Πάει πολύς καιρός από τότε που είχα διαβάσει το τελευταίο βιβλίο Ηρωϊκής φαντασίας. Και ήρθε το "πλήρωμα του χρόνου", όπως είπε και κάποιος τώρα τελευταία. Και έπεσε στα χέρια μου το "Το φυλαχτό του Τρελού Θεού" του Μάικλ Μούρκοκ. Όσοι τον ξέρουν θα τον ξέρουν από τον Ελρικ του Μελνιμπονέ.
Το "Φυλαχτό του Τρελού Θεού" είναι από την σειρά Χόκμουν. Τα υπόλοιπα της σειράς είναι: "Το πετράδι στο κρανίο" "Το σπαθί της Αυγής" και το "Το Ρουνικό Σκήπτρο".
"Βαδίζοντας πάνω στο παχύ χορτάρι, ο Χόκμουντ και ο Όλανταν βρέθηκαν σε ένα σημείο που το σκέπαζαν πυκνοί θάμοι. Παραμερίζοντας τους, διέκριναν ένα στενό άνοιγμα στον βράχο της πλαγιάς. Ήταν η μυστική είσοδος στις αποθήκες των κατοίκων της Σοριάντουμ.
Περνώντας με δυσκολία μέσα από τη στενή είσοδο, οι δύο άνδρες βρέθηκαν σε μια σπηλιά. Ο Όλανταν άναψε ένα δαυλό που είχαν πάρει μαζί τους και το αδύναμο φως αποκάλυψε μια πελώρια, τετράγωνη αίθουσα, που ήταν ολοφάνερο πως είχε ανοιχτεί στην πέτρα με τεχνητά μέσα.
Ο Χόκμουν θυμήθηκε τις οδηγίες που του είχαν δοθεί, γι' αυτό πήγε στον απέναντι τοίχο της σπηλιάς και αναζήτησε ένα μικροσκοπικό σημάδι στο ύψος των ώμων του. Τελικά το ανακάλυψε - ήταν μια λέξη γραμμένη σε κάποιο άγνωστο αλφάβητο κι από κάτω της υπήρχε μια μικρή τρύπα. Ο Χόκμουν έβγαλε από το πουκάμισό τους το όργανο που του είχαν δώσει και το έστρεψε προς την τρύπα......
"Την δύναμη την έχουν", είπε ο Χόκμουν με βεβαιότητα. "Εχουν επίσης και ένα είδος τρέλας που τους κάνει άγριους, πονηρούς - και επινοητικούς. Βρέθηκα στην Λόνδρα, την πρωτεύουσα της Μεγαλοβρετανίας, όπου οι εκπληκτικοί αρχιτέκτονές της έχουν κατασκευάσει κτίρια που μοιάζουν με υλοποιημένους εφιάλτες. Είδα τον ίδιο το βασιλιά - αυτοκράτορα μέσα στην Σφαίρα του Θρόνου, που είναι γεμάτη από ένα γαλακτώδες υγρό - είναι ένας αθάνατος, ζαρωμένος γέρος με τη χρυσή φωνή ενός έφηβου. Είδα τα εργαστήρια των μάγων - επιστημόνων - αμέτρητες σπηλιές γεμάτες με αλλόκοτες μηχανές που τις λειτουργίες πολλών απ΄ αυτές που δεν τις ξέρουν ούτε οι ίδιοι οι Μεγαλοβρετανοί..............."
Από τις εκδόσεις Αίολος.