Η σπηλιά του Tom Sawyer II
Συνέχεια από το προηγούμενο
«…………………….
Όταν τέλειωσε το κήρυγμα, η σύζυγος του Δικαστή Θάτσερ πλησίασε την κυρία Χάρπερ, που προχωρούσε προς την έξοδο, και της είπε:
«Τι γίνεται η Μπέκι μου, σκοπεύει να κοιμάται όλη μέρα; Φαντάζομαι πόσο θα κουράστηκε χτες».
«Η Μπέκι σας;»
«Ναι» είπε η κυρία Θάτσερ ανήσυχη, «δεν κοιμήθηκε σε σας χθες βράδυ;»
«Όχι!»
Η κυρία Θάτσερ έχασε το χρώμα της και σωριάστηκε στον πρώτο πάγκο που βρέθηκε μπροστά της. Τη στιγμή εκείνη ακριβώς περνούσε η θεία Πόλυ.
«Καλημέρα σας, κυρία Θάτσερ» είπε. «Καλημέρα σας, κυρία Χάρπερ. Ο ανιψιός μου ο Τομ δεν έχει γυρίσει ακόμα από χθες. Θα έμεινε, φαντάζομαι, σε κάποια από σας τη νύχτα, και τώρα φοβάται να 'ρθεί στην εκκλησία. Το παλιόπαιδο, χωρίς να με ειδοποιήσει!»
Η κυρία Θάτσερ κούνησε το κεφάλι της αδύναμα κι έγινε ακόμα πιο χλωμή.
«Δεν έμεινε στο σπίτι μας- ούτε στο δικό μου ούτε στης κυρίας Θάτσερ» είπε η κυρία Χάρπερ αρχίζοντας τώρα να ανησυχεί σοβαρά.
Η θεία Πόλυ θορυβήθηκε.
«Τζο, μήπως είδες πουθενά τον Τομ σήμερα το πρωί;»
«Όχι, κυρία.»
«Πότε τον είδες για τελευταία φορά;»
Ο Τζο προσπάθησε να θυμηθεί, αλλά δεν ήταν σίγουρος. Ο κόσμος σταμάτησε να προχωρεί προς την έξοδο. Άρχισαν να ψιθυρίζουν μεταξύ τους και όλα τα πρόσωπα έγιναν ανήσυχα. Ρωτήθηκαν τα παιδιά, ρωτήθηκαν οι νεαροί δάσκαλοι και δασκάλες.
Όλοι απάντησαν ότι δεν είχαν προσέξει αν ήταν στο πλοίο η Μπέκι και ο Τομ όταν γύριζαν. Ήταν σκοτάδι. Δε σκέφτηκαν να κοιτάξουν μήπως λείπει κανένας. Ένας νεαρός εξέφρασε το φόβο του ότι τα δυο παιδιά ήταν ακόμα στη σπηλιά! Η θεία Πόλυ άρχισε να κλαίει και να σφίγγει τα χέρια της με απελπισία.
Το νέο διαδόθηκε από στόμα σε στόμα, από παρέα σε παρέα, από γειτονιά σε γειτονιά. Μέσα σε πέντε λεπτά οι καμπάνες χτυπούσαν σαν τρελές και όλο το χωριό ήταν στο πόδι! Το χθεσινοβραδινό επεισόδιο στο Λόφο του Κάρντιφ πέρασε σε δεύτερο πλάνο, οι κακοποιοί ξεχάστηκαν και όλη η προσοχή στράφηκε στα δυο αγνοούμενα παιδιά. Σέλωσαν τα άλογα, έλυσαν τις βάρκες, έβαλαν μπρος τη μηχανή του ποταμόπλοιου και, πριν περάσει μισή ώρα, διακόσιοι άντρες κατευθύνονταν προς τη σπηλιά, είτε από την ξηρά είτε απ' το ποτάμι. Όλο το απόγευμα το χωριό έμοιαζε άδειο από κατοίκους και νεκρό. Πολλές γυναίκες επισκέφθηκαν τη θεία Πόλυ και την κυρία Θάτσερ και προσπαθούσαν να τις παρηγορήσουν. Μερικές απ' αυτές έκλαιγαν κιόλας μαζί τους, κι αυτό ήταν μεγαλύτερη παρηγοριά ακόμα κι απ' τα πιο ωραία λόγια. Όλη τη νύχτα περίμεναν νέα αλλά, όταν επιτέλους ξημέρωσε, το μόνο μήνυμα που ήρθε ήταν: Στείλτε κι άλλα κεριά και τρόφιμα. Η κυρία Θάτσερ κόντευε να τρελαθεί. Tο ίδιο και η θεία Πόλυ. Ο Δικαστής Θάτσερ έστελνε από τη σπηλιά όπου βρισκόταν μηνύματα ελπίδας και απαντοχής, αλλά αυτό δε βοήθησε και πολύ. Ο γερο-Ουαλός γύρισε σπίτι κατά τα ξημερώματα πασαλειμμένος με κεριά και λάσπες από πάνω ως κάτω και εξουθενωμένος. Βρήκε τον Χακ στο κρεβάτι που του είχε παραχωρήσει να ψήνεται στον πυρετό. Όλοι οι γιατροί είχανε πάει στη σπηλιά, γι' αυτό ήρθε η κυρία Ντάγκλας να περιποιηθεί τον άρρωστο. Δήλωσε ότι θα κάνει ότι περνάει από το χέρι της γιατί, είτε καλός είναι είτε κακός είτε τίποτα από τα δύο, ήταν κι αυτός πλάσμα του Θεού και κανένα πλάσμα του Θεού δεν πρέπει να παραμελείται. Ο Ουαλός είπε ότι ο Χακ είχε καλά στοιχεία μέσα του.
«Αυτό είναι βέβαιο» απάντησε η χήρα. «Είναι το σημάδι του θεού. Ο Θεός βάζει αυτό το σημάδι σε όλα τα δημιουργήματα του. Δεν το παραλείπει ποτέ.
Κατά το μεσημέρι γύρισαν κατάκοποι μερικοί από τη σπηλιά, αλλά οι πιο ανθεκτικοί έμειναν και συνέχισαν την αναζήτηση. Τα μόνα νέα ήταν ότι οι έρευνες είχαν επεκταθεί και σε μέχρι τώρα άγνωστα και απάτητα τμήματα της σπηλιάς. Ότι δε θα άφηναν ανεξερεύνητο κανένα σημείο της. Ότι σε όλα τα περάσματα, ακόμα και τα πιο στενά, έβλεπε κανείς δεξιά κι αριστερά τα κινούμενα φώτα αυτών που έκαναν τις έρευνες, και άκουγε τις φωνές τους και τις πιστολιές να αντηχούν μέσα στους σκοτεινούς διαδρόμους. Σ' ένα σημείο μακριά απ' το τμήμα της σπηλιάς που επισκέπτονταν οι τουρίστες είχαν βρεθεί πάνω στο βράχο γραμμένα με καπνιά από κερί τα ονόματα «ΜΠΕΚΙ» και «ΤΟΜ» και κάπου εκεί κοντά βρέθηκε και μια κορδέλα λερωμένη απ' τα κεριά. Η κυρία Θάτσερ αναγνώρισε την κορδέλα και αναλύθηκε σε λυγμούς. Είπε πως αυτό ήταν το τελευταίο απομεινάρι απ' το καημένο της το παιδί και ότι ήταν το πιο πολύτιμο ενθύμιο, γιατί ήταν το τελευταίο πράγμα που είχε ακουμπήσει την κορούλα της όταν ακόμα ήταν ζωντανή, πριν βρει τραγικό θάνατο μες στη σπηλιά. Μερικοί είπαν ότι πολλές φορές τύχαινε να δουν ένα φως από μακριά και να ορμήσουν προς τα κει με αναπτερωμένες τις ελπίδες τους, για να ανακαλύψουν σε λίγο ότι δεν ήταν τίποτα περισσότερο απ', το κερί κάποιου άλλου απ' την ομάδα τους.
Πέρασαν έτσι τρία μερόνυχτα πραγματικά τραγικά. Το χωριό είχε βυθιστεί στην απελπισία. Κανείς δεν είχε καρδιά για τίποτα. Η τυχαία ανακάλυψη ότι ο ιδιοκτήτης του Πανδοχείου της Εγκράτειας φύλαγε κρυφά στην αποθήκη του αλκοόλ, που σε άλλες περιπτώσεις θα το συζητούσαν για μέρες και μέρες, τώρα δεν τους έκανε καμιά εντύπωση. Σε μια αναλαμπή του, ο Χακ προσπάθησε να φέρει τη συζήτηση γύρω απ' τα πανδοχεία, και στο τέλος ρώτησε αδύναμα αν είχε ανακαλυφθεί τίποτα στο Πανδοχείο της Εγκράτειας όσον καιρό ήταν άρρωστος. Έτρεμε μέσα του πως θα άκουγε αυτό ακριβώς που φοβόταν.
«Ναι» είπε η κυρία Ντάγκλας.
«Τι; Τι ήταν αυτό;»
«Αλκοόλ! Το έκλεισαν τώρα το πανδοχείο. Ξάπλωσε, παιδί μου, τώρα, μη με στενοχωρείς.»
«Πέστε μου μόνο ένα πράγμα…….. μόνο ένα……… σας παρακαλώ! Ο Τομ Σόγερ το ανακάλυψε;»
«Σώπα, παιδί μου, μη μιλάς! Σ' το 'πα και πριν - δεν κάνει να μιλάς. Είσαι πολύ άρρωστος.»
Ώστε μόνο αλκοόλ είχαν βρει. Γιατί, αν έβρισκαν χρυσάφι, θα 'χε γίνει μεγάλος ντόρος. Πάει λοιπόν ο θησαυρός - αυτό ήταν. Γιατί όμως έκλαιγε η κυρία Ντάγκλας; Παράξενο, αλήθεια!
Τέτοιες σκέψεις σχηματίζονταν θαμπά μες στο μυαλό του. Γρήγορα όμως κουράστηκε και βυθίστηκε στον ύπνο. Η χήρα είπε μέσα της:
«Κοιμήθηκε το ταλαίπωρο. Άκου αν το βρήκε ο Τομ Σόγερ! Μακάρι να μπορούσε κάποιος να βρει τον Τομ Σόγερ! Αλλά πολύ φοβάμαι πως ελάχιστοι πια έχουν την πίστη ή το κουράγιο να συνεχίσουν τις έρευνες».
…………………………….»
Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
Εξάρχεια, Αθήνα