"Η γιαγιά έλεγε ότι όταν βρίσκεις κάτι που αξίζει, το πρώτο που πρέπει να κάνεις είναι να το μοιράζεσαι με τους άλλους. Ετσι, το καλό εξαπλώνεται και δεν ξέρεις που μπορεί να φτάσει. Και αυτό είναι σωστό"
Απαλάχια όρη. Τενεσή. Στα χρόνια της Μεγάλης Κρίσης. Ενα πεντάχρονο αγόρι, το Μικρό Δέντρο, πηγαίνει να ζήσει με τους παπούδες του, Ινδιάνους Τσεροκί, μετά τον θάνατο των γονιών του. Σ' έναν κόσμο λεηλατημένο από την αδηφαγία των λευκών, ανακαλύπτει τις αληθινές αξίες της ζωής μέσα από την σοφία της ινδιάνικης παράδοσης.
"..Όταν ο αέρας γίνεται τόσο βαρύς, που δυσκολεύεσαι να αναπνεύσεις, ξέρεις τι έρχεται. Τα πουλιά κατεβαίνουν από τις κορυφές και κρύβονται στα φαράγγια και στα πεύκα. Βαριά μαύρα σύννεφα ταξιδεύουν πάνω από το βουνό και τρέχεις για την καλύβα.
Παρακολουθούσαμε από την βεράντα της καλύβας τις μεγάλες στήλες φωτός που στέκονταν για ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο, μπορεί και δύο, στην κορφή του βουνού, στέλνοντας ηλεκτρικά πλοκάμια παντού, προτού επιστρέψουν στον ουρανό. Βροντερά μπουμπουνητά, τόσο δυνατά που ήξερες ότι κάτι είχε σπάσει στα δύο- και έπειτα ο κεραυνός κατρακυλά στις πλαγιές και περνά από το φαράγγι. Μια ή δύο φορές ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι έπεφταν τα βουνά, αλλά ο παππούς είπε να μην ανησυχώ. Και φυσικά δεν έπεσαν.
Και έπειτα έρχεται πάλι - και εκτοξεύει μπάλες φωτιάς από την κορφή και τις σκορπίζει στον αέρα. Τα δέντρα λυγίζουν από τον άνεμο και χτυπούν το χώμα σαν μαστίγια και η βαριά βροχή χιμά σε μεγάλες σταγόνες από τα σύννεφα, προμηνύοντας καταρράκτες που θα πνίξουν τους βατράχους.
Όσοι γελάνε και λένε ότι γνωρίζουν τα πάντα για την Φύση και ότι η Φύση δεν έχει ψυχή δεν έχουν βρεθεί ποτέ σε ανοιξιάτικη καταιγίδα στο βουνό. Όταν η Μον - ο - λα γεννά την άνοιξη, δεν αστειεύεται. Χτυπά τα βουνά σαν γυκαίκα που γραπώνει και σκίζει τα σεντόνια, καθώς γεννά.
Αν ένα δέντρο έχει χάσει την δύναμή του, εξαντλημένο από όλους τους ανέμους του χειμώνα, και Εκείνη αποφασίσει ότι είναι πια περιττό, το ξεριζώνει από το χώμα και το πετά από το βουνό. Περνά μέσα από όλα τα κλαδιά των θάμνων και των δέντρων και, αφού παίξει λίγο εκεί με τα ανεμοδάχτύλά Της, τα καθαρίζει από καθετί αδύναμο"....
Ενα βιβλίο που θεωρώ πολύ τυχερό τον εαυτό μου που το βρήκα και το διάβασα. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε μικρούς και μεγάλους.
του Φόρεστ Κάρτερ από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ σε μετάφραση του Δημήτρη Μιχαήλ.