Μια από τις αγαπημένες μου ενασχολήσεις – ας μην το αναφέρω ως χόμπυ – είναι το διάβασμα. Είναι μια ενασχόληση που μπορείς να την κάνεις όσο χρονών κι αν είσαι, όσο λίγο ελεύθερο χρόνο κι αν διαθέτεις.
Έτσι, τελείωσα εδώ και λίγο καιρό, και το τελευταίο βιβλίο της σειράς, του Stephen King, « Ο ΜΑΥΡΟΣ ΠΥΡΓΟΣ» .
Η αναζήτηση έφτασε στο τέλος και ο Ρόλαντ, ο μοναχικός αγωνιστής, προσπερνώντας όλα τα εμπόδια, σώζοντας πολλαπλούς κόσμους και θυσιάζοντας όλους τους αγαπημένους φίλους του, «κατακτά» επιτέλους τον Μαύρο Πύργο… Το τέλος είναι μια έκπληξη ακόμα και για μας, τους φανατικούς αναγνώστες του Stephen King. Και οι αναφορές σε σπήλαια πολλές…..
« …. Ο Τζέικ, που ήταν δυνατός στο «άγγιγμα» δεν προσπάθησε καν. Ο Ρόλαντ δεν ήταν έτοιμος να μιλήσει ξανά για κείνες τις παλιές μέρες, όχι ακόμη τουλάχιστον). Υπήρχε ένα μονοπάτι που οδηγούσε κάτω και γύρω από την πλευρά της Στικ – Τέτε και ανακάλυψαν τη σπηλιά που τους είπε ο γέρος, έξυπνα καμουφλαρισμένη με πέτρες και σκονισμένους θάμνους της ερήμου. Αυτή η σπηλιά ήταν μεγαλύτερη από πάνω, με φανούς φωταερίου κρεμασμένους από καρφιά μπηγμένα στα πέτρινα τοιχώματα. Ο Τζέικ και ο Έντι άναψαν δύο σε κάθε μεριά και οι τέσσερίς τους εξέτασαν σιωπηλοί ό,τι υπήρχε μες στη σπηλιά.»