Η σπηλιά του Χάρι Πότερ

Πηγή: το βιβλίο «Ο Χάρι Πότερ και ο Ημίαιμος Πρίγκηψ» της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ (“Harry Potter and the half – blood prince” – J.K. Rowling), σε μετάφραση της Καίτης Οικονόμου, από τις εκδόσεις Ψυχογιός, 2005, Μαυρομιχάλη 1, 10679 Αθήνα, τηλ. 210 3302234, http://www.psichogios.gr, ISBN: 960-274-966-0.nnnnn"..............nO Χάρι οσμίστηκε την αλμύρα κι άκουσε τον παφλασμό των κυμάτων, μια ανάλαφρη παγωμένη αύρα ανάδευε τα μαλλιά του καθώς ατένιζε τη φεγγαρόλουστη θάλασσα και τον έναστρο ουρανό. Στεκόταν στην κορφή ενός σκοτεινού βράχου που στα ριζά του έσκαγε αφρίζοντας η θάλασσα. Έριξε πίσω του μια κλεφτή ματιά. Ένας απόκρημνος γκρεμός, σχεδόν κάθετος, έχασκε κατάμαυρος και δυσδιάκριτος. Μερικά μεγάλα βράχια, σαν αυτό πάνω στο οποίο στέκονταν ο Χάρι και ο Ντάμπλντορ, είχαν ξεκολλήσει από την επιφάνεια του γκρεμού κάποια στιγμή στο παρελθόν. Ήταν ένα έρημο και τραχύ τοπίο, μόνο θάλασσα και βράχια, ούτε ένα δέντρο, ούτε λίγο χορτάρι ή άμμος.n«Πώς σου φαίνεται;» ρώτησε ο Ντάμπλντορ σαν να ζητούσε τη γνώμη του αν θα ήταν καλό μέρος για πικ νικ.n«Εδώ έφερναν τα παιδιά του ορφανοτροφείου;» απόρησε ο Χάρι, που δεν μπορούσε να φανταστεί πιο ακατάλληλο μέρος για εκδρομή.n«Όχι ακριβώς», απάντησε ο Ντάμπλντορ. «Υπάρχει ένα χωριουδάκι πίσω από τα βράχια. Εκεί έφερναν τα ορφανά για να αναπνεύσουν θαλασσινό αέρα και να δουν από μακριά τη θάλασσα. Όχι, νομίζω ότι μόνον ο Αντον Χερτ και τα νεαρά θύματα του επισκέφτηκαν αυτό το σημείο. Κανένας Μαγκλ δε θα μπορούσε να φτάσει σε τούτα τα βράχια, εκτός αν ήταν έμπειρος ορειβάτης- και τα σκάφη επίσης δεν πλησιάζουν στους γκρεμούς- είναι πολύ επικίνδυνα τα νερά εδώ γύρω. Πιστεύω ότι ο Χερτ κατέβηκε εδώ κάτω- τα μάγια είναι πολύ πιο εξυπηρετικά από τα σκοινιά. Και πήρε μαζί του δυο μικρά παιδιά, προφανώς για να διασκεδάσει τρομοκρατώντας τα. Νομίζω ότι μόνο και μόνο με τη διαδρομή πέτυχε το στόχο του, τι λες;»nΟ Χάρι κοίταξε ξανά τον γκρεμό κι ανατρίχιασε.n«Αλλά ο τελικός του προορισμός, όπως και ο δικός μας, είναι λίγο πιο κάτω. Έλα», τον παρακίνησε ο Ντάμπλντορ.nΟ διευθυντής έγνεψε στον Χάρι να πλησιάσει στο χείλος του βράχου, όπου μια σειρά ακανόνιστες προεξοχές πρόσφεραν πάτημα για να κατέβεις στις μεγάλες, μισοβυθισμένες στο νερό κροκάλες και να πλησιάσεις στον γκρεμό. Ήταν μια επικίνδυνη κάθοδος και ο Ντάμπλντορ, που τον δυσκόλευε το καμένο χέρι του, κινούνταν αργά. Ο Χάρι ένιωθε να του ραπίζουν το πρόσωπο παγωμένες σταγόνες από τους αφρούς των κυμάτων.n«Φώτισε», είπε ο Ντάμπλντορ όταν έφτασαν στο τρόχαλο που ήταν πιο κοντά στην επιφάνεια του γκρεμού. Χίλιες χρυσές σπίθες αστραποβόλησαν στη σκοτεινή επιφάνεια του νερού λίγα μέτρα πιο κάτω από το σημείο όπου βρίσκονταν το μαύρο πέτρινο τείχος δίπλα του φωτίστηκε κι αυτό. «Βλέπεις;» ρώτησε σιγανά ο Ντάμπλντορ, σηκώνοντας ψηλότερα το ραβδί του.nΟ Χάρι είδε μια σχισμή στον γκρεμό όπου τρύπωνε το μαύρο νερό.n«Σε πειράζει αν βραχείς λίγο;» «Όχι», αποκρίθηκε ο Χάρι.n«Τότε βγάλε τον αόρατο μανδύα σου — δεν τον χρειάζεσαι πια— κι έλα να βουτήξουμε».nΚαι ξαφνικά, με μια ευκινησία απρόσμενη για τα χρόνια του, ο Ντάμπλντορ γλίστρησε από την κροκάλα, έπεσε στη θάλασσα κι άρχισε να κολυμπάει με ανοιχτές απλωτές προς τη σκοτεινή σχισμή στην επιφάνεια του γκρεμού, κρατώντας με τα δόντια του το αναμμένο ραβδί του. Ο Χάρι έβγαλε το μανδύα, τον έχωσε στην τσέπη του και τον ακολούθησε.nΤο νερό ήταν παγωμένο, τα μουσκεμένα ρούχα του επέπλεαν γύρω του και τον τραβούσαν προς τα κάτω. Παίρνοντας βαθιές αναπνοές, που πλημμύρισαν τα ρουθούνια του με την αλμύρα της θάλασσας και τη μυρουδιά των φυκιών, ακολούθησε το φωτάκι που λαμπύριζε και τρεμόσβηνε καθώς χωνόταν όλο και πιο βαθιά στο βράχο.nnnnΣύντομα η σχισμή πλάτυνε κι έγινε μια σκοτεινή σήραγγα που, όπως κατάλαβε ο Χάρι, θα πλημμύριζε νερό όταν ανέβαινε η παλίρροια. Τα γλιτσιασμένα τοιχώματα απείχαν μόλις ένα μέτρο μεταξύ τους και γυάλιζαν σαν βρεγμένη άσφαλτος στο φως που έριχνε το ραβδί του Ντάμπλντορ. Λίγο πιο μέσα, η σήραγγα έστριβε αριστερά και ο Χάρι είδε ότι προχωρούσε σε μεγάλο βάθος μέσα στο βράχο. Συνέχισε να κολυμπά πίσω από τον Ντάμπλντορ, αγγίζοντας με τα μουδιασμένα ακροδάχτυλά του την τραχιά, υγρή επιφάνεια των πετρωμάτων.nΤην επόμενη στιγμή είδε τον Ντάμπλντορ μπροστά του να βγαίνει από το νερό, με τα ασημιά μαλλιά του και το σκουρόχρωμο μανδύα του να γυαλίζουν. Όταν και ο Χάρι έφτασε στο ίδιο σημείο, παρατήρησε ότι υπήρχαν σκαλοπάτια που οδηγούσαν σε μια μεγάλη σπηλιά. Τα ανέβηκε ενώ τα νερά έτρεχαν από τα μουσκεμένα του ρούχα και βγήκε τουρτουρίζοντας στον ήρεμο, παγωμένο αέρα.nΟ Ντάμπλντορ στεκόταν στη μέση της σπηλιάς και περιστρεφόταν αργά κρατώντας ψηλά το ραβδί του για να περιεργαστεί τα τοιχώματα και την οροφή.n«Ναι, εδώ είναι», κατένευσε ο διευθυντής.n«Πώς το καταλάβατε;» ρώτησε ψιθυριστά ο Χάρι.n«Εδώ μέσα έχουν γίνει μάγια», είπε απλά ο Ντάμπλντορ.nΟ Χάρι δεν ήξερε αν τα ρίγη που διαπερνούσαν το κορμί του οφείλονταν στην αβάσταχτη παγωνιά ή στην ίδια τη συναίσθηση της μαγείας. Στο μεταξύ, ο Ντάμπλντορ εξακολουθούσε να περιστρέφεται, παρατηρώντας προφανώς πράγματα που δεν μπορούσε να αντιληφθεί ο Χάρι.n«Αυτό είναι απλώς ο προθάλαμος», απεφάνθη ο Ντάμπλντορ ύστερα από μερικές στιγμές. «Πρέπει να εισχωρήσουμε στο εσωτερικό... αλλά τα εμπόδια που έβαλε ο λόρδος Βόλντεμορτ φράζουν το δρόμο μας περισσότερο από αυτά που έφτιαξε η φύση...»nΟ Ντάμπλντορ πλησίασε το τοίχωμα της σπηλιάς και το χάιδεψε με τα μαυρισμένα δάχτυλα του, μουρμουρίζοντας λόγια σε μιαν άγνωστη γλώσσα που δεν καταλάβαινε ο Χάρι. Κατόπιν έκανε δύο φορές το γύρο της σπηλιάς ψηλαφώντας την τραχιά επιφάνεια και πότε πότε σταματούσε για να σύρει μπρος-πίσω τα δάχτυλα του σε ένα συγκεκριμένο σημείο, ώσπου στο τέλος σταμάτησε με την παλάμη κολλημένη στο βράχο.n«Εδώ», αποφάσισε. «Από δω θα περάσουμε. Υπάρχει μια κρυφή είσοδος».nΟ Χάρι δε ρώτησε πώς το ήξερε ο Ντάμπλντορ. Πρώτη φορά έβλεπε μάγο να δουλεύει με αυτό τον τρόπο, μόνο με την όραση και τη αφή του- αλλά ο Χάρι είχε μάθει εδώ και καιρό ότι οι κρότοι κι οι καπνοί ήταν συνήθως ένδειξη αδεξιότητας και όχι δεξιοτεχνίας. Ο διευθυντής έκανε ένα βήμα πίσω και σημάδεψε με το ραβδί του το βράχο. Για μια στιγμή, εμφανίστηκε το περίγραμμα μιας αψίδας, που φεγγοβολούσε σαν να υπήρχε ένα δυνατό φως πίσω από τη χαραμάδα.n«Το β-β-βρήκατε!» ψέλλισε ο Χάρι, με τα δόντια του να χτυπάνε από το κρύο, αλλά προτού προλάβει καλά καλά ν' αποσώσει, το περίγραμμα εξαφανίστηκε αφήνοντας το τοίχωμα γυμνό και συμπαγές όπως πριν. Ο Ντάμπλντορ γύρισε και τον κοίταξε.n«Χίλια συγγνώμη, Χάρι, σε ξέχασα», μουρμούρισε κι έπειτα σημάδεψε με το ραβδί του το αγόρι. Στη στιγμή τα ρούχα του έγιναν στεγνά και ζεστά σαν να τα είχε απλώσει μπροστά σε αναμμένο τζάκι.n«Ευχαριστώ», του είπε ο Χάρι ανακουφισμένος, αλλά ο Ντάμπλντορ είχε στρέψει ξανά την προσοχή του οτο συμπαγές τοίχωμα της σπηλιάς. Δε δοκίμασε άλλα μάγια, απλώς στεκόταν και το κοίταζε προσηλωμένος, σαν να ήταν γραμμένο κάτι πολύ ενδιαφέρον εκεί πάνω. Ο Χάρι παρέμεινε εντελώς ακίνητος, δεν ήθελε να διακόψει την αυτοσυγκέντρωση του Ντάμπλντορ.nΚι ύστερα, έπειτα από δύο ολάκερα λεπτά, ο Ντάμπλντορ πρόφερε σιγανά: «Δεν το πιστεύω. Τι μπανάλ!»n«Τι είναι, κύριε;»n«Νομίζω», συνέχισε ο Ντάμπλντορ, βάζοντας μέσα στο μανδύα του το αλώβητο χέρι του για να βγάλει ένα κοντό ασημένιο μαχαίρι σαν αυτό που χρησιμοποιούσε ο Χάρι για να τεμαχίζει τα συστατικά των φίλτρων, «ότι μας ζητούν μιαν αμοιβή για να περάσουμε».n«Αμοιβή;» επανέλαβε ο Χάρι. «Πρέπει να δώσουμε κάτι στην πόρτα;»n«Ναι», κατένευσε ο Ντάμπλντορ. «Αίμα, αν δεν κάνω λάθος». «Αίμα;»n«Δεν είπα πως είναι μπανάλ;» σχολίασε ο Ντάμπλντορ αποδοκιμασπκά, σχεδόν απογοητευμένος, σαν να είχε πέσει στην εκτίμηση του ο Βόλντεμορτ. «Η ιδέα είναι, όπως θα αντιλήφθηκες, ότι ο εχθρός πρέπει να εξασθενήσει για να περάσει. Γι άλλη μια φορά ο λόρδος Βόλντεμορτ αδυνατεί να κατανοήσει ότι υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα από τα σωματικά τραύματα».n«Ναι, αλλά, αν μπορείτε να το αποφύγετε...» άρχισε ο Χάρι, που είχε πονέσει αρκετά στη ζωή του ώστε να μη θέλει να ξανανιώσει πόνο.n«Μερικές φορές, όμως, είναι αναπόφευκτο», κατέληξε ο Ντάμπλντορ, ανασηκώνοντας το μανίκι του μανδύα του και ξεσκεπάζοντας τον πήχη του τραυματισμένου χεριού του.n«Κύριε!» αντέδρασε ο Χάρι κι έτρεξε προς το μέρος του καθώς ο Ντάμπλντορ σήκωνε το μαχαίρι. «Αφήστε εμένα, εγώ είμαι πιο...»nΔεν ήξερε τι θα έλεγε- ότι είναι νεότερος, υγιέστερος; Ωστόσο, ο Ντάμπλντορ απλώς χαμογέλασε. Αστραψε το ασήμι και το αίμα ανάβλυσε, σκούρες γυαλιστερές σταγόνες πιτσίλισαν την επιφάνεια του βράχου.n«Είσαι πολύ ευγενικός, Χάρι», συνέχισε ο Ντάμπλντορ που τώρα έσυρε τη μύτη του ραβδιού του στο βαθύ κόψιμο που έκανε ο ίδιος στο χέρι του- θεραπεύτηκε αμέσως, όπως είχε γιατρέψει ο Σνέιπ τα τραύματα του Μαλφόι. «Αλλά το αίμα σου είναι πολυτιμότερο από το δικό μου. Α, φαίνεται ότι έπιασε το κόλπο».nΤο φωτεινό ασημί περίγραμμα της αψίδας είχε εμφανιστεί ξανά στο τοίχωμα κι αυτή τη φορά δεν έσβησε, ο αιματοβαμμένος βράχος απλώς εξαφανίστηκε, αφήνοντας ένα κατα-σκότεινο άνοιγμα.n«Έπειτα από μένα, νομίζω», συνέστησε ο Ντάμπλντορ και πέρασε από την αψίδα με τον Χάρι στο κατόπι του, που άναψε βιαστικά το ραβδί του καθώς πήγαινε.nnnΤα μάτια τους αντίκρισαν ένα απόκοσμο θέαμα- στέκονταν στην άκρη μιας τεράστιας μαύρης λίμνης, τόσο απέραντης που ο Χάρι δεν έβλεπε την απέναντι όχθη της, μέσα σε ένα σπήλαιο τόσο ψηλό, ώστε δε φαινόταν η οροφή του. Ένα θαμπό πρασινωπό φως έλαμπε πέρα μακριά, μάλλον στο κέντρο της λίμνης, και καθρεφτιζόταν στα αρυτίδωτα νερά. Τούτη η πρασινωπή λάμψη και το φως των δύο ραβδιών ήταν τα μόνα πράγματα που διασπούσαν το βελούδινο σκοτάδι, αν και οι αχτίδες τους δεν έφταναν τόσο μακριά όσο θα περίμενε ο Χάρι. Το σκοτάδι ήταν πιο πηχτό από το συνηθισμένο.n«Ας ξεκινήσουμε», τον παρακίνησε σιγανά ο Ντάμπλντορ. «Πρόσεξε μόνο μην πατήσεις στο νερό. Μείνε κοντά μου».nΞεκίνησε να περπατά στην όχθη της λίμνης κι ο Χάρι τον ακολούθησε από κοντά. Τα βήματα τους αντηχούσαν στα τοιχώματα του στενού δακτυλίου που σχημάτιζε ο βράχος γύρω από το νερό. Περπατούσαν, περπατούσαν, αλλά η θέα δεν άλλαζε, από τη μια πλευρά είχαν το τραχύ τοίχωμα της σπηλιάς κι από την άλλη την αχανή, σκοτεινή, γυάλινη επιφάνεια με το μυστηριώδες πράσινο φως στο κέντρο της. Ο Χάρι έβρισκε καταθλιπτικό, τρομακτικό αυτό το μέρος και τη σιωπή του.n«Κύριε;» είπε τέλος. «Λέτε να είναι εδώ ο Πεμπτουσιωτής;»n«Ω, ναι», απάντησε ο Ντάμπλντορ. «Ναι, είμαι σίγουρος. Το θέμα είναι, πώς θα τον πάρουμε;»n«Δεν μπορούμε... δεν μπορούμε να κάνουμε ένα ξόρκι κλήτευσης;» αναρωτήθηκε ο Χάρι. Ήξερε ότι ήταν κουτή η πρόταση του, αλλά δεν έβλεπε την ώρα να φύγει από κει.n«Τίποτα δε μας εμποδίζει», αποκρίθηκε ο Ντάμπλντορ και σταμάτησε τόσο απότομα που παραλίγο να πέσει πάνω του ο Χάρι. «Γιατί δεν το κάνεις;»n«Εγώ; Ε... εντάξει...» Ο Χάρι δεν το περίμενε αυτό, αλλά ξερόβηξε και πρόφερε δυνατά, με σηκωμένο το ραβδί του: «Πρόσελθε, Πεμπτουσιωτή»nΑκούστηκε ένας θόρυβος σαν έκρηξη και, σε απόσταση περίπου έξι μέτρων, εκτινάχθηκε μέσα από τα σκοτεινά νερά κάτι μεγάλο και θαμπό - προτού προλάβει ο Χάρι να δει τι ήταν, εξαφανίστηκε με ένα δυνατό παφλασμό που προκάλεσε δυνατούς κυματισμούς στη λεία επιφάνεια. Ο Χάρι αναπήδησε τρομαγμένος και χτύπησε στο τοίχωμα, η καρδιά του πήγαινε να σπάσει όταν στράφηκε στον Ντάμπλντορ.n«Τι ήταν αυτό;»n«Καπ, νομίζω, που είναι έτοιμο να αντιδράσει σε κάθε προσπάθεια αρπαγής του Πεμπτουσιωτή».nΟ Χάρι κάρφωσε πάλι τα μάτια του στο νερό. Η επιφάνεια της λίμνης είχε ξαναγίνει σαν σκοτεινός καθρέφτης. Οι κυματισμοί είχαν εξαφανιστεί αφύσικα γρήγορα, η καρδιά του Χάρι όμως εξακολουθούσε να χτυπάει σαν τρελή. «Το περιμένατε αυτό, κύριε;»n«Πίστευα ότι κάτι θα γινόταν αν κάναμε μια προβλέψιμη προσπάθεια να πάρουμε τον Πεμπτουσιωτή. Ήταν πολύ καλή ιδέα, Χάρι, κι ο απλούστερος τρόπος να μάθουμε τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε».n«Μα δεν ξέρουμε τι ήταν αυτό το πράγμα», αντέτεινε ο Χάρι κοιτώντας τα απειλητικά ακύμαντα νερά.n«Τι είναι αυτά τα πράγματα», τον διόρθωσε ο Ντάμπλντορ. «Αμφιβάλλω αν είναι μόνο ένα. Συνεχίζουμε;»n«Κύριε;»n«Ναι, Χάρι;»n«Πιστεύετε ότι πρέπει να μπούμε μέσα στη λίμνη;»n«Μέσα; Μόνο αν είμαστε πολύ άτυχοι».n«Πιστεύετε ότι ο Πεμπτουσιωτής είναι στον πυθμένα;»n«Ω, όχι... πιστεύω ότι ο Πεμπτουσιωτής είναι στη μέση», εξήγησε ο Ντάμπλντορ κι έδειξε το θαμπό πράσινο φως στο κέντρο της λίμνης.n«Δηλαδή, πρέπει να διασχίσουμε τη λίμνη για να τον πάρουμε;»n«Έτσι νομίζω».nΟ Χάρι δεν άρθρωσε λέξη. Το μυαλό του είχε γεμίσει θαλάσσια τέρατα, γιγάντια ερπετά, δαίμονες, θαλάσσια φυτά και ξωτικά...n«Αχά!» έκανε ο Ντάμπλντορ καθώς σταματούσε πάλι. Αυτή τη φορά ο Χάρι σκόνταψε οτ' αλήθεια πάνω του- για μια στιγμή, κινδύνεψε να πέσει στα σκοτεινά νερά, αλλά ο διευθυντής τον άδραξε με το γερό του χέρι από το μπράτσο και τον τράβηξε πίσω. «Συγγνώμη, Χάρι, έπρεπε να σε προειδοποιήσω. Στάσου, σε παρακαλώ, κοντά στον τοίχο. Νομίζω ότι βρήκα το σημείο».nΟ Χάρι δεν είχε ιδέα τι εννοούσε ο Ντάμπλντορ, για εκείνον, τούτο το σκοτεινό σημείο της όχθης δε διέφερε σε τίποτε από τα άλλα που είχαν περάσει, προφανώς όμως ο διευθυντής είχε διακρίνει κάτι ξεχωριστό. Αυτή τη φορά, δεν ψηλάφησε το βραχώδες τοίχωμα αλλά τον αέρα, σαν να περίμενε να βρει και να πιάσει κάτι αόρατο.nnnn«Ναι!» αναφώνησε ο διευθυντής με χαρά λίγες στιγμές αργότερα. Το χέρι του έσφιγγε στον αέρα κάτι που δεν μπορούσε να δει ο Χάρι. Ο Ντάμπλντορ πλησίασε στο νερό, το αγόρι κοιτούσε νευρικά τις μύτες των παπουτσιών του Ντάμπλντορ που έφτασαν σχεδόν στην άκρη του πέτρινου δακτυλίου. Σφίγγοντας με το χέρι του τον αέρα, ο Ντάμπλντορ σήκωσε το ραβδί του με το άλλο χέρι και χτύπησε με τη μύτη τη γροθιά του.nΕυθύς, μια χοντρή χαλκοπράσινη αλυσίδα,εμφανίστηκε από το πουθενά, που έβγαινε μέσα από το νερό και κατέληγε στο σφιγμένο χέρι του Ντάμπλντορ. Ο Ντάμπλντορ χτύπησε με το ραβδί του την αλυσίδα, που άρχισε να γλιστρά σαν φίδι μέσα από τη χούφτα του και να κουλουριάζεται στο έδαφος με ένα κροτάλισμα που αντιλαλούσε στη σπηλιά, ανασύροντας μαζί της κάτι από τα βάθη της λίμνης. Ο Χάρι κοντανάσανε όταν αναδύθηκε στην επιφάνεια η εξαϋλωμένη πλώρη μιας μικρής βάρκας, που γυάλιζε καταπράσινη σαν την αλυσίδα, και γλίστρησε προς το σημείο της όχθης όπου στέκονταν ο Χάρι και ο Ντάμπλντορ προκαλώντας έναν ανεπαίσθητο κυματισμό στην επιφάνεια.n«Πώς το ξέρατε ότι είναι εδώ;» ρώτησε έκπληκτος ο Χάρι.n«Τα μάγια αφήνουν πάντα ίχνη», αποκρίθηκε ο Ντάμπλντορ καθώς η βάρκα άγγιζε την όχθη με έναν απαλό γδούπο, «μερικές φορές πολύ ευδιάκριτα. Εγώ δίδαξα τον Άντον Χερτ. Ξέρω τη μέθοδο του».n«Είναι... είναι ασφαλής η Βάρκα;»n«Α, ναι, έτσι πιστεύω. Ο Βόλντεμορτ έπρεπε να κατασκευάσει ένα μέσο ώστε να διασχίσει τη λίμνη χωρίς να προκαλέσει την οργή των πλασμάτων που τοποθέτησε μέσα, για την περίπτωση που θα ήθελε να επισκεφτεί ή να πάρει πίσω τον Πεμπτουσιωτή του».n«Δηλαδή τα πλάσματα που είναι μέσα στο νερό δε θα μας πειράξουν αν περάσουμε με τη βάρκα του Βόλντεμορτ;»n«Νομίζω ότι πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας πως κάποια στιγμή θα αντιληφθούν ότι δεν είμαστε ο Βόλντεμορτ. Μέχρι τώρα, όμως, τα πήγαμε καλά. Μας επέτρεψαν να πάρουμε τη βάρκα».n«Γιατί μας το επέτρεψαν;» ρώτησε ο Χάρι, που έβλεπε ήδη με τη φαντασία του να ξεπετάγονται πλοκάμια από τα σκοτεινά νερά μόλις απομακρύνονταν από την όχθη.n«Ο Βόλντεμορτ το λογικότερο είναι να υπολόγισε ότι μόνο ένας πολύ μεγάλος μάγος θα κατάφερνε να ανακαλύψει τη βάρκα», εξήγησε ο Ντάμπλντορ. «Πιστεύω ότι ήταν διατεθειμένος να ρισκάρει την απίθανη, κατά τη γνώμη του, περίπτωση να τη βρει κάποιος άλλος, ξέροντας ότι υπήρχαν προηγούμενα εμπόδια που μόνον ο ίδιος μπορούσε να παραμερίσει. Θα δούμε αν είχε δίκιο».nΟ Χάρι κοίταξε τη βάρκα. Του φάνηκε υπερβολικά μικρή. «Δεν είναι φτιαγμένη για δύο άτομα. Θα μας αντέξει και τους δύο; Δε ζυγίζουμε πολύ και οι δυο μαζί;»nΟ Ντάμπλντορ γέλασε σιγανά. «Αποκλείεται ο Βόλντεμορτ να ασχολήθηκε με το βάρος- πιο πολύ θα τον απασχόλησε το μέγεθος των μαγικών δυνάμεων που θα διασχίσουν τη λίμνη του. Πιστεύω ότι στη βάρκα αυτή έχουν γίνει μάγια ώστε να μπορεί να μεταφέρει μόνο ένα μάγο».n«Μα τότε...;»n«Δε νομίζω να μετρήσεις εσύ, Χάρι- είσαι ανήλικος και δεν έχεις τελειώσει τις σπουδές σου. Ο Βόλντεμορτ δε θα περίμενε ποτέ να φτάσει ως εδώ ένα δεκαεξάχρονο παιδί. Το θεωρώ απίθανο να καταγραφούν οι δυνάμεις σου σε σύγκριση με τις δικές μου».n.................................."