Φ.Ο.Σ. ξαρμάτωμα καταβόθρας Πελετών 2010

Μετά το επιτυχές άδειασμα του σιφωνιού το διήμερο 10/11-7-2010, το ΣΚ που μας πέρασε (17/18-7-10), ο ΦΟΣ πέρασε στην δεύτερη φάση του πρότζεκτ "Ανάκτηση Υλικών" και επισκέφθηκε την καταβόθρα των Πελετών, με σκοπό να ξαρματωθεί η καταβόθρα και να βγάλουμε τα εγκλωβισμένα απο το πλημμυρικό φαινόμενο της 26-10-2009 υλικά μας.

Θεωρούσαμε οτι οι καταστροφές απο την ροή του νερού στα σχοινιά θα περιορίζονταν μόνο στα πρώτα κατεβάσματα μετά το σιφώνι και πήραμε μαζί μας τα λίγα μέτρα σχοινιών που μας έχουν απομείνει.

Τα υλικά απο αλουμίνιο τα θεωρήσαμε εξ αρχής επικίνδυνα λόγω οξείδωσης και γι αυτόν τον λόγο πήραμε πολλές πλακέτες και καραμπίνερ για να τα αντικαταστήσουμε.

Χρησιμοποιήσαμε την χαρτογράφηση του ΣΠΕΛΕΟ για να χωρίσουμε την καταβόθρα σε τρία τμήματα και τα μέλη μας μοιράστηκαν σε τρείς ομάδες εργασίας, οι οποίες θα ξεκινούσαν ανά τρίωρο να ξαρματώνουν το τμήμα που αναλογούσε στην κάθε μία.

Η πρώτη ομάδα αποτελείτο απο τον Αλέξανδρο Λουκίδη και τον Γιάννη Πρωτόπαππα και είχε καθήκον να ελέγχει τις αγκυρώσεις και τα υλικά, να αντικαθιστά τα φθαρμένα και να ξεκινήσει το ξαρμάτωμα απο τα -500 μέχρι τα - 350.

Η δεύτερη ομάδα αποτελείτο απο τους Αντώνη Πατούλα, Γιάννη Μεταξωτό και Γιάννη Τριανταφύλλη και θα ξεκινούσε το ξαρμάτωμα απο τα -350, μέχρι την μεγάλη αίθουσα των κατακρημνίσεων στα -120.

Η τρίτη ομάδα αποτελείτο απο την Φρύνη Τριανταφύλλη, τον Γιώργο Γεωργανα, την Εύη Δημητριάδου και την Χρήστο Γκιώνη και εκτός απο το ξαρμάτωμα του τελευταίου τμήματος, θα βοηθούσε στο πέρασμα των σάκκων με τα υλικά απο το οριζόντιο τμήμα.

Ο Γιώργος Γεωργανάς ακολούθησε την πρώτη ομάδα για να βοηθήσει στο κουβάλημα των υλικών αρματώματος και επειδή το καλώδιο του τηλεφώνου σταματούσε αμέσως μετά το σιφώνι και δεν θα είχαμε πλέον επικοινωνία, να βγεί και να ενημερώσει την βάση επιφανείας για την κατάσταση των υλικών στα πρώτα 100 περίπου μέτρα και τον φόρτο εργασίας της πρώτης ομάδας, ώστε να διαπιστώσουμε αν το τρίωρο χρονικό διάστημα ήταν αρκετό για να αποφευχθούν συνωστισμός και αναμονές.

Τα νέα που μας έφερε ήταν απογοητευτικά...
Η δύναμη του νερού είχε καταστρέψει τα σχοινιά, τους ιμάντες και όλα τα μέταλλα εκτός απο τις πλακέτες inox και όπως αναμέναμε η οξείδωση όλα τα αλουμινένια υλικά. Το σπήλαιο χρειαζόταν αρμάτωμα απο την αρχή.

Αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε το πρόγραμμα μας και να συνεχίσουμε για όσο φτάσουν τα υλικά μας, ελπίζοντας να βρούμε σχοινιά σε καλή κατάσταση.

Η ομάδα Α αρμάτωνε ακόμη όταν την συνάντησε η ομάδα Β και η εικόνα που διαμορφώναμε για το τι συνέβει την 26-10-2009, ήταν σοκαριστική για όλους.

Μέχρι την μεγάλη αίθουσα των κατακρημνίσεων που μας τελείωσαν τα σχοινιά, το νερό είχε διασχίσει με τρομερή πίεση και όγκο, όλο το κάθετο μήκος της καταβόθρας, διαλύοντας τα πάντα.

Στον πάτο της μεγάλης αίθουσας βρέθηκαν υλικά που είχαν αφεθεί το 2009 πρίν το σιφώνι. Κατανοήσαμε οτι το ίδιο συνέβει και στην συνέχεια του σπηλαίου, διότι πολλά υλικά μας δεν βρέθηκαν μέχρι εκεί, άρα για να ξαρματωθεί θα πρέπει να να αρματωθεί εξ αρχής μέχρι τα -500.

Αν και χάσαμε όλα τα υλικά μας και δεν κατορθώσαμε έστω να τα απομακρύνουμε όλα, θεωρούμε οτι κερδίσαμε πολλά απο την αποστολή σε εμπειρία και γνώση.

Η καταβόθρα των Πελετών μας έδειξε το πρόσωπο της και δεν μπορούμε παρά να υποκλιθούμε με σεβασμό.

Τώρα πρέπει να σκεφθούμε πότε και πώς θα απομακρύνουμε τα σκουπίδια μας απο το σπήλαιο.

Θα συνταχθεί λεπτομερής αναφορά για την αποστολή και μετά απο ελέγχους των κατεστραμένων υλικών που βγάλαμε, θα ακολουθήσει αναφορά για τις φθορές των υλικών.

Οι φωτογραφίες είναι τουλάχιστον τρομαχτικές!

Αμα τα δεις και από κοντά θα τρομάξεις ακόμα πιο πολύ!

Νίκο - είμαι πολύ περίεργος αν είναι τόσο χάλια όσο δείχνουν στο μάτι...
Θα τα περάσεις από κανένα drop-test ή κάποια άλλη δοκιμασία; αν ναι, ενημέρωσέ με γιατί με ενδιαφέρει.
Δεν λέω να ξαναμπούν στο εφορείο, αλλά είμαι περίεργος για το πόσο κακοποίηση αντέχουν τελικά.

Στέλιο και εγώ αυτό σκεφτόμουν!

Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον μια δοκιμή αντοχής.
Αλλά είναι λίγο δύσκολο προς το παρόν να την κάνουμε.
Όταν θα το κανονίσουμε θα σε ενημερώσω!

Γενικά τα υλικά αντέχουν αρκετή κακοποίηση, το θέμα όμως είναι πόση υποστήκανε μέσα στην σπηλιά.
Κάποιοι κρίκοι σου γεμίζουν το μάτι, αλλά και πάλι έχεις τις αμφιβολίες σου, μήπως π.χ. τους έχει έρθει καμια πέτρα.
Μόνο οι ανοξείδωτες πλακέτες δεν έπαθαν τίποτα.

Ζήτω το inox!!!

ΑΡΑΓΕ ΠΩΣ ΝΑ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΕΝΑΣ ΣΑΚΚΟΣ ΜΕ ΥΛΙΚΑ ΤΟΥ ΣΠΕΛΕΟ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΑΦΗΣΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ 2002

ΣΤΗΝ ΠΝΙΓΜΕΝΗ ΠΙΑ ΚΑΙ ΚΛΕΙΣΤΗ ΚΑΤΑΒΟΘΡΑ ΤΩΝ ΜΑΝΙΚΙΩΝ

ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΟΣ ΣΠΗΛΑΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ

ΛΕΩ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΝΑ ΠΑΩ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΝΑ ΔΩ ΑΝ ΘΑ ΜΕ ΑΦΗΣΕΙ Η ΚΑΤΑΒΟΘΡΑ ΝΑ ΜΠΩ

Μάλλον θα τα βρεις μανίκια φίλε Γιώργο.