...βάραθρο την Λαγούφα αν θυμάμαι καλά
Ήταν ο "Τάφκος στα Σαββαθιανά" (-175μ). Είναι ακόμη και σήμερα το 2ο βαθύτερο σπήλαιο στον νομό Ηρακλείου (τότε ήταν 1ο) και η αποστολή κατά την οποία έγιναν τα "ευτράπελα" ήταν η δεύτερη αποστολή εξερεύνησης (η εξερεύνηση ήταν σε εξέλιξη).
Στην πρώτη αποστολή εξερεύνησης η ΕΣΕ ττ Κρήτης είχε σταματήσει στα -50μ ελλείψει σκοινιού. Στην δεύτερη αποστολή στην οποία και συμμετείχα (ήμουν σπηλαιολόγος λίγων μηνών τότε) πήγαμε με περισσότερα μέτρα σκοινί μαζί μας και φυσικά γεμάτοι χαρά και προσδοκία για την συνέχιση της εξερεύνησης... Μόλις φτάσαμε στην είσοδο, ο σάκος με το επιπλέον σκοινί μου έφυγε από τα χέρια και έπεσε μέσα στο βάραθρο...

...με αποτέλεσμα να "καταστραφεί" στην ουσία η αποστολή εκείνης της ημέρας μιας και δεν είχαμε σκοινί για να συνεχίσουμε περισσότερο την εξερεύνηση. Εκεί βγήκε το KA.ΣΠ.ΕΞ..... Εννοείτε έπεσε πολύ γέλιο και πολύ "δούλεμα"... (από τους υπόλοιπους προς το άτομο μου...)
Παρά το γεγονός του ότι δεν είχαμε σκοινί για να συνεχίσουμε την εξερεύνηση, αποφασίσαμε να κατεβούμε μιας και δεν είχαμε δει όλοι μας το σπήλαιο (με σκοπό δηλαδή απλά να πάμε μέχρι τα -50μ...). Φθάνοντας στα -50μ ο επικεφαλής (ή ο Γιάννης Νάθενας ή ο Ανδρέας Παπαδάκης της ΕΣΕ ττ Κρήτης) βρήκε τον σάκο που πριν από λίγη ώρα μου είχε φύγει από τα χέρια, στο χείλος ενός πηγαδιού 125 μέτρων και μάλιστα σε ένα σημείο με πολύ μεγάλη κλίση!!! Με το που του τελείωσε λοιπόν το σκοινί του, άπλωσε το χέρι του και έπιασε τον μέχρι πρότινος "χαμένο" σάκο και η εξερεύνηση συνεχίστηκε κανονικά!!!
Οι φήμες που ανέφεραν ότι έριξα τον σάκο στο σπήλαιο "για να μην τον κουβαλάμε" ή "γιατί έτσι αρματώνουν οι "επαγγελματίες", εκσφενδονίζουν τα σακίδια προς τα κατάλληλα σημεία του σπηλαίου για να τα χρησιμοποιήσουν την κατάλληλη στιγμή" δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ οπότε μου έμεινε το ΚΑ.ΣΠ. ΕΞ.

Υ.Γ.: Υπήρχαν φυσικά και μερικές ακόμη μικρές ιστορίες που συνδέονται με το ΚΑ.ΣΠ.ΕΞ. αλλά η ιστορία που σας περιγράφω αναφέρεται στην στιγμή και τις συνθήκες οι οποίες ώθησαν τον Γκαρώ να ξεστομίσει το εν λόγω αρκτικόλεξο το οποίο με συνοδεύει μέχρι σήμερα...