ia – C.S. Lewis, 1898-1963) σε εικονογράφηση Pauline Baynes και μετάφραση στα ελληνικά της Τζένης Μαστοράκη από τις εκδόσεις Κέδρος, Γ. Γενναδίου 3, 10678 Αθήνα, τηλ. 210 3809712, www.kedros.gr, mail: books@kedros.gr, ISBN: 978-960-04-002-1, Μάρτιος 2007.
Τα screenshots είναι από την ταινία της Disney.
Εξωτερική εικόνα στο αρχικό post: http://www.postimage.org/aVG2IJS.jpg
«…….rn«Μα δε μένω μακριά, να εδώ πιο κάτω», είπε ο Φαύνος, «η φωτιά θα βουίζει στο τζάκι μου – και έχει φρυγανιές – και σαρδέλες – και γλυκό».rn«Είναι πολύ ευγενικό από μέρους σας», είπε η Λούσυ, «αλλά δε θα μπορέσω να μείνω πολύ».rn«Αν στηριχτείτε στο μπράτσο μου, Κόρη της Εύας», είπε ο κύριος Τούμνους, «θα χωρέσουμε κι οι δύο κάτω απ’ την ομπρέλα. Έτσι μπράβο, αυτό είναι. Και τώρα – φύγαμε».rn….rnΈκαναν λίγο δρόμο και φτάσαν σ΄ένα μέρος όπου το έδαφος γινότανε τραχύ, με βράχια ολόγυρα και μικρά λοφάκια, όλο ανηφοριές και κατηφοριές. Στην καρδιά κάποιας μικρής κοιλάδας, ο κύριος Τούμνους έστριψε απότομα κι ετοιμάστηκε να περάσει μέσα από ένα ασυνήθιστα μεγάλο βράχο, αλλά την τελευταία στιγμή η Λούσυ ανακάλυψε πως την οδηγούσε στην είσοδο μιας σπηλιάς. Δυνατή φωτιά με κούτσουρα έκαιγε στο τζάκι και την έκανε να κλείσει για μια στιγμή τα μάτια της. Ο κύριος Τούμνους έσκυψε, έπιασε απ’ τη φωτιά ένα αναμμένο ξυλαράκι με μια όμορφη μικρή τσιμπίδα κι άναψε τη λάμπα. «Δε θ’ αργήσουμε καθόλου», είπε κι έβαλε το τσαγερό να βράσει.rnΗ Λούσυ σκέφτηκε πως ποτέ της δεν είχε μπει σε πιο όμορφο σπιτικό. Ήτανε μια σπηλιά από κόκκινη πέτρα, στεγνή και πεντακάθαρη, με χαλί στο πάτωμα. Είχε δύο μικρές καρεκλίτσες («μία για μένα και μία για κανένα φίλο», της εξήγησε ο κύριος Τούμνους), τραπέζι, ντουλάπι, και πάνω από την κορνίζα του τζακιού κρεμόταν η εικόνα ενός γέρο – Φαύνου με σταχτιά γενειάδα. Στη γωνία είχε μια πόρτα, που η Λούσυ φαντάστηκε ότι βγάζει στην κρεβατοκάμαρα του κυρίου Τούμνους και στον άλλο τοίχο ένα ράφι με βιβλία. Η Λούσυ τα περιεργάστηκε λιγάκι, ώσπου να ετοιμαστεί το τραπέζι. Είχαν κάτι μυστηριώδεις τίτλους, όπως ας πούμε, Ο βίος και το Έργον του Σιληνού, ή Οι Νύμφες και οι Συνήθειες τους, ή Άνθρωποι, Καλόγεροι και Θηροφύλακες: Μια μελέτη Λαϊκού Θρύλου, ή πάλι Είναι Μύθος ο Άνθρωπος;rn«Κόρη της Εύας, θαρρώ πως είμαστε έτοιμοι», είπε ο Φαύνος.rnΚι ήταν σπουδαίο τσάι, μα την αλήθεια. Είχε ένα όμορφο καφετί αβγουλάκι για τον καθένα τους, κι έπειτα σαρδέλες με φρυγανιά, και φρυγανιές με βούτυρο και φρυγανιές με μέλι, και στο τέλος ένα κεκάκι πασπαλισμένο με ζάχαρη. Κι όταν πια η Λούσυ κουράστηκε να τρώει, ο Φαύνος άρχισε να μιλάει. Ήξερε να λέει σπουδαίες ιστορίες για τη ζωή στο δάσος. Της είπε για τους χορούς που γίνονταν τα μεσάνυχτα και για τις Νύμφες που κατοικούν στα πηγάδια και τις Δρυάδες που ζουν στα δέντρα, και βγαίνουν όλες να χορέψουν με τους Φαύνους. Για το κυνήγι του Γαλατένιου Ελαφιού που, αν το’ πιανες σου εκπλήρωνε όλες σου τις επιθυμίες. Για ξεφαντώματα και για θησαυρούς που γύρευαν μαζί με τους άγριους Κόκκινους Νάνους, σε λαγούμια βαθιά και σπηλιές στα έγκατα του δάσους.rn…………..rn
Εξωτερική εικόνα στο αρχικό post: http://www.postimage.org/PqDxqc9.jpg
Εξωτερική εικόνα στο αρχικό post: http://www.postimage.org/PqDxCFS.jpg
rn
Εξωτερική εικόνα στο αρχικό post: http://www.postimage.org/gxj70V9.jpg
«Τί λέτε, πάμε στον κύριο Τούμνους;» είπε η Λούσυ. «Είναι ο καλός Φαύνος που σας έλεγα».rnΣυμφώνησαν όλοι και ξεκίνησαν γρήγορα, χτυπώντας τα πόδια τους για να ζεσταθούν. Η Λούσυ αποδείχτηκε πρώτης τάξεως αρχηγός. Στην αρχή φοβόταν μήπως δε βρει το δρόμο, αλλά θυμήθηκε πρώτα ένα παράξενο δέντρο σε μια μεριά, έπειτα ένα κούτσουρο παρακάτω, και σε λίγο τους έφερε σε τόπους απόκρημνους και τραχιούς, μπήκαν στη μικρή κοιλάδα και με τα πολλά βρήκαν την πόρτα της σπηλιάς του κυρίου Τούμνους. Εκεί όμως τους περίμενε μία φριχτή έκπληξη.rnΗ πόρτα ήταν βγαλμένη από τους μεντεσέδες της και την είχαν κάνει κομματάκια. Μέσα, η σπηλιά ήταν κρύα και σκοτεινή, και μύριζε υγρασία, σα σπίτι που έμεινε κάμποσο ακατοίκητο. Χιόνι είχε μπει από τη σπασμένη πόρτα κι ήταν τώρα σωριασμένο στο πάτωμα, ανάκατο με κάτι μαυραδάκια που, όπως αποδείχτηκε, ήταν τ’ αποκαΐδια και οι στάχτες από τη φωτιά. Φαινόταν πως κάποιος την είχε σκορπίσει στο δωμάτιο κι έπειτα την ποδοπάτησε για να σβήσει. Τα γυαλικά ήταν τσακισμένα στο πάτωμα και η εικόνα του πατέρα – Φαύνου κομμένη λουρίδες με το μαχαίρι.rn«Γυαλιά καρφιά τα κάνανε», είπε ο Έντμουντ. «Δε βγήκε τίποτα που ήρθαμε ως εδώ, τζάμπα ο κόπος».rnΤι ‘ναι τούτο;» έκανε ο Πήτερ σκύβοντας. Είχε προσέξει ένα χαρτάκι καρφωμένο στο πάτωμα πάνω από το χαλί.rn«Γράφει τίποτα;» ρώτησε η Σούζαν.rn«Ναι, θαρρώ πως κάτι γράφει», είπε ο Πήτερ, «μα δε βλέπω καλά να το διαβάσω σ’ αυτό το φως. Πάμε έξω».rnΒγήκαν όλοι στο φως της μέρας, μαζεύτηκαν γύρω απ’ τον Πήτερ, κι αυτός τους διάβασε τα παρακάτω:rnΟ πρώην ένοικος του σπηλαίου τούτου, Τούμνους ο Φαύνος, είναι υπό κράτησιν και περιμένει να δικασθεί με την κατηγορίαν της Εσχάτης Προδοσίας κατά της Αυτής Αυτοκρατορικής Μεγαλειότητας Τζάντις, Βασιλίσσης της Νάρνια, Πυργοδεσποίνης του Κάιρ Πάραβελ, Αυτοκρατείρας των Νησιών της Ερημιάς κ.λ.π. κ.λ.π., καθώς επίσης και διότι συνέδραμε τους εχθρούς της ως άνω Μεγαλειότητας, παρέσχεν άσυλον εις κατασκόπους και συνήψε φιλικές σχέσεις μετά Ανθρώπων. rnΥπογραφή: ΜΩΓΚΡΙΜ, Αρχηγός της Μυστικής Αστυνομίας. ΖΗΤΩ Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ!rn…………….»
rnΧρήστος Δ. ΤσατσαρώνηςrnΕξάρχεια, Αθήνα