ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΒΑΡΑΘΡΟΥ «ΜΠΕΣΝΤΕΝΕΣ»

Πριν από έναν χρόνο περίπου, μετά την αποστολή του Αυγούστου του 2009 στο σπηλαιοβάραθρο «Μπέσντενες», είχα υποσχεθεί να ποστάρω στο Forum της Σ.Ο.Ε. περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά. Πνίγηκα, όμως, στη δουλειά (ίσα που πρόλαβα να ετοιμάσω την παρουσίαση που έκανε αντ’ εμού ο Γεωργιάδης στην Πανελλήνια Σπηλαιολογική Συνάντηση στη Σάμο), και τελικά ο Θωμάς, ποστάροντας την χαρτογράφηση μαζί με χαρακτηριστικές φωτογραφίες, μ’ έβγαλε από τον κόπο, και τον ευγνωμονώ γι’ αυτό, καθ’ ότι εξακολούθησα να πνίγομαι και όλη την υπόλοιπη χρονιά (πράγμα που ίσως έγινε αντιληπτό, αφού δεν πόσταρα τίποτα καινούργιο)!
Φέτος, όμως, είπα να ξεκινήσω τη χρονιά (που για ’μας τους εκπαιδευτικούς αρχίζει τώρα) χωρίς εκκρεμότητες… Το κακό είναι ότι χάνω και φέτος την Πανελλήνια Σπηλαιολογική Συνάντηση στο Σιδηρόκαστρο, και πάλι λόγω γάμου φίλων, σπηλαιολόγων αυτή τη φορά (αμάν, όλοι τον Σεπτέμβριο παντρεύονται;)! Αυτή τη φορά ετοίμασα ένα poster, μέρος του οποίου (τα νεότερα στοιχεία) επισυνάπτω εδώ…

Στις 24-28 Ιουνίου 2010 ολοκληρώσαμε με τους Λευτέρη Καρτέρη, Jan van Triel, Χάριν Νικολαΐδου και Βασίλη Λιόλιο την εξερεύνηση και του τελευταίου ανεξερεύνητου τμήματος του σπηλαιοβαράθρου «Μπέσντενες» στα Λουτρά Αμαράντου Κονίτσης Ιωαννίνων. Γι’ ακόμη μια φορά, η συμβολή του κου Παναγιώτη Ζακόπουλου, Γραμματέα του Πολιτιστικού Συλλόγου Αμαράντου, ήταν πολύτιμη.

Από το σημείο όπου είχε σταματήσει η εξερεύνηση την προηγούμενη φορά ένα κατέβασμα οδηγεί σε μια επιμήκη αίθουσα, συνολικού μήκους 56 μέτρων, η οποία αποτελείται από επιμέρους τμήματα που χωρίζονται από μεγάλους βράχους και ανεβαίνουν κλιμακωτά με μικρές υψομετρικές διαφορές της τάξεως των 2 μέτρων. Από την αρχή του αρματώματος του τελευταίου αυτού τμήματος μέχρι το πιο χαμηλό επίπεδο της επιμήκους αίθουσας η υψομετρική διαφορά είναι 21 μέτρα. Η επιμήκης αίθουσα κατεβαίνει, δηλαδή, στο ίδιο επίπεδο με τον πυθμένα του κυρίως μέρους του σπηλαίου. Το μέσο ύψος της αίθουσας είναι 7 μέτρα και το μέσο πλάτος 3 μέτρα περίπου.

Στις φωτό που ακολουθούν:

Το αρμάτωμα κατά την τελευταία αποστολή έγινε από τον βράχο, ώστε ν’ αποφύγουμε τις πέτρες που παρασύρονταν κατά τις προηγούμενες αποστολές κατά την κάθοδό μας από την σάρα που οδηγεί στην είσοδο.

Τα τοιχώματα στο σημείο που ξεκινά το αρμάτωμα του τμήματος που εξερευνήθηκε κατά την τελευταία αποστολή παρουσιάζουν ενδιαφέρον, καθώς καλύπτονται από εύθραυστο σταλακτιτικό υλικό που θυμίζει πολυεστέρα.

Το τέρμα του τελευταίου τμήματος, στο ίδιο βάθος που τελειώνει και το κύριο τμήμα του σπηλαίου. Το δάπεδο αποτελείται κι εδώ από λάσπη.

Η καμινάδα που ξεκινά από τα τοιχώματα του μεγαλύτερου κάθετου μέρους του σπηλαίου και καταλήγει αρκετά μέτρα πάνω από τον πυθμένα του.