Από την Ανθολογία Επιστημονικής Φαντασίας και τις εκδόσεις Ωρόρα και τον τόμο "ιστορίες από το κοντινό μέλλον" διάλεξα ένα διήγημα "Το δαιμονικό αυτοκίνητο" το οποίο είχα διαβάσει πολύ παλιά και πρόσφατα έκανα επανάληψη.
Αυτοκίνητα του μέλλοντος, που τρέχουν ανεξάρτητα σε πεδιάδες και κρύβονται σε σπηλιές...
...." Εκοψαν κι άλλο ταχύτητα.
"Τα μπέρδεψα, Σαμ. Νομίζω ότι έχασα τα ίχνη."
"Θ πρέπει να έχει κάποιο καταφύγιο εδώ κοντά - μια σπηλιά ή κάτι τέτοιο - όπου να μπορεί να καλύπτεται από την εναέρια ανίχνευση. Αποκλείεται να είχε γλυτώσει αλλιώς, ολα αυτά τα χρόνια"
.......
Μετά από μισή ώρα, η νύχτα είχε εντελώς χαθεί πίσω από τα βουνά. Στα δεξιά του, το φως του ήλιου πλημμύρισε την πεδιάδα. Ο Μέρντοκ έβγαλε ένα ειδικό θερμός ζεστού καφέ, του τύπου χρησιμοποιούσαν κάποτε οι αστροναύτες,
"Σαμ, νομίζω πως βρήκα κάτι."
"Τι; Πού;"
"Μπροστά και στα αριστερά αυτού του μεγάλου βράχου, υπάρχει κάποια κατηφοριά με ένα άνοιγμα στη μια της άκρη.
"Επάνω του λοιπόν, μωρό μου! Εχε έτοιμες τις ρουκέτες σου"
Έκαναν τον γύρο του βράχου και έστριψαν προς την κατηφοριά.
"Μια σπηλιά ή σήραγγα" είπε ο Μέρντοκ. "Προχώρα αργά".
"Θερμότητα! Μπορώ πάλι να ανιχνεύσω!"
"Βλέπω και σημάδια από ρόδες. Είναι πάρα πολλά" πρόσθεσε ο Μέρντοκ. "Εδώ είμαστε!"
Κινήθηκαν προς το άνοιγμα.
"Συνέχισε, αλλά πολύ αργά" διέταξε ο Μέρντοκ το αυτοκίνητο. "Τίναξε στον αέρα το πρώτο πράγμα που θα κινηθεί"
Πέρασαν από τη βραχώδη είσοδο και βρέθηκαν να κινούνται πάνω σε αμμο. Η Τζένι έσβησε τους κανονικούς προβολείς της και άναψε τους υπέρυθρους. Ο Μέρντοκ παρατήρησε την σπηλιά. Είχε ύψος περίπου 7 μέτρα και αρκετό πλάτος για να περάσουν τρία αυτοκίνητα το ένα δίπλα στο άλλο. Το αμμώδες έδαφος ξανάγινε πέτρα, αλλά ήταν αρκετά λείο και επίπεδο.
Μετά από λιγη ώρα, πήρε κλιση προς τα πάνω.
"Βλέπω φως μπροστά"
"Το ξέρω"
"Ενα κομμάτι του ουρανού νομίζω"
Προχώρησαν αργά προς τα εκεί, ενώ η μηχανή της Τζένι έβγαζε μονάχα ένα ανεπαίσθητο ψίθυρο μέσα στην μεγάλη σπηλιά.
................................
Συγγραφέας του διηγήματος ο ΡότζερΖελάζνι