Κρησφύγετο αντάρτη σε σπήλαιο του Ταΰγετου

Πηγή: «Η Φάρις – ιστορία, λαογραφία, αρχαιολογία», τεύχος 44ο, περίοδος Δ’, Δεκέμβριος 2007, τριμηνιαία έκδοση του συλλόγου αποφοίτων σχολείων Φάριδος, Έδρα Ξηροκάμπι Φάριδος, Λακωνία

«………………..

Δημητρίου Β. Χριστάκου - Τον πρώτο χειμώνα της Κατοχής

1941. O πρώτος χρόνος της Κατοχής. Κανένας δεν ήξερε τι θα συναντούσε στο δρόμο του και αν θα γύριζε το βράδυ σώος στο σπίτι του. Το χειμώνα, θυμάμαι, έβοσκα τα πρόβατά μου στη Μαρίνα. Σε απόσταση διακοσίων μέτρων έβοσκε και ο Δημ. Παπαδημητρίου τα δικά του. Βρισκόμουνα δίπλα από το σπιτάκι του Παντελή Φραγκή. Ξαφνικά είδα ένα νέο άνθρωπο να βαδίζει σε απόσταση εκατό μέτρων μακριά αλλά και παράλληλα προς το δρόμο Σπάρτης - Γυθείου. Με πλησίασε και μου 'πιασε κουβέντα. Με ρώτησε πού βρίσκονται οι Γερμανοί και αν περνάνε από την περιοχή στην οποία βρισκόμαστε. Κέρδισα γρήγορα την εμπιστοσύνη του. Σε κάποια στιγμή μού εκμυστηρεύτηκε πώς ήταν Άγγλος. Μιλούσε όμως τα ελληνικά πολύ καλά. Ίσως ήταν Κύπριος. Η συζήτηση για την κατάσταση συνεχίστηκε. Με κοίταξε στα μάτια και μου λέει: Είσαι καλός 'Ελληνας; Χωράει και ρώτημα, του απαντώ. Όλοι μας εδώ, του λέω, το φέρνουμε βαριά με τους κατακτητές. Μου είπε πως είχε συλληφθεί από τους Γερμανούς και είχε κλειστεί στις φυλακές της Κορίνθου. Κατάφερε, όμως, μαζί με πέντε συμπατριώτες του να δραπετεύσει.



Βαδίζοντας νύχτα σε βουνά και χαράδρες έφτασαν στην Σπάρτη. Εκεί ήλθαν σ' επαφή με ντόπιους που είχαν αρχίσει να οργανώνονται, προκειμένου να αντιδράσουν στη διπλή, για την περιοχή μας, Κατοχή. Στη Σπάρτη για ένα διάστημα φιλοξενήθηκαν στο σπίτι του δικηγόρου Λεώπουλου. 'Εμειναν στο υπόγειο ενός σπιτιού, όπου τους πήγαινε φαγητό η υπηρέτρια της οικογένειας. Το υπόγειο είχε δύο πόρτες. Δεν έμειναν όμως για πολύ εκεί, επειδή δεν εμπιστεύονταν την υπηρέτρια. 'Εφυγαν απ' εκεί απροειδοποίητα φοβούμενοι μη συλληφθούν ξαφνικά. Βγήκαν έξω από το σπίτι, αλλά έπεσαν σε μπλόκο Γερμανών, απ' όπου με δυσκολία είχαν καταφέρει να ξεφύγουν. 'Ηταν τέτοια η προσπάθεια να σωθούν, που ο καθένας είχε ακολουθήσει δική του κατεύθυνση. Είχαν κανονίσει να συναντηθούν σε περίπτωση που χαθούν σε κάποιο σημείο κοντά στο Γύθειο. Αυτά μου είπε τότε.



Τον άφησα εκεί και του είπα ότι θα πήγαινα στο χωριό να του πάω φαγητό. Μαγείρεψε τότε η μάνα μου κοτόπουλο με χυλοπίτες. O Δ. Παπαδημητρίου του είχε αγοράσει τσιγάρα. Στο δρόμο συναντήσαμε χωροφύλακες δικούς μας. Μας σταμάτησαν και μας ζήτησαν τα στοιχεία μας. Προχωρήσαμε προς το σπιτάκι του Π. Φραγκή, αλλά δεν τον βρήκαμε εκεί. Κοιτάξαμε δεξιά, αριστερά αλλά τίποτα. Ξαφνικά μας φώναξε από μακριά. Είχε κρυφτεί σε μια μεγάλη βατιώνα. 'Ηρθε προς το μέρος μας. Του δώσαμε ό,τι είχαμε. Επί δέκα περίπου μέρες του πήγαινα φαγητό. Μετά έφυγε και πήγε στις Αιγές (Κουτουρού) να συναντήσει, προφανώς, τους συμπατριώτες του. Μετά από καμιά βδομάδα ήρθε σπίτι μου με το Γιώργη Ντάκο από τον Αρκασά. Η κατάσταση όμως είχε αρχίσει να περιπλέκεται. Είχαν αρχίσει φασαρίες με τους Ιταλούς. Παράλληλα, αντιστασιακές ομάδες είχαν κάνει την εμφάνισή τους. Όλοι φοβούνταν. Τον κράτησα ένα βράδυ σπίτι μου. Μου είπε ότι ζούσε στο Λονδίνο και ότι λεγόταν Μαρίνος Παπάκος! Ποιος ξέρει. Δεν ήθελε άλλο να μείνει στο χωριό. Νύχτα τον οδήγησα από ένα μονοπάτι στη Γουρνοσπηλιά, στα προβούνια του Ταϋγέτου. 'Εκτοτε εξαφανίστηκε. 'Ηταν Γενάρης του 1942.



Το παραπάνω περιστατικό, τώρα που η ιστορική έρευνα όλο και περισσότερο ασχολείται με τα θέματα της Κατοχής, ίσως βοηθήσει να λυθεί κάποιο ιστορικό πρόβλημα ή να δοθεί απάντηση σε κάποια απορία.

…………………»

Χρήστος Δ. ΤσατσαρώνηςrnΕξάρχεια, ΑθήναrnΜολάοι, Λακωνία