Σπηλιές στην "Γη του Πυρός"

Η Δημοτική Βιβλιοθήκη είναι η άμεση απάντηση στην οικονομική κρίση, που μας κάνει να σκεφτόμαστε πλέον και την αγορά βιβλίων. Από εκεί λοιπόν, διάβασα, την "Γη του Πυρός" του Francisco Coloane, Χιλιανού συγγραφέα, από τις εκδόσεις opera.nΣτο πρώτο διήγημα "Γη του Πυρός" ανακάλυψα και μερικές σπηλιές...nn"...Ο Νόβακ είχε βρει ένα καλό καταφύγιο στο μέσο μιας συστάδας ηφαιστειακών βράχων κοντά στην ακτή και την ίδια νύχτα οδήγησε τον Σίφερ μέχρι εκεί. Οι πέτρινοι όγκοι δημιουργούσαν ένα είδος σπηλιάς και οι κοπριές έδειχναν πως τα γουανάκο τη χρησιμοποιούσαν για φωλιά στις κακοκαιρίες. n.......................................nΗ ζωή παρουσιαζόταν εύκολη για τους δύο άντρες που είχαν κρυφτεί πίσω από το ακρωτήριο Σαν Μαρτίν, ιδανικό καταφύγιο με τον γκρεμό που έπεφτε κάθετα στη θάλασσα εμποδίζοντας κάθε προσπέλαση στην ακτή. Σιγά σιγά ο Σίφερ σερνόταν έξω από την σπηλιά κι έδιωχνε με καμτσικιές τα όρνια, για να γλιτώσει το κρέας των γουανάκο, που κάπου κάπου έπεφταν από το καλό σημάδι του Νόβακ."nnΣτο δεύτερο διήγημα "Το άλογο της αυγής"n"......Παρ΄όλα αυτά, μπροστά στο πλατύ στόμιο του Σπηλαίου της Μιλοδόν, η φωτιά είχε σεβαστεί ένα σύδεντρο, που έδινε στο τοπίο τη μυστηριώδη όψη αιωνόβιου κήπου.nΣταμάτησα, για να ερευνήσω ολόγυρα, κι επειδή δεν βρήκα τίποτα με την πρώτη ματιά, αποφάσισα να ψάξω στις μικρές σπηλιές, αρχίζοντας από την ανατολική. Με γρήγορο καλπασμό βρέθηκα στην είσοδο, κατέβηκα από το άλογο και χώθηκα μέσα φωνάζοντας. Άναψα μερικά σπίρτα, μα το σκοτάδι ήταν τόσο πηχτό που το φως γύριζε πάνω μου φωτίζοντας μόνο εμένα. Χώθηκα όσο πιο βαθιά μπορούσα σ' εκείνη την κοιλότητα μα δεν βρήκα τίποτα. Το ίδιο και στις άλλες, τις μικρότερες.nΤράβηξα τότε για την μεγάλη, του Μιλοδόν, αποφασισμένος να εξερευνήσω λεπτομερειακά το μέρος. Κοιτάζοντας από κάποια απόσταση, η καμάρα της εισόδου, με κάποια βράχια που προεξείχαν, έχασκε σαν το κατάμαυρο στόμα ενός μεγάλου βατράχου που μπλεκόταν με το σώμα της νύχτας. Μόλις μπήκα λίγο μέσα, αφού άφησα τα άλογα δεμένα σε μια οξιά, φώναξα με δυνατή φωνή τον Χάντλερ. Η ίδια η φωνή σου, καμιά φορά σου δίνει σιγουριά στα σκοτάδια. Μα τώρα, καλύτερα να μην είχα φωνάξει, γιατί ένα μακρινό και διαπεραστικό ουρλιαχτό μου απάντησε από πολύ βαθιά μέσα στην σπηλιά. Με τεντωμένα νεύρα, θυμήθηκα το φαινόμενο που μου είχαν περιγράψει κάποιοι βοσκοί που μια μέρα με κακοκαιρία είχαν καταφύγει εκεί μέσα: βλέποντας ένα άτομο μέσα στην σπηλιά, έχεις την εντύπωση πως βρίσκεται εκατοντάδες μέτρα μακρυά σου, ενώ δεν είναι ούτε δέκα. Μπορεί κάποια παρόμοια παραμόρφωση να συμβαίνει και στη φωνή, που ξαναγυρνάει σαν ηχώ μιας προαιώνιας ακουστικής. Οι σταλακτίτες θα 'πρεπε να παίζουν κι αυτοί ρόλοι σ' εκείνο το παράξενο φαινόμενο......"