Εξωτερική εικόνα στο αρχικό post: http://www.longitudebooks.com/blog/wp-content/uploads/2011/02/Patrick_Leigh_Fermor1.jpg
nnΣημείωση: Για μιά ακόμη φορά(*) η ενότητα εμπλουτίζεται με κείμενα του Sir Patrick 'Paddy' Michael Leigh Fermor (1915), στην Ελλάδα γνωστού απλά ως "Μιχάλης", στην Ελλάδα της οποίας είναι θερμός και παλιός φίλος `και εδώ και πολλά χρόνια και μόνιμος κάτοικος, στη Μεσσηνιακή Μάνη. Το 1933, σε ηλικία 18 ετών αποφάσισε να πάει στην Κωνσταντινούπολη, διασχίζοντας την Ευρώπη με... τα πόδια. Το χρονικό αυτού του ταξιδιού αποτυπώνεται στα βιβλία "Η εποχή της δωρεάς" και στο "Ανάμεσα στα δάση και τα νερά". Θεωρείται ένας από τους πιο σπουδαίους, παγκοσμίως, ταξιδιωτικούς συγγραφείς. Το γιατί φαίνεται αμέσως στα κείμενα: το απαράμιλλο ύφος του στις περιγραφές σε συνδυασμό με την ευρυμάθεια του που τον κάνει να προσθέτει πάμπολλες πληροφορίες για τον κάθε τόπο (ιστορικές, θρησκευτικές, εθνολογικές, γλωσσικές, καλλιτεχνικές κ.ά.) κάνει την ανάγνωση απόλαυση.nn* βλ. και:n<!-- l --><a class="postlink-local" href="http://www.fhs.gr/gr/forum/viewtopic.php?f=22&t=98">viewtopic.php?f=22&t=98</a><!-- l -->n<!-- l --><a class="postlink-local" href="http://www.fhs.gr/gr/forum/viewtopic.php?f=22&t=105">viewtopic.php?f=22&t=105</a><!-- l -->nnn"...............nΕνώ μας οδηγούσε βαθύτερα στο επικλινές κεντρικό υψίπεδο, ο Ίστβαν χαιρέτησε τις αλληλοεπικαλυπτόμενες οροσειρές και μας είπε τα θαύματα που χάναμε. Υπήρχαν αρχαία ρωμαϊκά ορυχεία άλατος, όπου ακόμα και σήμερα δουλεύουν κατάδικοι, τα οποία τρυπώνουν μέχρι την καρδιά των βουνών, προχωρούν με ελικώσεις και ζιγκ ζαγκ και αντανακλούν τον ήχο από τοίχο σε τοίχο μέχρι που ο αντίλαλος σβήνει στην απόσταση. Μια γαλαρία επέστρεψε ήχο δεκαέξι φορές. Νέες κραυγές ακόμα πιο βαθιά μέσα έκαναν ολόκληρα τα ενδότερα του ορεινού όγκου να κουδουνίζουν από τρελλά ξεφωνητά. Ρυάκια και ποτάμια που διακλαδώνονταν όσο έπαιρνε το μάτι έκρυβαν νέες ομορφιές:βαθιές σχισμές σε ασβεστόλιθο, αμέτρητες σπηλιές με περίτεχνες καμάρες και στοές και αλλόκοτα φυσικά παράθυρα. Αθέατα ρυάκια που βρυχώνταν στο σκοτάδι και σπηλιές όπου οι σταλακτίτες και οι σταλαγμίτες πάσχιζαν να πλησιάσουν ή ήταν αξεδιάλυτα αγκαλιασμένοι σε αχλαδωτές στήλες.n......nΠάντα γνώριζα το όνομα αυτής της περιοχής επειδή ως παιδί άκουσα, όταν μου διάβαζαν τον Παρδαλό αυλητή του Χάμελιν, πως τα παιδιά του Χάμελιν οδηγήθηκαν σαγηνευμένα από τον αυλό σε ένα βουνίσιο βάραθρο και ξαναβγήκαν στα Καρπάθια.n......nΑκόμα δείχνουν αυτήν ακριβώς τη σχισμή, τη σπηλιά του Almasch, από την οποία τα παιδιά βγήκαν στην επιφάνεια στην άλλη άκρη. Είναι ένα σπήλαιο που το στοιχειώνουν νυχτερίδες περίπου εκατόν ενενήντα χιλιόμετρα ανατολικά από το Σάσμπουργκ σε ευθεία γραμμή.n......nΌταν οι επιδρομείς πλησίαζαν, οι χωρικοί κρύβονταν στα δάση και οδηγούσαν τα άλογα και τα ζωντανά τους ψηλά στις ευρύχωρες σπηλιές των Καρπαθίων. Ολόκληρη η οροσειρά είναι ένα λαγούμι από σταλακτίτες. Κρύβονταν εκεί μέχρι που ήταν ασφαλές να βγουν έξω και να περιεργαστούν τα αποκαΐδια.n......nΤο προηγούμενο απόγευμα υπήρχαν μια δυο περαστικές μάζες υψηλών νεφώσεων και για πρώτη φορά την τελευταία εβδομάδα είχα κοιμηθεί με σκεπή από πάνω μου. Μια πρόσφορη σπηλιά, όπου η μεριά του ανοίγματος είχε κλειστεί πρόχειρα με ξερολιθιά για να σχηματιστεί ένα μαντρί, έχασκε δελεαστικά το σούρουπο. Ήταν όμως γεμάτη έντομα, έτσι την άφησα για μια μικρότερη στο μέγεθος θεωρείου περίπου και, πάνω που είχα κοιμηθεί, με ξύπνησε ένα υγρό κελάρυσμα, που δεν το προκαλούσε το νερό. Από κάτω, μόλις που διακρίνονταν στο αστρόφως, ένα μεγάλο κοπάδι πρόβατα προχωρούσε και εκατοντάδες μικρά διχαλωτά ποδαράκια βάδιζαν ήσυχα. Βοσκοί και σκύλοι πέρασαν μέσα σε νεκρική σιγή. Ήταν λες και τα ζωντανά τα έπαιρναν ζωοκλέφτες. Τα κοιτούσα μέχρι που χάθηκαν, και την επόμενη μέρα φάνταζαν σαν προβατάκι σε όνειρο.n......nΟ Αύγουστος προσέφερε πάμπολλες δικαιολογίες για πικνίκ. Κάναμε τσιμπούσια σε ερειπιώνες και λιβάδια, σε σπηλιές με σταλακτίτες στα βουνά του Μπανάτ και πλάι στα δάση που περιέβαλλαν τον Τσέρνα και τον παραπόταμο του, τον Μπέλα -το μαύρο και το λευκό ποτάμι- και ένα απόγευμα πήγαμε με το αυτοκίνητο στα Λουτρά του Ηρακλή για ένα νυχτερινό γκαλά στο Καζίνο.n......nΦωτισμένος από την τρεμάμενη ακτίνα των προβολέων, ο ελικοειδής δρόμος πάνω από το ποτάμι έμοιαζε υπέροχος και μυστηριώδης. Είχε διανοιχθεί και σκαλιστεί στην κάθετη πλευρά των βουνών, σε κάποια σημεία ήταν χτισμένος πάνω σε ψηλούς υποστηρικτικούς τοίχους, σε άλλα σηκωνόταν πάνω σε αψίδες και σε άλλα πάλι βουτούσε σε σπηλιές σκαμμένες μέσα σε πανύψηλα ακρωτήρια. Σπήλαια και στοές ξετυλίγονταν μέσα στο σκοτάδι, επί μίλα σα λεωφόρος που οδηγούσε στην καρδιά ενός ψυχαναγκαστικού ονείρου. Θολοί ορεινοί όγκοι υψώνονταν μέσα από τους φωσφορισμούς του νερού χαμηλότερα, αφήνοντας από πάνω μια λωρίδα αστρόφωτος που ολοένα στένευε, λες και τα ακρόγκρεμα θα ενώνονταν. Κατόπιν, μετά μια απότομη στροφή, η άλλη όχθη άρχισε να υποχωρεί στο βάθος με λικνίσματα, με τα αστέρια να απλώνονται σαν ένας προσωρινός αστρονομικός χάρτης, για να συρρικνωθούν και πάλι καθώς τα δύο βάραθρα έμοιαζαν ξανά έτοιμα να συγκρουστούν.n......"