Πάνω στην άμμο της εναλίας σπηλιάς
Πηγή: το διήγημα «Ο άνθρωπος με το κανελί πανωφόρι» του Μ. Καραγάτση (1908-1960) από τη συλλογή διηγημάτων «Η μεγάλη λιτανεία», έκτη έκδοση – Οκτώβριος 2002, Βιβλιοπωλείον της «Εστίας» Ι. Δ. Κολλάρου & ΣΙΑ Α.Ε., Ευριπίδου 84 Αθήνα 10553, info@hestia.gr, www.hestia.gr, Τηλ. 3213 907, 3213 704, 3214 209, 3213 030. Fax: 3214 610
«…………….
Η μελωδία ήρθε από μακριά, μαζί με το νυχτερινό αεράκι — μια από κείνες τις πνοές πού γεννιούνται στο σκοτάδι του θερινού μεσονυχτιού, φυσούν ύπουλα κι αθόρυβα από στεριά σε θάλασσα και μοιάζουν πιότερο με ανάερο διάβα ξωτικών παρά με άνεμο, του Θεού αέρα. Είναι ή ώρα πού οι Νύμφες των δασών, οι λευκώλενοι καί καλλίπυγοι, με τα χυτά μαύρα μαλλιά και τους λευκούς αστράγαλους πηγαίνουν — αόρατος συρφετός — να συναντήσουν τα ξωτικά της θάλασσας, πάνω στα φύκια των βράχων και την άμμο της εναλίας σπηλιάς. Προσφέρουν τα μυρωμένα από φτέρη, ρίγανη, πουρνάρι κι αγράμπελη κορμιά τους στα χάδια των θαλασσινών τελωνίων. Ή Εκάτη, καβάλα στο φεγγάρι της χάσης, ρίχνει πέπλους από ασήμι και ντροπή στα θεϊκά σμιξίματα, μήπως και κανείς ψαράς — ή άλλος θαλασσινός — πελαγωμένος για να ψαρέψη τους μαύρους ροφούς, τις ραβδωτές πέρκες, τις ασημένιες τσιπούρες, τα χρυσά λιθρίνια — και που η απόγεια υπερκόσμια πνοή τού 'σβησε το πυροφάνι — μήπως ιδεί κι αντικρίσει με τα φθαρτά, τ' ανθρωπινά του μάτια τους θεούς ν' αγαπιούνται. Με το πρώτο γλυκοχάραμα — όρθρου βαθέος — το σμάρι των Νυμφών επιστρέφει, πάνω στα φτερά του μπάτη, στα ισκιερά λιμέρια των δασών κι αποκοιμιέται ύπνο γλυκό και κουρασμένο κάτω απ' το θόλο του πλάτανου, της οξυάς, της αγριοκαστανιάς, φυλάγοντας με ηδονή, στα γονιμοποιημένα σπλάχνα, το σπόρο πού χαρίζει στην Ελλάδα τους αιώνιους, τους αθάνατους, τους ανεξάντλητους θεούς της.
……………….»
Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
Εξάρχεια, Αθήνα