«………………
Σωτήρη Δ. Σωτηράκου
Μύθοι των Γοράνων
Εδώ θα αναφέρω μερικούς παλιούς μύθους, τους οποίους είχαν φτιάξει παλαιότεροι Γορανίτες, ίσως απ' τον καιρό της Τουρκοκρατίας ίσως και προτινότερα ακόμη. Τους είχαν προσαρμόσει με διάφορα φαινόμενα της φύσης, που έκαναν τον καθένα να τους θαυμάζει αλλά και να τούς πιστεύει πως ήταν πραγματικότητες.
Πρώτος μύθος: H Αλμπανότρονπα
Επάνω στο δάσος στο όριο Γοράνων βρίσκεται μια περιοχή που ονομάζεται Άλμπανος σε υψόμετρο 1200-1300 μέτρα. Είναι κατάφυτη από πεύκα και έλατα. 'Εχει λόφους από το ένα μέρος και το άλλο και στο κέντρο μια καλλιεργήσιμη έκταση περίπου 30 στρεμμάτων, η Αλμπανόλακα, όπως ονομάζεται, η Πάνω Λάκα και η Κάτω Λάκα.
Εξωτερική εικόνα στο αρχικό post: http://img142.imageshack.us/img142/7576/88266169.jpg
Εκεί στην Κάτω Λάκα παραπλεύρως υπάρχει μια τρύπα, η Αλμπανότρουπα. H τρύπα αυτή στο επάνω μέρος είναι κάπως φαρδιά. Κατεβαίνοντας προς τα κάτω σε πολλά μέρη είναι στενότερη και με πολλές στροφές. Για να κατέβει άνθρωπος κάτω υποχρεωτικά πρέπει να χρησιμοποιήσει φως. Όταν φτάσει κανείς και προσπεράσει το μέσον της διαδρομής, συναντάει ένα δύσκολο και επικίνδυνο σημείο, την λεγόμενη Άπατη. Εκεί είναι μια κάθετη τρύπα που ρίχνεις μια πέτρα 10 κιλών, ακούγονται οι χτύποι της που χτυπάει σε τοιχώματα της τρύπας μέχρι που χάνονται και δεν ακούγονται εντελώς. Και αφού προσπεράσουμε αυτό το επικίνδυνο σημείο, προχωρούμε και φτάνουμε στο τέρμα. Εκεί βγαίνει νερό, όσο μια κανονική βρυσούλα. Από εκεί γεμίζει ο κόσμος τις στάμνες τον και τα παγούρια του και ό,τι άλλο δοχείο έχει ο καθένας. Άλλο νερό εκεί στην περιφέρεια δεν υπάρχει.rnΚαι τώρα αρχίζουμε τον μύθο. Κάποιος Τούρκος είχε κτηνοτροφίες. Μαζί με άλλους υπηρέτες είχε και ένα ελληνόπουλο, που φύλαγε τα γιδοπρόβατά του. Το παιδί αυτό καταγόταν από τη Σκάλα. Εκεί που φύλαγε τα γιδοπρόβατα, δίψασε και κατέβηκε στην τρύπα να πιει νερό. Κατά σύμπτωση του 'πεσε η φλογέρα του (τσαφάρι) μέσα στην Άπατη. Μετά από μερικές ημέρες πήρε άδεια από τον Τούρκο να επισκεφτεί τους γονείς τον στη Σκάλα. Βρήκε τη φλογέρα στο σπίτι του. Την γνώρισε και ρώτησε τη μάνα του πού την βρήκε. Εκείνη τον είπε πως πήγε να πάρει νερό στις πηγές του Βασιλοπόταμου και η φλογέρα βγήκε μέσα από την πηγή. O Βασιλοπόταμος βρίσκεται στο άκρον της Σκάλας και από εκεί υδρεύονται όλοι οι Σκαλιώτες. Το παιδί κατάλαβε πως μέσα στο βάθος της τρύπας περνάει κάποιος ποταμός, ο οποίος καταλήγει στις πηγές τον Βασιλοπόταμου. Ρώτησε τη μάνα τον τι ώρα ήταν περίπου που βρήκε τη φλογέρα εκεί και η μάνα τον του είπε. Το παιδί υπολόγισε, εάν ρίξει ένα πράγμα κάτω στην τρύπα, σε πόσες ώρες αυτό θα βγει κάτω στις πηγές. Και είπε στους γονείς του ότι κάθε Δευτέρα θα σφάζει ένα κατσίκι του Τούρκου, θα ρίχνει το κρέας στην τρύπα και εκείνοι να κάθονται στις πηγές να το πιάνουνε. 'Ετσι κι έγινε. Κάθε βδομάδα με τον τρόπο αυτό τροφοδοτούσε τους γονείς με κρέας. O Τούρκος όμως, αφού μυστηριωδώς χανόταν ένα κατσίκι την εβδομάδα και την ίδια ημέρα, πονηρεύτηκε και πήρε απόφαση να παραφυλάξει. Είδε το παιδί που έσφαξε το κατσίκι, το ακολούθησε κρυφά και είδε ότι το έριξε στην Άπατη. Αμέσως έσφαξε το παιδί και το έριξε κι αυτό στο ίδιο μέρος. Οι γονείς που περίμεναν στις πηγές, όπως συνήθως, έπιασαν πρώτα το κρέας και αμέσως μετά το παιδί τους σφαγμένο.rn…………………………»
Εξωτερική εικόνα στο αρχικό post: http://img215.imageshack.us/img215/4920/59927257.th.jpg
Σημείωση Χ.Δ.Τ.
Στο δημοσιευμένο αρχείο σπηλαίων του ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο. (αρχείο Excel) υπάρχει η ακόλουθη καταχώρηση.
ΑΛΜΠΑΝΟΣ Αλμπανόλακα Κουμουστά ΛΑΚΩΝΙΑΣ ΣΠΗΛΑΙΟΒΑΡΑΘΡΟ
Στην ιστοσελίδα του Γιάννη Κοφινά, προέδρου του Συλλόγου «Ποσειδών» (και χωριανού μου από τους Μολάους Λακωνίας) http://www.gianniskofinas.com/spilaia/a ... lmpano.htm διαβάζουμε για την αποστολή του ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο. στο βάραθρο:
rnΣπηλαιολογική Αποστολή στο «ΑΛΜΠΑΝΟ»rnΔήμος ΦάριδοςrnΚωδ. αρ. Α/7/2000
Στις 22/7/2000 προέκυψε μία ενδιαφέρουσα αποστολή στον αγέρωχο Ταΰγετο, στην περιοχή του δήμου Φάριδος.rnΗ Γεωργία Τάρταρη φιλοξενούσε την Ευδοκία Μπαξεβάνη λίγες μέρες στο Ξηροκάμπι. Ανέβηκαν και στην κορυφή στον Αη Λιά για το ιερό προσκύνημα λόγω των ημερών της γιορτής του Αη Λιά. Παρέα με τον αρραβωνιαστικό της Ευδοκίας, το Νεκτάριο Ζουριδάκη, φτάσαμε Παρασκευή βράδυ στο Ξηροκάμπι. Ζεστή φιλοξενία στο πατρικό της Γεωργίας, ένα από τα τελευταία σπίτια του Ξηροκαμπιού, μέσα στα καταπράσινα και ολοδρόσερα περιβόλια. Αφήνοντας πίσω μας το Λεκανοπέδιο της τσιμεντούπολης, τέτοια μέρη για μας -έστω και ένα σαββατοκύριακο- είναι ό,τι καλύτερο για την ανανέωση των δυνάμεών μας.rnΦυσικά τα ενδιαφέροντά μας δεν θα μας άφηναν ήσυχους στις βεράντες ή στις πλατείες του χωριού και μόνο.rnΟ Ταΰγετος το πρωί του Σαββάτου ήταν ανταριασμένος από συννεφιές. Αποφασίσαμε να προσεγγίσουμε για αναγνώριση το περιβόητο «ΑΛΜΠΑΝΟ».rnΗ παράδοση αναφέρει ότι: Ένας νεαρός από τα Ελοχώρια έφυγε από τα μέρη της ελονοσίας στα χρόνια της τουρκοκρατίας και βρήκε δουλειά να φυλάει τα γίδια του Αγά στις πλαγιές του Ταϋγέτου. Μια μέρα, βρισκόμενος στην Αλμπανόλακκα κατέβηκε στο σπήλαιο όπου υπήρχε νερό. Η φλογέρα του έπεσε σε βαθύ πηγάδι (βάραθρο), όπου ακουγόταν το βουητό από τα νερά.rnΜια μέρα πήγε στα Ελοχώρια στη μάνα του για επίσκεψη. Αφού έφαγε, η μητέρα του έφερε τη φλογέρα με το μονόγραμμά του, που τη βρήκε στις πηγές του Βασιλοπόταμου, όπου έπλενε τα ρούχα. Φεύγοντας ο νεαρός εμπνεύστηκε να ρίχνει κάπου-κάπου γίδια στο Άλμπανο να τα λαβαίνει η φτωχή μητέρα του.rnΜια μέρα που τον παρακολούθησαν, λόγω της απώλειας γιδιών, ανακάλυψαν το γεγονός και έτσι ο Αγάς σκότωσε το νεαρό και τον έριξε στο βάραθρο. Έτσι τον περίλαβε νεκρό η μητέρα του στις πηγές.rnΟδοιπορικό: Για να φτάσουμε στην Αλμπανόλακκα παίρνουμε τον ασφαλτόδρομο, που ανεβαίνει ψηλά στις πλαγιές του Ταϋγέτου στα Μπαρδουνοχώρια, με προορισμό τη Μονή Γόλας. Ξεκινώντας από το Ξηροκάμπι, πρωτεύουσα του δήμου Φάριδος σήμερα, ανεβαίνουμε στην γραφική Μπολοβίτσα. Από εκεί συνεχίζουμε προς Γοράνους, βλέποντας αριστερά τη διασταύρωση προς Λιαντίνα (το χωριό του αείμνηστου καθηγητή φιλοσοφίας και παλαιότερα καθηγητή μου στους Μολάους, Δημήτρη Νικολακάκου-Λιαντίνη).rnΣτο μυαλό μου αμέσως έρχεται μια μεγάλη κουβέντα ενός μαθητή του στο πανεπιστήμιο, που είπε: «Ο δάσκαλός μας αυτός, μέσα από τα λόγια του μας έδωσε να καταλάβουμε, ότι η "ζωή του ανθρώπου είναι ευτυχισμένη μόνο όταν δεν φοβάται το χάρο και το θάνατο. Δηλαδή, όταν δεν βγει στην εθνική οδό για ταξίδι μην τυχόν πάθει κάτι ή όταν δεν κάνει το άλλο μη τυχόν πάθει κάποιο κακό, τότε δεν έχει να χαρεί τίποτε και θα μείνει δυστυχισμένος ή χωρίς εμπειρίες. Αυτό μου θυμίζει άλλα, αφού συνέχεια ακούμε ότι κάνουμε επικίνδυνα πράγματα ή τέλος πάντων κάνουμε κάποιες υπερβάσεις.rnΌμως αυτό που είναι η πραγματικότητα και η αλήθεια, είναι ότι η σωστή εκπαίδευση και τα κατάλληλα υλικά υψηλής τεχνολογίας, όπως τα σχοινιά 10 mm που αντέχουν βάρος 3.000 κιλών, μας παρέχουν τη δυνατότητα πρόσβασης στα πανέμορφα έγκατα της γης. Έτσι πράγματι αποβάλλοντας το φόβο και αποκτώντας θάρρος, αλλά με την σύνεση και τη σωστή εκπαίδευση, αποκτάμε όλες αυτές τις όμορφες εμπειρίες κάνοντας τη ζωή μας, μέσα από αυτές τις περιπέτειες, να είναι ενδιαφέρουσα. Φυσικά το χόμπι, όταν στην εξερεύνηση βρεθούν ενδιαφέροντα στοιχεία, καταλήγει να προσφέρει και κοινωνικό έργο.rnΟι Γοράνοι, ένα επόμενο ψηλό μπαλκόνι του Ταϋγέτου με πανέμορφη θέα, μας υποδέχεται σε λίγο. Από εκεί συνεχίζουμε νέα ασφάλτινη διαδρομή προς τη Μονή Γόλας. Γύρω από τη μονή, μία όαση από πανύψηλα δέντρα, αιωνόβιες δρυς, καστανιές, δασικά πεύκα και έλατα. Στη συνέχεια, νέα διάνοιξη δρόμου συνεχίζει ακόμη πιο ψηλά με χωματόδρομο. Φτάνουμε στο μαντρί του παπά-Γιώργη Λαμπρινού στην Αρμίτσα. Λίγο πιο πάνω, στο πλάϊ του δρόμου, η μπουλντόζα κατά τη κατασκευή του δρόμου διένειξε τρύπα στην οποία έχουν βάλει μία μεγάλη ρόδα για να μην πέφτουν τα γίδια. Σταματώντας διαπιστώνουμε ότι εκεί υπάρχει βαθύ βάραθρο.rnΠιο πάνω φτάνουμε στη ζώνη των κωνοφόρων με πλούσιο δάσος από έλατα και δασικά πεύκα και τα τελευταία μαυρόπευκα της Ελλάδας. Ο δρόμος πλέον κατηφορίζει προς το φαράγγι του Ανακώλου και σε λίγο σταματάμε και παρκάρουμε. Από εκεί βρίσκουμε καλοδιατηρημένο το μονοπάτι που οδηγεί μέσα από πλούσιο και πυκνό δάσος στην αλμπανόλακκα. Ένα μεγάλο ξέφωτο από δέντρα, αρκετά στρέμματα, μία λάκκα όπου ακόμη υπάρχουν το ερειπωμένο καλύβι και το αλώνι, μαρτυρώντας εκεί την παλαιότερη ζωή και ανθρώπινες δραστηριότητες. Άγρια γαρύφαλλα (δίανθοι) φτέρες, αλλά με πλήρη επικράτηση της ρίγανης και ανάμεσα πολλά άλλα αγριολούλουδα και σπάνια βότανα σε υψόμετρο 1.200 μ., περίπου. Στη βορεινή πλευρά της λάκκας υπάρχει δολίνη (καθίζηση), στην οποία έχουν φυτρώσει μία άγρια κορομηλιά και μία πουρναριά όπου υπάρχει και η είσοδος στο σπήλαιο.rnΠεριγραφή: Κατεβαίνοντας στο λάκκο αυτό που προήλθε από την πτώση της οροφής παλαιότερου σπηλαίου, διακρίνουμε ανάμεσα από τα βράχια που προέκυψαν, μικρή είσοδο. Γονατιστοί περνάμε σιγά-σιγά φτάνοντας σε ένα κατέβασμα 3-4 μ, οπότε δένουμε ένα μικρό σχοινί για ασφάλεια και εισερχόμαστε σε ένα μικρό θάλαμο. Αυτός είναι κατηφορικός και οδηγεί στο τέλος σε ένα σημείο όπου υπάρχει μικρό πηγάδι. Μπροστά βρίσκεται όρθια μία μεγάλη καλοδουλεμένη πλάκα 100 x 100 x 15 cm. Δεξιά από το πηγάδι υπάρχει άλλη στενή πρόσβαση που κατηφορίζει και οδηγεί και αυτή στον κάτω όροφο του σπηλαίου. rnΣτην αίθουσα του α΄ ορόφου υπάρχουν πολλά δολιχόποδα, αράχνες και πολλοί γυμνοσάλιαγκες. Επίσης τα απομεινάρια από δαδιά και η κάπνα που μαρτυρεί τη χρήση του σπηλαίου.rnΤοποθετώντας σχοινί στο πηγάδι κατεβαίνω στον κάτω όροφο γύρω στα 8μ. Εκεί συναντώ και τα μέλη της συντροφιάς που κατεβαίνουν από άλλη πρόσβαση. Στο τελευταίο κατέβασμα, που το τοίχωμα της αίθουσας είναι αρνητικό υπήρχε παλαιότερα ξύλινη σκάλα, αλλά την αντικατέστησαν με πέτρινη. Οι βάσεις είναι από μεγάλα καλοδουλεμένα αγκωνάρια, αλλά τα επάνω πετρώματα έχουν χαλάσει, πολλές πέτρες έχουν φύγει και άλλες στέκονται επικίνδυνα.rnΗ αίθουσα αυτή κατηφορικά οδηγεί με τοποθετημένα σκαλοπάτια σε επόμενη αίθουσα, που στο τελείωμά της υπάρχει η μικρή πηγή του «Άλμπανο». Δεξιά και σύρριζα από τη σκάλα υπάρχει μεγάλη τρύπα βαράθρου. Ρίχνοντας μια πέτρα δείχνει αμέσως μεγάλο βάθος. Βουητό από τα νερά έρχεται από τα βάθη της γης φέρνοντας στο νου μας την παράδοση που δίκαια ορμώμενοι από το φαινόμενο αυτό, έπλασαν οι πρόγονοί μας. Η ώρα έχει περάσει και οι παρατηρήσεις δείχνουν καθαρά πλέον ότι θα χρειαστεί και άλλη αποστολή πιο οργανωμένη μετά από αυτά που επισημάναμε.rnΗ ανησυχία όμως και τα ερωτήματα για την παραπέρα εξερεύνηση του «Άλμπανο» θα παραμείνει αφού η αδρεναλίνη είχε ανέβει στο μέγιστο αυτό το πρωινό στην κούφια αυτή αγκαλιά του Ταϋγέτου. Το βάραθρο αυτό, προκαλεί τις ορέξεις των επίδοξων σπηλαιολόγων για εξερεύνηση. Ένα μεγάλο βάραθρο, που από τόσο βαθιά ακούγονται τρεχούμενα νερά, το απόλυτο σκοτάδι του θα πρέπει όμως να το φωτίσει το φως της ασετυλίνης μας.rnΈνα νέο κίνητρο για να φανεί και πάλι το γόητρο του ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο., του συλλόγου των εξερευνητών που τόσες αποστολές έχουν οργανωθεί από την ίδρυσή του στη Λακωνία με ενδιαφέροντα αποτελέσματα.
Εξωτερική εικόνα στο αρχικό post: http://img249.imageshack.us/img249/9866/73572746.jpg
Στις 7/10/2000 έγινε και η 2η αποστολή.rnΕκτός του γράφοντος και της φιλοξενούντος Γεωργίας Τάρταρη συμμετείχαν, ο ίδιος ο πρόεδρος του ΣΠΕΛΕΟ, Στέφανος Νικολαϊδης, που ασχολήθηκε λεπτομερώς με τη χαρτογράφηση του σπηλαίου. Ο Περικλής Κατσάνος, που αρμάτωσε και κατέβηκε πρώτος το βάραθρο. Ο Θωμάς Θεοδοσιάδης, έφορος υλικών του συλλόγου, ο Γιώργος Τριανταφύλλου, που συμμετείχε στην αποστολή στο Σιδηρόκαστρο, η Γιάννα Χατζή και μέλη του συλλόγου από την Επ. Επιδαύρου Λιμηράς. Ο Γιάννης Κυριακάκης από τον Ασωπό, ο Περικλής Σάκαρης και ο Μιχάλης Κόντης από τα Νιάτα.rnΦτάνοντας στην είσοδο του βαράθρου ετοιμαζόμαστε για το αρμάτωμα με τα σχοινιά. Βουητό όμως δεν υπάρχει στο βάραθρο, ενώ η πηγή ακόμη έστω και λιγότερο τρέχει νερό. Είναι Οκτώβριος, με λίγα πρωτοβρόχια και η γη στεγνή ακόμη.rnΗ κάθοδος αρχίζει παρατηρώντας ελάχιστο διάκοσμο στα τοιχώματα. Στα 48 μέτρα τελειώνει η κάθοδος, όταν στο δάπεδο υπάρχουν πολλές πέτρες χωρίς τρεχούμενα νερά.rnΟ Μιχάλης Κόντης παρατηρεί ένα κομμάτι από οστούν μεγάλου ζώου ή και ανθρώπου ίσως. Συμπέρασμα στην υπόθεση αυτή είναι ότι το νερό της πηγής όταν υπάρχει έντονη ροή, πέφτει από ψηλά στο βάθος οπότε δίκαια ακούγεται δυνατά και έτσι προήλθε η παράδοση. Τελευταίοι στο βάθος του βαράθρου έχουν απομείνει οι Λάκωνες, μέλη του ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο. Κοιτάζουν ανάμεσα στα πεσμένα βράχια που υπάρχουν σχισμές και αναλογίζονται από πού θα πέρασε η φλογέρα για να φτάσει στο Βασιλοπόταμο.rnΣκέφτονται να ρίξουν ένα ξύλο εκεί ανάμεσα στα βράχια μήπως κάποια στιγμή τρέξουν τα νερά και το παρασύρουν. Δεν το αποφασίζουν όμως αφού μεγάλωσαν με τέτοιες παραδόσεις και παραμύθια. Γιατί άλλωστε να απομυθοποιήσουν την παράδοση του Άλμπανο; Ο Περικλής ήδη μεγαλώνει δύο μικρά παιδιά στα Νιάτα Λακωνίας, απέναντι από τον αγέρωχο Ταΰγετο, που όλη μέρα τον αντικρίζουν από το πρωί μέχρι το βράδυ. Άλλοτε χιονισμένο και άλλοτε συννεφιασμένο. Εξάλλου δεν θα έχει να πει μόνο για τη φλογέρα και το παλικάρι από τα Ελοχώρια, αλλά θα μπορεί να τους διηγηθεί με κάθε λεπτομέρεια, ολοζώντανα και από πρώτο χέρι για την εξερεύνηση αυτή και τόσες άλλες που θα ακολουθήσουν!!!rnΜετά από λίγο τα σχοινιά βγαίνουν από το Άλμπανο και το σπήλαιο βυθίζεται στο απόλυτο σκοτάδι και πάλι. Ήταν μερικές στιγμές μετά από ποιος ξέρει πόσες χιλιετηρίδες που το φως της ασετυλίνης φώτισε αυτό το σκοτάδι για πρώτη φορά. Είναι μια σκέψη που δίνει μεγάλη δύναμη στον εξερευνητή, μέλος του ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο., για την επόμενη εξερεύνηση. Είναι αργά μετά τα μεσάνυχτα και αρχίζει η αποχώρηση. Ο Ταΰγετος μας αποχαιρετά δίνοντας περισσότερο τόνο στην αποστολή αυτή με ψιλόβροχο.rnΠαρατηρήσεις: που προέκυψαν μετά την εξερεύνηση αυτή είναι:rnα) Το καλοδιατηρημένο μονοπάτι που οδηγεί στην Αλμπανόλακκα και από εκεί στη συνέχεια προς το Ε4 διεθνές μονοπάτι (καταφύγιο Ε.Ο.Σ. Σπάρτης, Πενταυλοί, δάσος Βασιλικής) θα πρέπει να ενταχθεί σε επόμενο πρόγραμμα ανάπτυξης των πεζοπορικών διαδρομών του Ανατολικού Ταϋγέτου.
β) Έχει μεταβληθεί τελευταία η πρόσβαση ανάμεσα στους βράχους της δολίνης του Άλμπανο και ίσως αργότερα από άλλη τεκτονική μετακίνηση αποκλειστεί η πρόσβαση παρακάτω σε αυτό.rnγ) Η πέτρινη σκάλα καθόδου στον κάτω όροφο είναι αρκετά επικίνδυνη για κάθοδο, ειδικά λόγω του βαράθρου δίπλα σ’ αυτήν. Ίσως θα πρέπει να τοποθετηθεί ξύλινη ή σιδερένια για αποφυγή ατυχήματος.rnδ) Κάποια εκμετάλλευση υπόγειων υδάτων στο μέλλον δεν είναι εφικτή για τυχόν σκέψεις που θα υπήρχαν. Το νερό στο Άλμπανο είναι αστέρευτο, αλλά λίγο και δύσκολο για τη πρόσβαση.rnΤέλος, θα ήθελα να παρατηρήσω, ότι έγινε πολύ καλή δουλειά από την πλευρά του ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο. στην καταγραφή. Δηλαδή, καλή χαρτογράφηση, λήψη και βίντεο, φωτογραφίες και σλάϊτς. Επίσης, σε λίγο καιρό το σπήλαιο θα υπάρχει μαζί με άλλα ενδιαφέροντα σπήλαια στη δημοσίευση του «Περιηγητή της Λακωνίας», έκδοση του κ. Κώτσου – Αντωνάκου. Θα υπάρχουν στοιχεία στην ιστοσελίδα του ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο. και στην πολύ καλή προσπάθεια του φίλου μου Βενιζελέα Γιώργου για την ιστοσελίδα του διαδικτύου για τη Μάνη (http://www.mani.org.gr).
……………………………………….
rnΧρήστος Δ. ΤσατσαρώνηςrnΕξάρχεια, ΑθήναrnΜολάοι, Λακωνία
