«Ντολόρες Κλέμπορν» Stephen King. Ένας διαφορετικός Stephen King είναι αλήθεια. Τόσο διαφορετικός που κάθε τόσο γύριζα το εξώφυλλο για να βεβαιωθώ. Καμία σχέση με τα προηγούμενα βιβλία αν και συμπεριλαμβάνεται στη σειρά Τρόμος και Φαντασία. Εκδόσεις «Το Κλειδί».
Παρ’ όλα αυτά το διάβασα μέσα σε δύο μεσημέρια και διέκρινα για μια ακόμα φορά την πένα του πραγματικά καλού συγγραφέα. Φυσικά όπως στα περισσότερα βιβλία του Κίνγ δεν λείπουν οι αναφορές στις σπηλιές.
« Αλλ’ είχαμε πια συνηθίσει η μια την άλλη. Είναι δύσκολο να το καταλάβει αυτό ένας άντρας. Κάτι μου λέει ότι η Νάνσι από δω, με το μπλοκ και το στυλό και το κασετόφωνό της καταλαβαίνει, αλλά φαντάζομαι πως δεν πρέπει να μιλάει. Είχαμε συνηθίσει η μία την άλλη, όπως φαντάζομαι μπορεί να συνηθίσουν δύο γριές νυχτερίδες να κρέμονται η μια δίπλα στην άλλη στην ίδια σπηλιά, αν και βέβαια δεν είναι επ’ ουδενί οι καλύτερες φίλες. Και στην πραγματικότητα , δεν θα αλλάζανε τόσο πολύ τα πράγματα. Αυτό που άλλαξε πιότερο ήτανε που κρέμαγα στην ντουλάπα τα κυριακάτικά μου δίπλα στα καθημερινά ρούχα μου, γιατί το φθινόπωρο του ’82 ήμουνα εκεί όλη τη μέρα, κάθε μέρα, όπως και τα περισσότερα βράδια….
Κάθε φορά που προσπαθούσα να βρω μια απάντηση, αυτή η φωνή μέσα μου άρχιζε να φωνάζει. «Δεν είναι δίκαιο» έλεγε «αυτό δεν ήτανε στην συμφωνία, έπρεπε να είναι νεκρός διάβολε, νεκρός».
«Βοήθεια Ντολόοοοοορες!» έλεγε η φωνή του. Ήτανε επίπεδη κι αντηχούσε σαν να φώναζε μέσα από καμιά σπηλιά. Άναψα το φως και προσπάθησα να κοιτάξω κάτω, αλλά δεν τα κατάφερα. Η τρύπα ήτανε στο κέντρο του καπακιού κι έτσι ο φακός μου έδειξε μονάδα το πάνω μέρος του πηγαδιού – μεγάλοι γρανιτένιοι βράχοι, γεμάτοι μούσκλια. Τα μούσκλια έμοιαζαν μαύρα και δηλητηριώδη στο φως του φακού.»