...είχε μια μεγάλη τρύπα - σπηλιά μαύρη

</IMG><br/>n<br/>n<br/>nΠληροφορίες για το βιβλίο:<br/>n<br/>nhttp://www.diavasame.gr/news.cfm?itemID=440&amp;pageName=%CE%A0%CE%91%CE%A1%CE%9F%CE%A5%CE%A3%CE%99%CE%91%CE%A3%CE%97%20%CE%A4%CE%9F%CE%A5%20%CE%92%CE%99%CE%92%CE%9B%CE%99%CE%9F%CE%A5%20%22%CE%A4%CE%9F%20%CE%9A%CE%9F%CE%99%CE%9D%CE%9F%20%CE%9C%CE%A5%CE%A3%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%9F...%CE%9A%CE%91%CE%99%20%CE%91%CE%9B%CE%9B%CE%95%CE%A3%20%CE%9C%CE%99%CE%9A%CE%A1%CE%9F%CE%A8%CE%99%CE%95%CE%A3%22<br/>n<br/>n<br/>nhttp://farfoulas.blogspot.gr/2012/10/blog-post_7135.html<br/>n<br/>n<br/>n"......<br/>nΕίχε γνωρίσει τη Χριστίνα και την είχε ερωτευθεί παράφορα. Η μητέρα και η αδελφή του δεν ήταν πολύ ευχαριστημένες. Δεν ήταν της σειράς τους, έλεγαν. Παντρεύτηκαν σύντομα. Ένα μήνα μετά τον γάμο, τη βρήκε στο κρεβάτι με τον Γιώργο, τον καλύτερο του φίλο. Έφυγε από το σπίτι και ξέμεινε κι από γυναίκα κι από κολλητό, την ίδια στιγμή.<br/>nΕπιδόθηκε στο κυνήγι των γυναικών με επιτυχία. Έγινε το καινούργιο του σπορ. Άλλη μια αγαπημένη συνήθεια, σαν την πασιέντζα. Έτσι, έκρυβε μια νευρικότητα, μια ανησυχία που τον ακολουθούσαν μόνιμα πια.<br/>nΝοίκιασε το πτυχίο του Μηχανικού σε μια κατασκευαστική εταιρία αντί σεβαστού μηνιαίου εισοδήματος και πήγε να ζήσει στο νησί. Αγόρασε ένα καλύβι πιο εξω από τη Χώρα, στην καταβόθρα. Οι ντόπιοι του είπαν ότι εκεί, στο κατέβασμα του βουνού, στη μικρή κοιλάδα, είχε μια μεγάλη τρύπα - σπηλιά μαύρη, ένα φυσικό σιφόνι για τα νερά που κατέβαζε το βουνό. Έλεγαν μάλιστα ότι ένα κατσίκι που είχε πέσει εκεί μέσα ξεβράστηκε στην παραλία, τρία χιλιόμετρα μακριά, ύστερα από μέρες. Ήταν επικίνδυνο να τριγυρνάς στην περιοχή, ιδιαίτερα την άνοιξη που θέριευαν τα αγριόχορτα και δεν έβλεπες πού πατούσες.<br/>nΕίχε μάθει για την ξαφνική αρρώστεια του Γιώργου και ύστερα για τον θάνατο του. Για τη Χριστίνα δεν είχε ακούσει νέα, μόνο πως είχαν χωρίσει με τον Γιώργο ύστερα από λίγες βδομάδες.<br/>nΜια μέρα κατέβηκε στη Χώρα για ψώνια και βγαίνοντας από το μπακάλικο, την είδε. Στεκόταν εκεί, μόνη, αγέρωχη, όμορφη. Ο χρόνος σταμάτησε. Μαγνητισμένος, την πλησίασε και της μίλησε.<br/>nΗ Χριστίνα, μετά την πρώτη έκπληξη, τον κοίταξε με το ίδιο θρασύ βλέμμα, όπως τότε.<br/>nΑπερίσκεπτα, την κάλεσε στο καλύβι. Του απάντησε πως θα βολευόταν στο ξενοδοχείο και αύριο θα τον επισκεπτόταν. Η παρέα της θα ερχόταν σε δυο μέρες.<br/>nΓύρισε σπίτι. Μηχανικά, έριχνε πασιέντζες. Καμία δεν έβγαινε. Δεν είχε τον νου ούτε να κλέψει τον εαυτό του, όπως συνήθιζε. Όλο το βράδυ, ζούσε και ξαναζούσε εκείνη τη σοκαριστική σκηνή. Το κεφάλι του ασήκωτο, τα χέρια του πιάστηκαν.<br/>nΤο πρωί, δεν ήθελε άλλο καφέ πια.<br/>nΈφτασε γύρω στις 11. Την κέρασε έναν καφέ και την ξενάγησε στο κτήμα. Εκείνη φλυαρούσε αυτάρεσκα για όλα, ούτε μια συγγνώμη, ούτε εξηγήσεις, ούτε τίποτα. Την ακολουθούσε, κρύβοντας την ένταση του. Απομακρύνθηκαν αρκετά από το σπίτι, πέρα από τα σπαρμένα χωράφια, προς το κέντρο της κοιλάδας. Τα αγριόχορτα, ψηλά μέχρι το γόνατο, δυσκόλευαν το περπάτημα.<br/>nΟ ήλιος είχε φτάσει ως τη μέση του ουρανού.<br/>nΓύρισε μόνος.<br/>nΟι μυρωδιές της άνοιξης τον ζάλιζαν. Μπήκε στο σπίτι και έκλεισε τα εξώφυλλα. Έμεινε να κοιτάζει το κενό, ώρες πολλές.<br/>nΔυο μέρες μετά κατέβηκε στη παραλία. Ο ταβερνιάρης τον χαιρέτησε, τον ρώτησε για την υγεία του, γιατί του φαινόταν χλωμός και αν θα έβγαινε με τη βάρκα, επειδή ο καιρός θα χαλούσε. Τον ενημέρωσε επίσης για τα νέα. Κάποιοι Αθηναίοι είχαν δηλώσει εξαφάνιση για μια γυναίκα που είχε έρθει στο νησί τις προάλλες και οι αρχές ρωτούσαν παντού.<br/>nΜπήκε στη βάρκα του, έτσι απροετοίμαστος. Ξανοίχτηκε πέρα από την ξέρα.<br/>n......"<br/>n<br/>n<br/>n<br/>nΧρήστος Δ. Τσατσαρώνης<br/>nΝεάπολη - Εξάρχεια, Αθήνα