"... Τι όμορφο το παιχνίδι των ηλιαχτίδων! Το πρόσωπο του κοριτσιύ, τι χαρωπό, τι φωτεινό' ένα λουλούδι με δροσοσταλίδες, και η λιακάδα να παιχνιδίζει πάνω τους! Αχ, θα πρέπει να'ναι όνειρο! Όνειρο! Όνειρο! Μα έχει κρύψει τους τέσσερις πέτρινους τοίχους!"
Έπειτα, το πρόσωπό του σκοτείνιασε σα να 'χε πέσει απάνω του η σκιά μιας σπηλιάς ή ενός μπουντρουμιού. Η έκφρασή του δεν είχε περισσότερο φως από κείνο που περνά μεσ' από τα σιδερένια κάγκελα ενός κελιού - κι αυτό πάλι ολοένα έσβηνε, σάμπως εκείνος να βούλιαζε όλο και πιο βαθιά.
Το σπίτι με τα εφτά αετώματα - Nathaniel Hawtho
e, εκδόσεις Gutenberg Orbis Literae, ISBN 960-01-0548-0