Γκόλουμ
Πηγή: «Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, Βιβλίο Πρώτο: Η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού», Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, 1892 – 1973, J. R. R. Tolkien, “The Fellowship of the Rings”, first part of “The Lord of the Rings” έκδοση George Allen and Unwin, Λονδίνο 1983, σε μετάφραση Ευγενίας Χατζηθανάση – Κόλλια από τις εκδόσεις «Κέδρος Α.Ε.», www.kedros.gr, ISBN 960-04-0366-Χ
«…………
Περιπλανήθηκε ολομόναχος, έκλαψε λίγο και για τη σκληράδα του κόσμου και ταξίδεψε ανεβαίνοντας τον ποταμό, μέχρι που έφτασε σ' ένα ρυάκι που κατέβαινε από τα βουνά και τράβηξε κατά κει. Έπιανε μ' αόρατα δάχτυλα ψάρια σε βαθιές λιμνούλες και τα 'τρωγε ωμά. Μια μέρα έκανε πολλή ζέστη και, όπως έσκυβε πάνω από μια λιμνούλα, ένιωσε ένα κάψιμο στο πίσω μέρος του κεφαλιού του. Το εκθαμβωτικό φως απ' το νερό έκανε να πονούν τα υγρά του μάτια. Αναρωτήθηκε τι να 'ταν, γιατί είχε σχεδόν ξεχάσει τον ήλιο. Τότε, για τελευταία φορά, κοίταξε ψηλά και κούνησε τη γροθιά του εναντίον του.
Μα, όπως χαμήλωνε τα μάτια του, είδε, πέρα μπροστά του, τις κορφές των Ομιχλιασμένων Βουνών, απ' όπου κατέβαινε το ρυάκι. Και σκέφτηκε ξαφνικά: «Θα έχει δροσιά και ίσκιο κάτω από κείνα τα βουνά. Ο ήλιος δε θα με βλέπει εκεί. Οι ρίζες αυτών των βουνών πρέπει να 'ναι πράγματι ρίζες• πρέπει να υπάρχουν μεγάλα μυστικά θαμμένα εκεί, που δεν έχουν ποτέ ανακαλυφθεί».
Κι έτσι ταξίδευε τις νύχτες στα υψώματα και βρήκε μια μικρή σπηλιά απ' όπου ξεπηδούσε ένα σκοτεινό ρυάκι• έσκαψε σαν σκουλήκι, έφτασε στην καρδιά των λόφων κι εκεί χάθηκε και κανείς δεν έμαθε τίποτα γι' αυτό. Το Δαχτυλίδι πήγε στα σκοτάδια μαζί του, έτσι ώστε ούτε ο δημιουργός του, όταν η δύναμη του άρχισε να αυξάνεται πάλι, δεν μπόρεσε να μάθει τίποτα γι' αυτό.
- Το Γκόλουμ! φώναξε ο Φρόντο. Το Γκόλουμ; Θες να πεις πως αυτό είναι το πραγματικό Γκόλουμ που συνάντησε ο Μπίλμπο; Τι αηδιαστικό!
- Νομίζω πως είναι μια θλιβερή ιστορία, είπε ο μάγος………».
Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
Εξάρχεια, Αθήνα