Stephen King και πάλι μετά από παύση αρκετών μηνών. Με διηγήματά του αυτή τη φορά, καταφέρνει με μια απλή φράση, λέξη πολλές φορές, να συνεπαίρνει τους αναγνώστες του.
Σαφώς κάποιες ιστορίες τις ξεχώρισα αλλά δυστυχώς αυτή τη φορά, δεν υπήρχαν πολλές αναφορές σε σπήλαια. Κατάφερα μόνο να βρώ:
Από το διήγημα "Η μπισκοτένια": "Ο Πίκερινγκ έφτασε το μαχαίρι - ήταν πεσμένο στη βάση της παλινδρομικής πόρτας - και χίμηξε πάνω του σαν παίκτης του φούτμπολ που κάνει τάκλινγκ για να καλύψει μια αφύλακτη μπάλα. Ενα σπηλαιώδες αγκομαχητό έβγαινε από τα βάθη του λαιμού μου. Η Εμ τον έφτασε την ώρα ακριβώς που ετοιμαζόταν να γυρίσει. Τον σφυροκόπησε με το μπράτσο της καρέκλας ξανά και ξανά, ......"
και από το διήγημα "Αγιάνα" (ένα από αυτά που δεν με ενθουσίασε):
"- Ποιά είσαι, μικρή μου; ρώτησε ο πατέρας μου με την τραχιά ετοιμοθάνατη φωνή του.
- Η Αγιάνα. είπε το παιδί.
Εγώ είμαι ο Δόκτορας. Σήκωσε το βλέμμα και την κοίταξε μέσα από εκείνες τις σκοτεινές σπηλιές όπου τώρα ζούσε, αλλά με περισσότερη συναίσθηση απ' όση είχα δει τις δυο βδομάδες που ήμασταν στο Φορντ Σίτυ."
Ιστορίες του Λυκόφωτος STEPHEN KING από τις εκδόσεις BELL