες ή καμία επανάληψη της διαδρομής) , κατα προτίμηση σε κατάβάσεις μικρότερες των 40 – 50 μέτρων.Αλλαγές: Κατά κόρον στο «αρμάτωμα κλασικών διαδρομών», σε μεγάλες αποστολές με πολλά άτομα, σε μεγάλες καταβάσεις κτλ.Μπράβο και στους δυό σας και στους εκπαιδευτές σας.