Ουμπέρτο Έκο, Το εκκρεμές του Φουκώ, Ελληνικά γράμματα, ISBN: 978-960-393-026-6
σελ. 190:
Αν μπορούσαμε να διεισδύσουμε με την όραση και να δούμε το εσωτερικό της γης, από πόλο σε πόλο, από τα πόδια μας ως τους αντίποδες, με τρόμο θα διακρίναμε μια μάζα διάτρητη από πελώριες σχισμές και σπηλιές.n(Τ. Μπάρνετ, Telluris Theoria Sacra, Άμστερνταμ, Wolters, 1694, σελ. 38 )
Παρακάτω περιγράφει πώς οι δραγόνοι κατεβαίνουν σε κάποιες στοές (σελ. 193):
Ο χρονικογράφος υμνεί τους θαρραλέους δραγόνους που εφοδιάζονται με λάμπες και σκοινιά, χώνονται ποιος ξέρει σε τι στοές, σαν τα μικρά παιδιά στα ορυχεία, σέρνονται στα γόνατα και διεισδύουν σε μυστικές διόδους. Η εφημερίδα λέει ότι έφτασαν σε μια μεγάλη αίθουσα μ'ενα ωραίο τζάκι, που στο κέντρο υπήρχε ένα πηγάδι. Ρίχνουν ένα σκοινί με μια πέτρα κι ανακαλύπτουν ότι έχει βάθος έντεκα μέτρα... Μια βδομάδα αργότερα επιστρέφουν με πιο χοντρά σκοινιά, κι ενώ οι δύο άλλοι κρατούν το σκοινί, ο Ινγκόλφ κατεβαίνει στο πηγάδι και βλέπει ένα μεγάλο δωμάτιο με πέτρινους τοίχους, δέκα μέτρα μήκος, δέκα πλάτος και πέντε ύψος. Στη συνέχεια κατεβαίνουν και οι άλλοι δύο και αντιλαμβάνονται ότι βρίσκονται στο τρίτο επίπεδο κάτω από την επιφάνεια του εδάφους σε βάθος τριάντα μέτρων. (...) Ο χρονικογράφος ομολογεί ότι όταν προσπάθησε να ελέγξει το χώρο δεν είχε τη δύναμη να κατέβει στο πηγάδι.