e – εκδ. Παρίσι 1864) είναι το πιο γνωστό λογοτεχνικό κείμενο «σχετικό» με τη σπηλαιολογία. Η ιστορία έχει ως εξής: nΣτην πόλη του Αμβούργου, στη Γερμανία, ένα μεσημέρι επιστρέφει στο σπίτι του ο γεωλόγος Otto Lindenbrock, καθηγητής πανεπιστημίου στην έδρα της ορυκτολογίας. Παρουσιάζει στον φιλοξενούμενο ανιψιό και προστατευόμενο του Axel (επίσης γεωλόγο), ένα σπάνιο βιβλίο του 12ου αιώνα με θέμα το χρονικό Νορβηγών βασιλέων της Ισλανδίας, που αγόρασε από ένα Εβραίο παλαιοβιβλιοπώλη. Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο μέσα από τις σελίδες πέφτει ένα κομμάτι παλιάς περγαμηνής με ένα μικρό κείμενο γραμμένο στη ρουνική αλφάβητο. Ψάχνοντας για το συγγραφέα, βρίσκουν σε μια γωνία της περγαμηνής την υπογραφή του. Πρόκειται για τον A
e Saknussemm, το διάσημο Ισλανδό αλχημιστή του 16ου αιώνα. Αναλύοντας τις δυνατότητες ερμηνείας του κειμένου αποφασίζουν να το αποδώσουν στα Λατινικά. Όμως αυτό που προκύπτει είναι τελείως ακατάληπτο και γρήγορα γίνεται φανερό ότι το κείμενο είναι κωδικοποιημένο. Μετά από συνεχείς, πυρετώδεις αλλά αποτυχημένες προσπάθειες να αποκωδικοποιήσει το κείμενο, ο καθηγητής Lindenbrock απελπίζεται ενώ ο ανιψιός Axel τυχαία βρίσκει το κλειδί του κώδικα, ερμηνεύει το κείμενο, μένει έκθαμβος και δεν το αποκαλύπτει στο θείο του γιατί φοβάται τις συνέπειες. Τελικά υποκύπτει. Το κείμενο λέει: nnΚατέβα στον κρατήρα του Yocul του Sneffels, nεκεί όπου πέφτει πριν από τις καλένδες του Ιουλίου nο ίσκιος του Scartaris nατρόμητε ταξίδι και θα φτάσεις στο κέντρο της Γης. nΕγώ τα κατάφερα. A
e Saknussemm. nnΚαι βέβαια συμβαίνει αυτό που ο Axel φοβόταν. Ο θείος του δίνει αμέσως εντολή να ξεκινήσουν για…. το ταξίδι στο κέντρο της γης! nΠάνε στην Ισλανδία, εκεί που βρίσκεται το συγκρότημα ηφαιστειακών κρατήρων Sneffels την κατάλληλη εποχή (τέλος Ιουνίου ώστε να είναι εκεί στις καλένδες – την πρώτη μέρα - του Ιουλίου) και έχοντας μαζί τους έναν τοπικό οδηγό, τον Hans, φθάνουν στο σημείο όπου η σκιά της κορυφής Scartaris υποδεικνύει το σωστό σημείο εισόδου. Κατεβαίνουν, χρησιμοποιώντας σχοινιά και μια «πρωτότυπη» τεχνική, ένα βάραθρο βάθους σχεδόν 1000 μέτρων και από τον πυθμένα του εισέρχονται στο εσωτερικό της γης. Ταξιδεύουν εκεί για περίπου οκτώ εβδομάδες, συναντούν αναρίθμητες δυσκολίες και αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα και κινδύνους αλλά και αντικρίζουν απίστευτη ομορφιά, εξερευνούν και ανακαλύπτουν ανεξερεύνητους κόσμους με την προσωπικότητα του A
e Saknussemm πανταχού παρούσα αφού συνεχώς συναντούν σημάδια τη δικής του πρώτης εξερεύνησης, 300 χρόνια πριν και παίρνουν κουράγιο. Στο τέλος επιστρέφουν στην επιφάνεια με ένα τελείως απροσδόκητο τρόπο και σε σημείο πολύ… διαφορετικό από αυτό της εισόδου! nΈνα συναρπαστικό βιβλίο (όπως όλα άλλωστε του θείου Ιούλιου) που, ας χρησιμοποιήσουμε το κλισέ, «δεν πρέπει να λείπει» από τις βιβλιοθήκες των σπηλαιολόγων. nnΑκολουθούν αποσπάσματα.nnΣημείωση 2: τα αποσπάσματα comic είναι (βεβαίως) από το ομώνυμο «Κλασσικό Εικονογραφημένο»
Εξωτερική εικόνα στο αρχικό post: http://www.postimage.org/Pq1tDINi.jpg
«….rnΤην επόμενη μέρα είχαμε κιόλας ξεχάσει τις κακοτυχίες μας. Το πρώτο πράγμα που με κατέπληξε ήταν ότι δε διψούσα πια, κι αναρωτιόμουν γιατί. Την απάντηση στην ερώτησή μου την έδωσε το ρυάκι που κυλούσε κελαρυστό στα πόδια μου.rnΓευματίσαμε και ήπιαμε απ' αυτό το θαυμάσιο σιδηρούχο νερό. Αισθανόμουν ανανεωμένος κι αποφασισμένος να φτάσω πολύ μακριά. Ποιος λόγος υπήρχε άραγε για να μην πραγματοποιήσει τα σχέδιά τον ένας άνθρωπος που ήξερε τι ήθελε, όπως ο θείος μου, ιδίως όταν είχε στο πλευρό τον ένα φιλότιμο οδηγό σαν τον Χανς και έναν ανιψιό «αποφασιστικό» σαν εμένα; Τέτοιες ωραίες ιδέες περνούσαν απ' το μυαλό μου! Αν μου πρότεινε κανείς εκείνη τη στιγμή να ξανανέβω στην κορφή του Σνέφελς, θα αρνιόμουν αγανακτισμένος.rnΕν πάση περιπτώσει, το μόνο που είχαμε να κάνουμε ήταν να κατηφορίσουμε.rn-Εμπρός! φώναξα κι ο τόνος ενθουσιασμού που υπήρχε στη φωνή μου ξύπνησε την αρχαία ηχώ που κοιμόταν στα έγκατα της Γης.rnΤην Πέμπτη, στις οκτώ το πρωί, η πορεία μας ξανάρχισε. O γρανιτένιος διάδρομος, πονυ σχημάτιζε ελικοειδείς στροφές, παρουσίαζε απότομες γωνίες κι ήταν μπερδεμένος σαν λαβύρινθος σε γενικές γραμμές όμως είχε σταθερή κατεύθυνση προς τα νοτιοδυτικά. O θείος μου δεν έπαυε να συμβουλεύεται με προσοχή την πυξίδα του, για να υπολογίζει την απόσταση που είχαμε διανύσει.rnH σήραγγα βυθιζόταν προς τα κάτω με τρόπο σχεδόν οριζόντιο, παρουσιάζοντας μια κατωφέρεια που δεν ξεπερνούσε τη μία ίντσα ανά μέτρο. Το ρυάκι κυλούσε ορμητικά κελαρύζοντας στα πόδια μας. Μου θύμιζε ένα φιλικό ξωτικό που μας οδηγούσε στα βάθη της Γης, και με το ένα χέρι χάιδευα τη χλιαρή ναϊάδα που συνόδευε τα βήματά μας με τα τραγούδια της. H καλή μου διάθεση έβρισκε μια διέξοδο πρώτης τάξεως στη μυθολογία.rn'Οσο για το θείο μου, βλαστημούσε το δρόμο που ανάγκαζε εκείνον, «έναν άνθρωπο της καθέτου» , ν' ακολουθεί οριζόντια πορεία. O δρόμος του γινόταν ολοένα και μακρύτερος και, αντί να γλιστράει κατά μήκος της ακτίνας της Γης, για να χρησιμοποιήσω την έκφρασή τον, προχωρούσε ακολουθώντας την υποτείνουσα. Δεν είχαμε όμως περιθώρια επιλογής και δεν έπρεπε να παραπονιόμαστε, όσο αργός κι αν ήταν ο ρυθμός με τον οποίο πλησιάζαμε στο κέντρο της Γης.rnΆλλωστε, από καιρό σε καιρό η κατωφέρεια γινόταν πιο έντονη η ναϊάδα άρχιζε να κατρακυλάει σιγομουρμουρίζοντας κι εμείς την ακολουθούσαμε όλο και πιο κάτω.rnΣε γενικές γραμμές, εκείνη τη μέρα και την επόμενη διασχίσαμε μεγάλη απόσταση οριζοντίως, αλλά σχετικά μικρή από πλευράς καθόδου.rnΤο βράδυ της Παρασκευής 10 Ιουλίου έπρεπε, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις μας, να βρισκόμαστε τριάντα λεύγες νοτιοανατολικά τον Ρέυκιαβικ και σε βάθος δυόμισι λευγών.rnΤότε, κάτω απ' τα πόδια μας είδαμε να χάσκει ένα αρκετά τρομακτικό βάραθρο. O θείος μου δεν μπόρεσε να κρατηθεί και να μη χειροκροτήσει μόλις διέκρινε πόσο απότομες ήταν οι πλευρές τον.rn-Να πώς θα φτάσουμε πολύ μακριά, φώναξε, και μάλιστα χωρίς να δυσκολευτούμε, γιατί οι προεξοχές αυτού τον βράχου σχηματίζουν μια αληθινή σκάλα!rnO Χανς τακτοποίησε τα σκοινιά έτσι, ώστε να μην υπάρχει κίνδυνος ατυχήματος. Άρχισε η κατάβαση. Δεν τολμώ να την αποκαλέσω επικίνδυνη, γιατί είχα ήδη εξοικειωθεί με τα γυμνάσια αυτού του είδους.rnΑυτό το βάραθρο ήταν μια κατακόρυφη ρωγμή μες στο βράχο, από κείνες που τις ονομάζουν «ρήγματα». Απ' ό,τι φαίνεται, είχε προκληθεί κατά τη συστολή του σκελετού που στηρίζει το γήινο οικοδόμημα, την εποχή που ψυχόταν. Αν υποθέσουμε ότι το βάραθρο αυτό χρησίμεψε κάποτε ως δίοδος των ηφαιστειακών υλών που ξερνούσε το Σνέφελς, δεν μπορούσα να εξηγήσω το γεγονός ότι η λάβα δεν είχε αφήσει εδώ τα ίχνη της. Κατεβαίναμε ακολουθώντας, κατά κάποιο τρόπο, τις στροφές μιας πέτρινης βίδας που θα 'λεγε κανείς ότι είχε γίνει από ανθρώπινα χέρια.rn'Ημασταν υποχρεωμένοι να σταματάμε κάθε τέταρτο, για να ξεκουραζόμαστε και να ξεμουδιάζουμε τα γόνατά μας. Τότε καθόμασταν σε κάποια προεξοχή του βράχου, με τα πόδια μας να κρέμονται, κουβεντιάζαμε τρώγοντας και σβήναμε τη δίψα μας στο ρυάκι.rnΕννοείται πως, στο εσωτερικό αυτού τον ρήγματος, το Χανς-μπαχ είχε μεταβληθεί σε καταρράκτη, χάνοντας ένα μεγάλο μέρος τον αρχικού του όγκού αρκούσε όμως - και με το παραπάνω- για να ξεδιψάμε. Άλλωστε, όταν το έδαφος θα γινόταν ομαλότερο, θα ξανάβρισκε κι εκείνο την ήρεμη ροή του. Εκείνη τη στιγμή μου θύμιζε το σπουδαίο θείο μου, με την ανυπομονησία και τις εκρήξεις οργής τον, ενώ, όταν το έδαφος δεν είχε τόση κατωφέρεια, έμοιαζε περισσότερο με το γαλήνιο Ισλανδό κυνηγό.rnΣτις 11 και στις 12 Ιουλίου ακολουθήσαμε τις σπείρες αυτού του ρήγματος, με αποτέλεσμα να χωθούμε άλλες δυο λεύγες κάτω από την επιφάνεια της Γης, πράγμα που σήμαινε ότι βρισκόμασταν σχεδόν πέντε λεύγες κάτω απ' την επιφάνεια της θάλασσας. Στις 13 όμως, κατά το μεσημέρι, το ρήγμα, πού προχωρούσε προς τα νοτιοανατολικά, έγινε πολύ ομαλότερο, παρουσιάζοντας μια κλίση μόλις σαράντα πέντε μοιρών περίπού.rnH πορεία μας έγινε λοιπόν ευκολότερη και απίστευτα μονότονη. Πώς αλλιώς να γινόταν; Δεν υπήρχε εναλλαγή του τοπίου για να ομορφαίνει το ταξίδι μας.rnΤέλος, την Τετάρτη στις 15 βρισκόμασταν επτά λεύγες κάτω απ' τη γη και πενήντα λεύγες μακριά απ' το Σνέφελς. Παρ' όλο που ήμασταν κάπως κουρασμένοι, η υγεία μας βρισκόταν σε ικανοποιητικότατα επίπεδα και το ταξιδιωτικό φαρμακείο είχε παραμείνει ως εκείνη τη στιγμή ανέπαφο.rnΚάθε μία ώρα, ο θείος μου σημείωνε τις ενδείξεις της πυξίδας, του χρονόμετρου, τον μανόμετρου και του θερμόμετρου, τις οποίες αργότερα δημοσίευσε μαζί με το επιστημονικό χρονικό τον ταξιδιού τον. Είχε λοιπόν τη δυνατότητα να γνωρίζει επακριβώς τη θέση του. 'Οταν μου ανακοίνωσε ότι η οριζόντια απόσταση που είχαμε διανύσει έφτανε τις πενήντα λεύγες, δεν μπόρεσα να συγκρατήσω ένα επιφώνημα έκπληξης.rn-Τι συμβαίνει λοιτιόν; με ρώτησε.rn-Τίποτα, μια σκέψη έκανα μόνο.rn-Τι σκέψη, αγόρι μού;rn-'Οτι, αν οι υπολογισμοί μού είναι σωστοί, δεν πρέπει να βρισκόμαστε πια κάτω από την Ισλανδία.rn-'Ετσι λες;rn-Είναι εύκολο να το διαπιστώσουμε.rn'Εκανα τους υπολογισμούς μου με το διαβήτη πάνω στο χάρτη.rn-Δεν έκανα λάθος, είπα. 'Εχουμε περάσει το ακρωτήριο Πόρτλαντ, και το γεγονός ότι έχουμε διανύσει πενήντα λεύγες σημαίνει ότι αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε κάτω από τη θάλασσα.
Εξωτερική εικόνα στο αρχικό post: http://www.postimage.org/aV1rz68r.jpg
-Κάτω από τη θάλασσα, αποκρίθηκε ο θείος μου τρίβοντας τα χέρια του.rn-Αυτό σημαίνει, φώναξα, ότι πάνω απ' τα κεφάλια μας απλώνεται ο ωκεανός!rn-Μπα! Τίποτα πιο φυσιολογικό απ' αυτό, Άξελ! Μήπως και στο Νιουκάσλ δεν υπάρχουν ανθρακωρυχεία που βρίσκονται κάτω απ' τα κύματα;rnΜπορεί ο καθηγητής να θεωρούσε αυτή την κατάσταση πολύ απλή, αλλά η σκέψη ότι περιπλανιόμουν κάτω απ' τις υδάτινες μάζες δεν έφευγε στιγμή απ' το μυαλό μου. Κι ωστόσο, είτε οι κοιλάδες και τα βουνά της Ισλανδίας κρέμονταν πάνω απ' τα κεφάλια μας είτε τα κύματα του Ατλαντικού, σε γενικές γραμμές ήταν το ίδιο και το αυτό απ' τη στιγμή πού ο γρανιτένιος σκελετός της Γης ήταν στέρεος και συμπαγής. 'Οσο για τα υπόλοιπα, συνήθισα αμέσως στην ιδέα, γιατί αυτός ο διάδρομος, άλλοτε ευθύγραμμος κι άλλοτε ελικοειδής, παρ' όλη την κατωφέρεια και τις στροφές του, μας πήγαινε ολοένα και βαθύτερα, οδηγώντας μας σε μεγάλα βάθη.rnΤέσσερις μέρες αργότερα, το βράδυ του Σαββάτου 18 Ιουλίου, φτάσαμε σ' ένα μέρος που έμοιαζε με τεράστια σπηλιά. O θείος μου έδωσε στον Χανς τον εβδομαδιαίο του μισθό των τριών ρίξνταλ και συμφωνήσαμε ότι η επομένη θα ήταν μέρα ανάπαυλας.rnΤην Κυριακή το πρωί ξύπνησα λοιπόν χωρίς τη συνηθισμένη μου έγνοια ότι έπρεπε να αναχωρήσουμε το συντομότερο. Αυτή η αίσθηση δεν έπαυε να είναι ευχάριστη, κι ας βρισκόμασταν στα βάθη της αβύσσου. Είχαμε συνηθίσει άλλωστε να ζούμε σαν τρωγλοδύτες. Δε σκεφτόμουν πια ούτε στιγμή τον ήλιο, τ' αστέρια, το φεγγάρι, τα δέντρα, τα σπίτια, τις πόλεις, όλα αυτά τα περιττά πράγματα, τα οποία ένας άνθρωπος πού ζει στη γη και ατενίζει στον ουρανό τη σελήνη έχει μάθει να θεωρεί αναγκαία. Τώρα που είχαμε γίνει τυφλοπόντικες, νιώθαμε αποστροφή για όλα τούτα τα άχρηστα θαύματα.rnH σπηλιά σχημάτιζε μια ευρύχωρη αίθουσα. Στο έδαφός της από γρανίτη κυλούσε ήρεμο το πιστό μας ρυάκι. Σε τόση απόσταση από την πηγή τον, το νερό του έπαιρνε πια τη θερμοκρασία τον περιβάλλοντος, κι έτσι μπορούσαμε να το πίνουμε άνετα.rnΜετά το γεύμα, ο καθηγητής θέλησε να αφιερώσει μερικές ώρες για να βάλει σε τάξη τις καθημερινές τον σημειώσεις.rn-Καταρχήν, είπε, θα κάνω κάποιους υπολογισμούς, ώστε να προσδιορίσω με ακρίβεια το στίγμα μας. Θέλω στο γυρισμό να είμαι σε θέση να χαράξω ένα χάρτη τον ταξιδιού μας ένα είδος κατακόρυφης χαρτογράφησης της υδρογείου, πού θα δώσει το περίγραμμα της αποστολής μας.rn-Αυτό θα 'ναι πολύ ενδιαφέρον, θείε μου είστε όμως βέβαιος ότι οι παρατηρήσεις που κάνετε είναι σε αρκετά μεγάλο βαθμό ακριβείς;rn-Ναι. Σημείωσα σχολαστικά τις γωνίες και τις κλίσεις τον εδάφούς. Είμαι σίγουρος ότι δεν κάνω λάθος. Ας δούμε πρώτα πρώτα πού βρισκόμαστε. Πάρε την πυξίδα και δες την ένδειξή της.
Εξωτερική εικόνα στο αρχικό post: http://www.postimage.org/aV1rzCzi.jpg
Κοίταξα το όργανο και, αφού το παρατήρησα προσεκτικά, αποκρίθηκα:rn-Ανατολικά - ένα τέταρτο νοτιοανατολικά.rn-Ωραία! έκανε ο καθηγητής σημειώνοντας την ένδειξη και κάνοντας μερικούς γρήγορούς υπολογισμούς. Απ' αυτό συμπεραίνω ότι έχουμε διανύσει ογδόντα πέντε λεύγες απ' το σημείο εκκίνησής μας.rn-Τότε λοιπόν ταξιδεύουμε κάτω απ' τον Ατλαντικό.rn-Ακριβώς.rn-Κι αυτή τη στιγμή ίσως να ξεσπάει, πάνω απ' τα κεφάλια μας, μια καταιγίδα και τα καράβια να χορεύουν πάνω στα κύματα, στη δίνη μιας λαίλαπας;rn-Πιθανόν.rn-Κι οι φάλαινες να χτυπούν με την ουρά τους τοίχους της φυλακής μας;rn-Μείνε ήσυχος, Άξελ, δεν υπάρχει φόβος να την γκρεμίσουν. Ας επανέλθουμε όμως στους υπολογισμούς μας. Βρισκόμαστε νοτιοανατολικά, σε απόσταση ογδόντα πέντε λευγών από τη βάση τον Σνέφελς και, σύμφωνα με τις προηγούμενες σημειώσεις μου, εκτιμώ ότι είμαστε σε βάθος δεκάξι λευγών κάτω από την επιφάνεια της Γης.rn-Δεκάξι λεύγες! φώναξα.rn-Το δίχως άλλο.rn-Μα έχουμε φτάσει στο μεγαλύτερο βάθος κάτω από την επιφάνεια της Γης που καταγράφτηκε ποτέ στα επιστημονικά χρονικά!rn-Δε λέω όχι.rn-Κι εδώ, σύμφωνα με το νόμο της αυξανόμενης θερμότητας, η θερμοκρασία θα έπρεπε να ξεπερνά τους χίλιους πεντακόσιους βαθμούς!rn-«Θα έπρεπε», αγόρι μου.rn-Κι όλος αυτός ο γρανίτης δε θα βρισκόταν σε στερεά μορφή, αλλά σε τήξη...rn-Βλέπεις ότι δε συμβαίνει τίποτ' απ' όλα αυτά κι ότι, ως συνήθως, τα γεγονότα διαψεύδουν τις θεωρίες;rn-Είμαι υποχρεωμένος να συμφωνήσω, αλλά, τέλος πάντων, όλα τούτα μ' αφήνουν κατάπληκτο.rn-Τι δείχνει το θερμόμετρο;rn-Είκοσι επτά βαθμούς και έξι δέκατα.rn-Υπολείπονται λοιπόν χίλιοι τετρακόσιοι εβδομήντα τέσσερις βαθμοί και τέσσερα δέκατα για να δικαιωθούν οι επιστήμονες. Συνεπώς, η θεωρία για τη σταδιακή αύξηση της θερμοκρασίας είναι λάθος. Επομένως, ο Χάμφρυ Ντέιβυ είχε δίκιο. Κι άρα είχα κι εγώ δίκιο που δε σε άκουσα. Τι έχεις ν' απαντήσεις σ' όλα αυτά;rn-Τίποτα.
Εξωτερική εικόνα στο αρχικό post: http://www.postimage.org/aV1rA0vJ.jpg
Για να πω την αλήθεια, είχα πολλά πράγματα να σχολιάσω. Δεν παραδεχόμουν επ' ουδενί τη θεωρία τον Χάμφρυ Ντέιβυ κι εξακολουθούσα να πιστεύω στην ύπαρξη της εσωτερικής θερμότητας, παρ' ότι δεν την είχα νιώσει ακόμα. Στην πραγματικότητα, προτιμούσα να πιστεύω ότι ο κρατήρας αυτού του σβησμένου ηφαιστείου, που καλυπτόταν εσωτερικά από ένα δύστηκτο επίχρισμα λάβας, δεν επέτρεπε στη θερμότητα να διαπεράσει τα τοιχώματά του.rnΜου αρκούσε όμως να παίρνω τα πράγματα όπως έρχονταν, παρ' όλο που εξακολουθούσα ν' αναζητώ καινούρια επιχειρήματα.rn-Θείε μου, ξανάπα, Θεωρώ τούς υπολογισμούς σας απόλυτα ακριβείς, αλλά επιτρέψτε μου ένα τεκμηριωμένο συμπέρασμα.rn-Λέγε, αγόρι μου. Με την άνεσή σου.rn-Στο σημείο όπου βρισκόμαστε, στο γεωγραφικό πλάτος της Ισλανδίας, η ακτίνα της Γης είναι περίπού χίλιες πεντακόσιες ογδόντα τρεις λεύγες, έτσι;rn-Χίλιες πεντακόσιες ογδόντα τρεις λεύγες και ένα τρίτο.rn-Ας το στρογγυλέψουμε στις χίλιες εξακόσιες λεύγες. Κι από ένα ταξίδι χιλίων εξακοσίων λευγών, εμείς έχουμε κάνει μόνο δώδεκα;rn-'Οπως τα λες.rn-Κι αυτό, διανύοντας μια διαγώνιο ογδόντα πέντε λευγών;rn-Ακριβώς.rn-Σε διάστημα περίπου είκοσι ημερών;rn-Σε διάστημα είκοσι ημερών.rn-Επομένως, οι δεκάξι λεύγες αποτελούν το ένα εκατοστό της ακτίνας της Γης. Αν συνεχίσουμε έτσι, Θα μας πάρει δυο χιλιάδες μέρες ή περίπου πεντέμισι χρόνια για να κατέβουμε.rnO καθηγητής δεν απάντησε.rn-Χωρίς να υπολογίζουμε ότι, αν σε μια κατακόρυφη πορεία δεκάξι λευγών αντιστοιχούν ογδόντα στην ευθεία, αυτό μας κάνει οκτώ χιλιάδες λεύγες με κατεύθυνση προς τα νοτιοανατολικά, πράγμα που σημαίνει ότι θα 'χουμε βγει προ πολλού στην επιφάνεια από κάποιο σημείο της περιφέρειας της Γης πριν προλάβουμε να φτάσουμε στο κέντρο της!rn-Στο διάβολο οι υπολογισμοί σου! αποκρίθηκε ο θείος μου με μια χειρονομία που φανέρωνε το θυμό τον. Στο διάβολο οι υποθέσεις που κάνεις! Πού στηρίζονται; Ποιός σου είπε ότι αυτή η δίοδος δεν οδηγεί κατευθείαν στον προορισμό μας; Άλλωστε, έχω κι ένα προηγούμενο. Αυτό πού κάνω το 'κανε πριν από μένα και κάποιος άλλος και, αν εκείνος πέτυχε το στόχο τον, τότε θα τον πετύχω κι εγώ!rn-Το εύχομαι μα, επιτέλούς, αν μου επιτρέπετε...rn- Αν πρόκειται να συνεχίσεις να παραλογίζεσαι κατ' αυτό τον τρόπο, το μόνο που σου επιτρέπω είναι να σωπάσεις, Άξελ.rnΔιέκρινα ότι ο τρομερός καθηγητής ήταν έτοιμος να μεταμορφωθεί και πάλι σε θείο, και θεώρησα το θέμα λήξαν.rn-Τώρα, ξανάπε, κοίταξε το βαρόμετρο. Τι δείχνει;rn-Πολύ υψηλή πίεση.rn-Ωραία. Βλέπεις λοιπόν ότι, κατεβαίνοντας λίγο λίγο προς τα κάτω και συνηθίζοντας προοδευτικά την πυκνότητα αυτής εδώ της ατμόσφαιρας, δεν υποφέρουμε καθόλου.rn-Καθόλου, αν εξαιρέσουμε τους πόνους στ' αυτιά.rn-Δεν είναι τίποτα, και θα εξαφανιστούν εντελώς αν αρχίσεις ν' αναπνέεις έτσι, ώστε ο εξωτερικός αέρας να έρχεται σε γρήγορη επαφή με τον αέρα πού περιέχεται στους πνεύμονες σου.rn-Τέλεια, απάντησα, αποφασισμένος καθώς ήμουν να μην εναντιωθώ ποτέ πια στο θείο μου. 'Οσο βυθίζεσαι μάλιστα σ' αυτή την πυκνή ατμόσφαιρα, νιώθεις αληθινή ευχαρίστηση. 'Εχετε παρατηρήσει την ταχύτητα με την οποία μεταδίδεται ο ήχος;rn-Βεβαίως. Εδώ, μέχρι κι ένας κουφός θα άκουγε θαυμάσια.rn-Αυτή η πυκνότητα θα αυξηθεί όμως κι άλλο, έτσι δεν είναι;rn-Ναι, σύμφωνα μ' ένα νόμο που δεν έχει καθοριστεί ακόμα πλήρως. Είναι γεγονός ότι η ένταση της βαρύτητας θ' αρχίσει να μειώνεται καθώς θα κατεβαίνουμε. Όπως ξέρεις, το σημείο όπου η επίδρασή της γίνεται ιδιαίτερα αισθητή είναι η επιφάνεια της Γης, και στο κέντρο της γήινης σφαίρας τα αντικείμενα δεν έχουν πια βάρος.rn-Το ξέρω πέστε μου όμως, ο αέρας αυτός δε θα καταλήξει στο τέλος να έχει πυκνότητα ίση μ' εκείνη του νερού;rn-Σίγουρα, αν η πίεση που ασκείται είναι της τάξης των επτακοσίων δέκα ατμοσφαιρών.rn-Και πιο κάτω;rn-Και πιο κάτω, η πυκνότητα θα αυξηθεί ακόμα περισσότερο.rn-Πώς θα κατέβουμε τότε;rn-Ε λοιπόν, θα βάλουμε χαλίκια στις τσέπες μας.rn-Μα την πίστη μου, θείε μού, έχετε πάντα έτοιμη την απάντηση! .rnΔεν τόλμησα να προχωρήσω άλλο στο πεδίο των υποθέσεων, γιατί θα προσέκρουα και πάλι σε κάτι που θα 'ταν αδύνατο να συμβεί, το οποίο θα 'κανε τον καθηγητή να πεταχτεί επάνω.rn'Ηταν φανερό ωστόσο ότι ο αέρας, σε συνθήκες πίεσης που μπορούσαν να φτάσουν σε επίπεδο χιλιάδων ατμοσφαιρών, θα έπαιρνε στο τέλος στερεά μορφή και τότε, αν υποθέσουμε ότι τα κορμιά μας θ' άντεχαν σ' ένα τέτοιο περιβάλλον, Θα έπρεπε να σταματήσουμε, όσα επιχειρήματα κι αν υπήρχαν που θα υποστήριζαν το αντίθετο.rnΔε θέλησα πάντως να μνημονεύσω αυτό το επιχείρημα. O θείος μου θα με αποστόμωνε, όπως πάντα, με τον αιώνιο Σάκνουσσεμ. Ένα προηγούμενο που δεν είχε καμιά απολύτως αξία, αφού, ακόμα κι αν δεχόμασταν ότι το ταξίδι του Ισλανδού σοφού αποτελούσε γεγονός αναμφισβήτητο, υπήρχε ένα πολύ απλό θέμα στο οποίο έπρεπε να δοθεί μια απάντηση:rnΤο 16ο αιώνα δεν είχαν εφευρεθεί ούτε το βαρόμετρο ούτε το μανόμετρο. Πώς μπόρεσε λοιπόν ο Σάκνουσσεμ να προσδιορίσει ότι είχε φτάσει στο κέντρο της Γης;rnΚρατούσα όμως τις αντιρρήσεις μου για τον εαυτό μου και περίμενα την εξέλιξη των γεγονότων.rnH υπόλοιπη μέρα κύλησε με μαθηματικούς υπολογισμούς και συζητήσεις. Εξακολουθούσα να συμφωνώ σε όλα τα θέματα με τον καθηγητή Λίντενμπροκ και ζήλευα την απόλυτη αταραξία του Χανς, που, χωρίς να νοιάζεται για την αιτία και το αποτέλεσμα, πήγαινε εκεί όπου τον οδηγούσε το πεπρωμένο του.
………………»
rnΧρήστος Δ. ΤσατσαρώνηςrnΕξάρχεια, Αθήνα